คนปากแข็งต้องเจอแบบนี้

"พี่สิงห์! ถ้าพี่ไม่หยุดทำหน้ากวนประสาทแบบนั้น หนูจะเอาแก้วกาแฟนี้สาดใส่หน้าพี่จริงๆ ด้วยนะ!" ผมหลุดหัวเราะออกมาทันทีที่เห็นใบหน้าขาวจัดของต้นหนาวเริ่มขึ้นสีระเรื่อจนลามไปถึงใบหู เธอไม่ได้แค่ขู่หรอกครับ ผมรู้ดี เจ้าเด็กบริหารคนนี้เวลาโกรธจัดมักจะทำท่าทางเหมือนแมวขู่ฟ่อ แต่ในตาคู่สวยนั่นกลับไม่มีความดุร้ายเลยแม้แต่นิดเดียว มีแต่ความประหม่าที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดปากจัดของเธอ "สาดเลยครับ ถ้ามันทำให้หนูหายเกร็งแล้วยอมพูดอะไรดีๆ ออกมาบ้าง พี่ก็ยอมให้สาดนะ" ผมตอบพร้อมกับโน้มตัวเข้าไปใกล้ แกล้งทำเป็นสำรวจรอยยิ้มที่เธอพยายามเม้มไว้ "พูดอะไรดีๆ อะไรของพี่! บ้าบอ! ใครเขาจะไปมีอะไรจะพูดกับคนประสาทแบบพี่กัน" ต้นหนาวกระแทกแก้วกาแฟลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดัง 'ปัง' ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปมองทางหน้าต่างร้านกาแฟที่ฝนกำลังเริ่มโปรยปราย บรรยากาศในร้านตอนนี้ค่อนข้างเงียบเหงา แต่สำหรับผม มันคือช่วงเวลาทองครับ การได้นั่งมองคนปากแข็งที่พยายามรวบรวมสติไม่ให้หลุดเขินออกมา เป็นความบันเทิงที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตนักศึกษาปีสี่ของผมแล้ว "จริงๆ พี่ก็ไม่ได้อยากจะรบกวนอะไรหนูหรอกนะ แต่พอดีว่าวันนี้พี่ไปเจอที่หนึ่งมา" ผมแกล้งลากเสียงยาว มองดูร่างบางที่เริ่มขยับตัวยุกยิกอย่างไม่เป็นสุข "สวยมาก เหมาะกับคนน่ารักๆ อย่างหนู... พี่เลยกะว่าจะชวนไปดู แต่ถ้าหนูไม่อยากไป พี่ก็คงต้องพา 'คนอื่น' ไปแทน" "ใคร!" เธอหันกลับมาเร็วเกินคาด ดวงตาคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะรีบปรับให้ดูนิ่งเฉย "หมายถึง... พี่จะพาใครไปก็เรื่องของพี่สิ เกี่ยวอะไรกับหนู" "อ๋อ... งั้นเหรอครับ" ผมแกล้งถอนหายใจยาวๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเข้าแอปพลิเคชันแชตทำท่าพิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็ว "งั้นพี่ส่งข้อความบอกน้องเนยคณะมนุษย์ฯ ดีกว่า เห็นนางทักมาจีบพี่อยู่บ่อยๆ ว่าอยากไปที่นี่พอดี" ผมเห็นมือเล็กๆ ของต้นหนาวกำเข้าหากันแน่นใต้โต๊ะ เธอกัดริมฝีปากล่างจนเกือบจะเป็นรอยฟัน ความเงียบระหว่างเราเริ่มกดดันขึ้นจนผมเองยังเกือบจะหลุดขำออกมาจริงๆ "พี่สิงห์! พี่นี่มัน..." เธอสูดหายใจเข้าลึก พยายามคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ถ้าอยากไปกับใครก็ไปเลยสิ ไม่ต้องมาบอกหนู ไม่ต้องมาอ่อยหนูด้วย พี่จะจีบใครก็เรื่องของพี่ หนูไม่เกี่ยว!" "ปากแข็งจังเลยนะ" ผมเอื้อมมือไปจิ้มแก้มใสเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว "หนูรู้ตัวไหมว่าเวลาที่หนูประชด พี่น่ะ... โคตรจะมีความสุขเลย มันเหมือนหนูกำลังตะโกนบอกว่า 'พี่สิงห์ หึงนะ หวงนะ เลิกยุ่งกับคนอื่นสักที' อะไรทำนองนั้นน่ะ" "เพ้อเจ้อ! ใครหวงพี่! พี่คิดไปเองทั้งนั้น!" ต้นหนาวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงหมายจะเดินหนี แต่จังหวะที่เธอกำลังจะก้าวเท้าออกไป ผมก็คว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แล้วดึงให้เธอนั่งลงที่เดิม แรงดึงของผมไม่มากหรอกครับ แต่มันมากพอที่จะทำให้เธอชะงักและกลับมาสบตากับผมอีกครั้ง "ถ้าพี่คิดไปเอง งั้นหนูกล้าสาบานไหม ว่าหนูไม่มีความรู้สึกอะไรให้พี่เลย" ผมกดเสียงต่ำลง ท้าทายด้วยแววตาจริงจังที่ผมมักจะเก็บไว้หลังหน้ากากคนกวนประสาท "ถ้าหนูพูดว่า 'ไม่รู้สึกอะไรเลย' สักคำ... พี่จะยอมเลิกกวนประสาทหนูตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป แล้วพี่จะหายไปจากชีวิตหนูถาวรเลย... เอาไหมล่ะ?" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงหยดน้ำฝนที่เริ่มตกกระทบกระจกหน้าร้าน ต้นหนาวนิ่งอึ้งไป แววตาของเธอสั่นไหวราวกับมีคลื่นพายุข้างใน เธอเปิดปากเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วก็ปิดลงสนิท ความประหม่าและความลังเลฉายชัดบนใบหน้า "ว่าไงครับ" ผมกระซิบถาม ยิ่งเห็นเธอเงียบ ผมยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนใจร้ายที่กำลังต้อนแมวน้อยจนมุม "กล้าพูดไหม?" ต้นหนาวก้มหน้าลง ผมมองเห็นขนตาที่สั่นระริกของเธอ เธอเม้มปากจนซีดเผือด ก่อนที่นิ้วเรียวเล็กจะเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ มืออีกข้างของเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างเลิ่กลั่ก ราวกับหาทางออกเพื่อหนีจากสถานการณ์นี้ "พี่มันนิสัยไม่ดี! ทำไมต้องชอบแกล้งหนูให้ลำบากใจด้วย!" เธอโพล่งออกมา น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ก่อนจะคว้ากระเป๋าแล้วเดินพรวดพราดออกไปจากร้าน ผมมองตามแผ่นหลังเล็กๆ นั้นไป ใจหนึ่งก็นึกเสียดายที่แกล้งแรงไป อีกใจหนึ่งก็รู้สึกว่า... วันนี้แหละ ที่ความสัมพันธ์ของเรากำลังจะก้าวข้ามผ่านจุด 'คนคุยหยอกล้อ' ไปสู่จุดที่ต้องชัดเจนสักที ขณะที่ผมนั่งมองตามเธอไปผ่านกระจกใส เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เป็นแชตจากต้นหนาวที่พิมพ์ค้างไว้และกดส่งมาโดยไม่ทันระวัง 'หนูเกลียดพี่สิงห์! เกลียดที่พี่รู้ว่าหนูแพ้ทาง... เกลียดที่ต้องยอมรับว่าที่พี่พูดมันจริง! พี่มันคนบ้า พี่มันคนใจร้ายที่สุดในโลกเลย... ฮึก' เธอกดส่งข้อความนั้นมา ก่อนที่สถานะข้อความจะขึ้นว่า 'กำลังลบ' แต่ความเร็วของอินเทอร์เน็ตคงไม่เท่าความเร็วของใจผม ผมอ่านมันทันทุกตัวอักษร รอยยิ้มกว้างผุดขึ้นบนใบหน้าผมทันที แต่แล้ว... ความรู้สึกสนุกก็มลายหายไปในเสี้ยววินาที เมื่อผมเห็นข้อความสุดท้ายที่เด้งขึ้นมา ก่อนที่เธอจะบล็อกแชตผมไปในทันที 'แต่ถ้าพี่เลิกยุ่งกับหนูจริงๆ... หนูคงตายแน่ๆ เพราะหนูรักพี่จนไม่เหลือทางให้ถอยแล้ว...' ผมเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวด้วยความตกใจและดีใจผสมปนเปกัน แต่ทว่า... วินาทีนั้นเอง ประตูร้านกาแฟก็ถูกผลักเข้ามาอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของคนที่ผมไม่คาดคิดว่าจะมาโผล่ที่นี่ในเวลานี้ "ไงสิงห์... ได้ข่าวว่ากำลังตามจีบน้องเขาหนักเลยเหรอ?" เสียงเย็นเยียบของใครคนหนึ่งที่ผมคุ้นเคยดีทำให้ผมต้องหันไปมอง พร้อมกับความรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคนที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ และสัญญาว่าตอนหน้าจะแซ่บยิ่งกว่านี้แน่นอนครับ!