นอนห้องเดียวกันได้ไงเนี่ย!

"หมายความว่ายังไงครับที่ว่าห้องเต็มหมดแล้ว เหลือห้องเดียว?" เสียงโวยวายของต้นหนาวดังลั่นล็อบบี้โรงแรมขนาดกะทัดรัดแต่ขึ้นชื่อเรื่องความฮิตในย่านท่องเที่ยว เจ้าตัวยืนกอดอก ใบหน้าเนียนใสบึ้งตึงจนแก้มป่องด้วยความหงุดหงิด ดวงตากลมโตมองหน้าพนักงานต้อนรับสลับกับหน้าจอมือถือที่แสดงผลการจองห้องพักที่ผิดพลาดอย่างไม่น่าให้อภัย "ต้องขออภัยจริงๆ นะครับคุณลูกค้า พอดีช่วงนี้เป็นเทศกาลดนตรีและงานแฟร์ประจำจังหวัด ทำให้ห้องพักแบบเตียงคู่และเตียงเดี่ยวถูกจองเต็มตั้งแต่สัปดาห์ก่อนแล้วครับ ทางเราเหลือห้องสวีทเตียงเดี่ยวคิงไซส์ห้องสุดท้ายพอดี..." พนักงานสาวก้มหัวขอโทษขอโพยด้วยรอยยิ้มแห้งๆ ต้นหนาวแทบอยากจะกรี๊ดออกมาให้รู้แล้วรู้รอด นี่เขายอมใจอ่อนยอมนั่งรถตู้ตามรุ่นพี่หน้ามึนอย่างสิงห์มาเที่ยวต่างจังหวัดด้วย เพราะโดนยัยมะลิกับตาพี่นี่ร่วมมือกันหลอกว่าจองห้องพักแยกกันเรียบร้อยแล้วแท้ๆ แต่พอมาถึงหน้าเคาน์เตอร์จริง กลับกลายเป็นว่ายัยตัวแสบมะลิโทรมาบอกว่า 'เพื่อนรัก ขอโทษทีนะ พอดีชั้นเปลี่ยนใจไปนอนกับแฟนเด็กที่รีสอร์ทอื่น ฝากดูแลพี่สิงห์ด้วยนะแก บาย!' ซะงั้น ให้ตายเถอะ! นี่มันแผนการชัดๆ แผนการสมรู้ร่วมคิดระหว่างเพื่อนทรยศกับรุ่นพี่จอมเจ้าเล่ห์! ต้นหนาวหันขวับไปมองต้นเหตุของเรื่องทันที สิงห์ยืนพิงเคาน์เตอร์ด้วยท่าทางสบายๆ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ยิ้มมุมปากน้อยๆ อย่างคนเหนือกว่า ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตา (ที่เจ้าตัวชอบใส่เวลาขับรถ) มองสำรวจใบหน้าที่กำลังงอเป็นปลาทูแม่กลองของรุ่นน้องด้วยความเอ็นดูระคนขบขัน "ไงล่ะน้องหนาว เดินทางมาเหนื่อยๆ จะให้น้องไปนอนโซฟาในล็อบบี้ หรือจะไปนอนกลางดินกินกลางทรายแถวนี้ดีล่ะครับ" สิงห์เอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาทที่ฟังสักร้อยรอบก็ยังน่าหมั่นไส้เหมือนเดิม "ผมยอมนอนในรถยังจะดีกว่าไปนอนร่วมห้องกับคนเจ้าเล่ห์อย่างพี่ซะอีก!" ต้นหนาวสวนกลับทันควัน เสียงใสแจ๋วแต่เต็มไปด้วยความฮึดฮัด "รถตู้เช่าติดฟิล์มมืดตื๊ดตื๋อแถมแอร์เสียนะหนาว แน่ใจเหรอว่าจะนอนตรงนั้น เดี๋ยวพรุ่งนี้หน้าตาบวมเป็นซาละเปาไส้หมูสับ พี่ไม่รับผิดชอบด้วยนะ" สิงห์แกล้งทำเป็นถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะหันไปพยักเพยิดกับพนักงาน "น้องครับ เอาห้องนั้นแหละครับ จัดการคีย์การ์ดมาได้เลย" "เดี๋ยวสิครับ! ผมยังไม่ได้ตกลงสักคำ!" ต้นหนาวพยายามจะโวยวายต่อ แต่พนักงานต้อนรับมือไวเป็นกรด จัดการรูดบัตรเครดิตของสิงห์และยื่นคีย์การ์ดสีเงินวาววับมาให้เรียบร้อย พร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ทำเอาต้นหนาวอยากจะกุมขมับ บรรยากาศระหว่างเดินขึ้นลิฟต์มายังชั้นบนสุดของโรงแรมเงียบเชียบ ต้นหนาวเดินนำลิ่วทิ้งระยะห่างจากสิงห์ก้าวหนึ่งเต็มๆ สองมือเล็กกำชายเสื้อกันหนาวของตัวเองแน่น สมองก็คิดวนไปวนมาว่าคืนนี้เขาจะรอดพ้นจากเงื้อมมือมารของรุ่นพี่จอมเจ้าเล่ห์คนนี้ได้ยังไง เตียงคิงไซส์ใหญ่ก็จริง แต่นอนร่วมห้องกับผู้ชายตัวโตกล้ามแน่น (ที่ชอบฉวยโอกาสเนียนกอดเขาบ่อยๆ) มันใช่เรื่องที่เด็กปีสองบริหารหน้าตาดีอย่างเขาควรต้องมาเผชิญหน้าไหมเนี่ย! *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้น พร้อมกับประตูที่เปิดออกสู่ทางเดินปูพรมหนานุ่ม สิงห์เดินแซงขึ้นมาแตะคีย์การ์ดที่หน้าห้อง 408 ก่อนจะผลักประตูเปิดกว้าง ผายมือเชิญด้วยท่าทางสุภาพบุรุษจอมปลอม "เชิญครับห้องหอ... เอ๊ย ห้องพักของเราคืนนี้" ต้นหนาวค้อนให้วงใหญ่จนตาแทบคว่ำ "พูดมากน่าพี่สิงห์ ถอยไปเลยนะ" เขาสบัดก้นเดินกระแทกเท้าเข้าไปในห้องเป็นคนแรก กวาดสายตาสำรวจรอบห้องพักสไตล์โมเดิร์นคลาสสิกที่กว้างขวางเกินคาด ผนังห้องตกแต่งด้วยโทนสีอบอุ่น มีโซฟาเบดตัวยาวตั้งอยู่ริมหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืน และตรงกลางห้องคือเตียงนอนขนาดคิงไซส์ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตาน่าทิ้งตัวลงนอน... แต่ติดอยู่อย่างเดียวคือ มันมี "เตียงเดียว" นี่แหละ! ต้นหนาวกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ หัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อได้ยินเสียงประตูปิดลงพร้อมกับเสียงล็อกกลอนดัง *คลิก* สิงห์ถอดเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์พาดไว้ที่พนักเก้าอี้ เดินเข้ามาใกล้โดยที่ต้นหนาวไม่ทันตั้งตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นไอความเย็นจากเครื่องปรับอากาศลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้พื้นที่ในห้องดูแคบลงไปถนัดตา "มองหน้าพี่แบบนี้ กลัวพี่กินหรือไงครับหืม?" สิงห์โน้มใบหน้าลงมาเล็กลง ใช้ความได้เปรียบเรื่องส่วนสูงมองสำรวจคนตัวเล็กที่กำลังถอยหลังกรูดจนสะโพกไปชนกับขอบเตียงนอน "ใครกลัวพี่... หลบไปเลยนะ ผมจะไปอาบน้ำ!" ต้นหนาวพยายามทำใจดีสู้เสือ เชิดหน้าขึ้นเถียงทั้งที่ใบหูเริ่มแดงก่ำลามไปถึงต้นคอ "ตามสบายครับห้องน้ำอยู่ทางนั้น แต่เตือนไว้ก่อนนะว่าน้ำอุ่นที่นี่ดีมาก อาบเพลินจนอาจจะไม่อยากออกมาเลยก็ได้" สิงห์พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มชวนฟัง แถมยังทิ้งสายตาเจ้าเล่ห์ไว้ให้หน้าร้อนผ่าวเล่นอีกต่างหาก ต้นหนาวไม่รอช้า รีบคว้าผ้าเช็ดตัวควAคว้าชุดนอนแล้วพุ่งตัวหายเข้าไปในห้องน้ำทันทีราวกับกลัวว่าถ้าช้ากว่านี้จะโดนเสือขย้ำซะก่อน เสียงน้ำฝักบัวที่กระทบพื้นห้องน้ำช่วยชะล้างความเหนื่อยล้าจากการเดินทางได้ดีระดับหนึ่ง แต่ไม่สามารถดับความฟุ้งซ่านในหัวของต้นหนาวได้เลย เขาถอนหายใจยาวขณะยืนส่องกระจกที่เริ่มมีไอน้ำเกาะบางๆ *เราจะนอนยังไงดีวะเนี่ย เตียงก็มีเตียงเดียว หรือเราจะนอนบนโซฟา? แต่โซฟาตัวนั้นมันสั้นเกินไป ขาเรายาวตั้งเท่าไหร่ นอนแล้วปวดหลังตายแน่ๆ... หรือจะให้พี่สิงห์นอนโซฟา? ไม่มีทางซะหรอก คนหน้ามึนแบบนั้นมีหวังแกล้งเราจนไม่ได้นอนทั้งคืนแน่* ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ต้นหนาวก็ก้าวออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดนอนเสื้อยืดผ้าฝ้ายตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นเหนือเข่า ผิวเนียนละเอียดชื้นน้ำเล็กน้อยทำให้เจ้าตัวดูน่ารักน่าเอ็นดูราวกับตุ๊กตาพอร์ซเลน ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองรอบห้องด้วยความระแวง เตียงนอนว่างเปล่า... ไม่มีร่างของสิงห์อยู่ตรงนั้น ต้นหนาวขมวดคิ้วมุ่น กวาดสายตามองหาจนกระทั่งเห็นระเบียงห้องกระจกเปิดแง้มไว้เล็กน้อย แสงไฟสีส้มสลัวจากด้านนอกสาดเข้ามาสะท้อนร่างสูงใหญ่ของสิงห์ที่กำลังยืนรับลมอยู่ตรงระเบียง มือหนากำลังคีบบุหรี่ไฟฟ้าขึ้นสูบเบาๆ ควันสีขาวจางลอยละล่องไปกับสายลมยามค่ำคืน ภาพด้านหลังของรุ่นพี่วิศวะคนกวนในยามนี้ช่างดูเงียบงันและมีเสน่ห์อย่างประหลาด จนต้นหนาวเผลอหยุดยืนมองอยู่ครู่หนึ่งโดยไม่รู้ตัว เหมือนสิงห์จะสัมผัสได้ถึงสายตาที่มองมา เจ้าตัวหันกลับมาสบตากับต้นหนาวผ่านกระจกใสพอดี รอยยิ้มบางๆ ที่ไม่กวนประสาทปรากฏขึ้นบนมุมปาก สิงห์กดปิดบุหรี่ไฟฟ้าในมือ วางมันลงบนโต๊ะเล็กก่อนจะผลักประตูระเบียงเดินกลับเข้ามาในห้อง "อาบเสร็จแล้วเหรอ นึกว่าจะหลับคาห้องน้ำไปซะอีก" สิงห์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงอบอุ่นเป็นธรรมชาติ ไร้ซึ่งแววตาเจ้าเล่ห์แพรพราวเหมือนเมื่อครู่ "ผมไม่ใช่คนหลับในห้องน้ำสักหน่อย..." ต้นหนาวพึมพำเบาๆ เดินเลี่ยงไปหยิบไดร์เป่าผมมาเสียบปลั๊กเพื่อจัดการกับผมที่เปียกชื้น เสียงเครื่องเป่าผมดังหึ่งๆ กลบเสียงรอบตัว ต้นหนาวหลับตาพริ้วปล่อยให้ลมร้อนเป่าผมจนแห้งสนิท แต่ทว่า... จู่ๆ เสียงเครื่องเป่าผมก็ดับลงกะทันหัน พร้อมกับความรู้สึกอุ่นวาบที่บริเวณมือหนาซึ่งเอื้อมมาจับข้อมือเขาไว้เบาๆ ต้นหนาวลืมตาตื่นตระหนก หันขวับไปมอง ก็พบว่าสิงห์มายืนซ้อนอยู่ด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ใบหน้าคมคายอยู่ใกล้แค่เอื้อม จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม "พี่... พี่จะทำอะไร ปล่อยมือผมนะ!" ต้นหนาวสะดุ้งสุดตัว พยายามจะชักมือกลับแต่ถูกอีกฝ่ายรวบไว้แน่นด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างของสิงห์หยิบผ้าขนหนูผืนเล็กขึ้นมาซับหยดน้ำที่ปลายผมของเขาอย่างเบามือ "ผมแห้งแล้ว แต่ตรงปลายยังชื้นอยู่นะหนาว เดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่สบายขึ้นมา ใครจะมาเถียงกับพี่ล่ะ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบaอยู่ข้างใบหู น้ำเสียงนั้นไม่มีเค้าลางความกวนประสาทเลยแม้แต่น้อย มีแต่ความอ่อนโยนจนหัวใจดวงน้อยๆ ของต้นหนาวกระตุกวูบ กลิ่นหอมสะอาดจากตัวสิงห์ผสานกับสัมผัสนุ่มนวลที่อีกฝ่ายบรรจงเช็ดผมให้ ทำเอาต้นหนาวสมองตื้อตันไปหมด ขาเจ้ากรรมเริ่มอ่อนแรงจนแทบจะยืนไม่อยู่ นี่มันอันตราย... อันตรายต่อหัวใจยิ่งกว่าการนอนร่วมเตียงกันซะอีก! "ผม... ผมเช็ดเองได้ พี่ถอยไปเลยนะ!" ต้นหนาวฝืนรวบรวมสติ ผลักอกกว้างของอีกฝ่ายเบาๆ แล้วก้าวถอยหลังจนสะโพกชนขอบเตียงอีกรอบ สิงห์ไม่ได้รุกไล่ต่อ เขาเพียงแต่ยิ้มบางๆ วางผ้าขนหนูลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งพิงหัวเตียง ยกขาขึ้นไขว่ห้างสบายๆ แล้วตบพื้นที่ว่างข้างกายปุๆ "ดึกมากแล้วหนาว มานอนได้แล้ว หรือจะยืนจ้องหน้าพี่แบบนั้นจนถึงเช้าล่ะครับ? เตียงออกจะกว้าง นอนฝั่งโน้นก็ได้ พี่ไม่ทำอะไรหรอก... สัญญาด้วยเกียรติของวิศวะเลยเอ้า" ต้นหนาวกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างชั่งใจ มองหน้าคนพูดที่ส่งสายตาจริงใจ (ปนเจ้าเล่ห์นิดๆ ตามฟอร์ม) สลับกับเตียงนอนนุ่มนิ่มที่ดูน่าดึงดูดใจเหลือเกิน ให้ตายเถอะ... รู้ทั้งรู้ว่าเข้ามาในถ้ำเสือมีแต่จะรอดตายน้อยลง แต่ร่างกายที่อ่อนล้ามันไม่ยอมฟังคำสั่งสมองอีกต่อไปแล้ว! ต้นหนาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ ตัดสินใจปีนขึ้นเตียงฝั่งตรงข้าม ดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมโปงปิดถึงคอ นอนตะแคงหันหลังให้สิงห์ทันทีโดยไม่ปริปากพูดอะไรอีก เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอของสิงห์ดังแว่วมาเบาๆ ตามด้วยแรงยุบตัวของที่นอนด้านหลัง และวงแขนแข็งแกร่งที่เอื้อมมาดึงรั้งเอวบางของเขาเข้าไปชิดติดแผ่นอกกว้างโดยที่ต้นหนาวไม่ทันตั้งตัว! "พี่สิงห์!" ต้นหนาวร้องอุทานด้วยความตกใจ ขยับตัวจะหนีแต่ถูกแขนแกร่งกอดรัดแน่นขึ้นกว่าเดิม "นอนนิ่งๆ ครับเด็กดื้อ... ถ้าดิ้นอีกที พี่จะถือว่าชวนทำอย่างอื่นแทนนะ" เสียงกระسิบกระซาบแหบพร่าดังอยู่ชิดริมหู พร้อมกับลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอ ทำเอาต้นหนาวแข็งค้างเป็นหิน ไม่กล้าขยับตัวแม้แต่นิดเดียว หัวใจเต้นโครมครามจนดังทะลุกรอบอกท่ามกลางความเงียบยามวิกาล ในความมืดสลัวที่เงียบสงบนั้น จู่ๆ หน้าจอมือถือหัวเตียงของสิงห์ก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความแชตไลน์ดัง *ติ๊ง!* เด้งขึ้นมาขัดจังหวะความเงียบ ต้นหนาวเหลเหลือบตามองผ่านไหล่หนาโดยไม่ได้ตั้งใจ และข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอนั้น... กลับทำให้ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด [ข้อความจาก: "ยัยมะลิ (ตัวแสบ)"] *แก... ชั้นลืมบอกไปว่า จริงๆ แล้วห้องนั้นน่ะ... กลอนประตูห้องน้ำมันเสีย ล็อกไม่ได้นะเว้ย! ระวังพี่สิงห์เขากินตับกลางดึกนะแกรรร!* ต้นหนาวเบิกตากว้าง หัวใจหล่นไปตาตุ่มเมื่อนึกถึงตอนที่ตัวเองเพิ่งเดินออกจากห้องน้ำหยกๆ และยังไม่ได้เช็คกลอนประตูเลยสักนิด! สมองขาวโพลนยังไม่ทันประมวลผลอะไรต่อ แรงกอดรัดที่เอวก็กระชับแน่นขึ้น พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบชิดใบหูที่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "หืม... มะลิมันส่งอะไรมานะ ไหนดูซิ..." — สายลมแผ่วเบา