พิธีวิวาห์ใต้จันทร์เต็มดวง

“หากเจ้ากล้าก้าวเท้าผ่านเขตอาคมนี้ไปเพียงก้าวเดียว เลือดของเจ้าจะกลายเป็นเครื่องสังเวยให้แก่พื้นปฐพีที่เจ้าเหยียบย่ำ... ไคเลน” น้ำเสียงของราเวนดังก้องกังวานราวกับเสียงคำรามของพายุที่ถูกกักขังไว้ในลำคอ ดวงตาสีโลหิตของราชาแวมไพร์ฉายประกายเยือกเย็นท่ามกลางแสงจันทร์สีเงินยวงที่สาดส่องลงมายังลานพิธีกลางป่าต้องห้าม ไคเลน ผู้นำฝูงมนุษย์หมาป่าหยุดฝีเท้าลง กรงเล็บที่งอกยาวออกมาจากปลายนิ้วสั่นระริกด้วยแรงโทสะ เขาไม่ได้มาเพียงลำพัง เบื้องหลังของเขามีเหล่านักรบหมาป่าที่แผ่รังสีคุกคาม แต่ท่ามกลางบรรยากาศที่พร้อมจะระเบิดออกเป็นสงคราม เอลาร่ายืนอยู่ตรงกลาง—ชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ของเธอพริ้วไหวตามแรงลม สั่นสะท้านแต่ทว่ามั่นคง “เจ้าไม่มีสิทธิ์ตัดสินชีวิตใคร ราเวน” ไคเลนเค้นเสียงลอดไรฟัน “นางไม่ใช่สมบัติที่เจ้าจะเอามาสลักชื่อครอบครองไว้ในกรงทองของเจ้าเพียงผู้เดียว” “ข้าไม่ใช่สิ่งของของใครทั้งนั้น!” เอลาร่าตวาดเสียงกร้าว ดวงตาสีมรกตของเธอวาวโรจน์ด้วยพลังสายเลือดดึกดำบรรพ์ที่เริ่มตื่นขึ้น เธอเดินก้าวเข้าไปหาราเวนอย่างไม่เกรงกลัว ท่ามกลางสายตาของทั้งสองเผ่าพันธุ์ที่กำลังจดจ้อง “ไคเลน... เจ้าอ้างว่าต้องการปลดปล่อยข้า แต่สิ่งที่เจ้าทำคือการฉุดรั้งข้าไว้ในสงครามที่ไม่มีวันจบสิ้น” ราเวนก้าวเข้ามาหาเอลาร่า ฝ่ามือหนาที่เย็นเฉียบดั่งน้ำแข็งลูบไล้ไปตามโครงหน้าของหญิงสาวเบาๆ สัมผัสนั้นแฝงไว้ด้วยความห่วงหาและอำนาจที่ทำให้เอลาร่าเผลอหยุดหายใจ “คนรักของข้า... เจ้าพร้อมหรือยังที่จะประกาศให้โลกที่เน่าเฟะนี้รู้ว่า วิญญาณของเจ้าเป็นของข้าเพียงผู้เดียว” “ข้าพร้อมแล้ว” เอลาร่าตอบ เสียงของเธอแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบงัน พิธีวิวาห์ใต้จันทร์เต็มดวงเริ่มขึ้นอย่างเงียบเชียบแต่ทรงพลัง เลือดของทั้งสองถูกกรีดลงในถ้วยเงินโบราณ ความร้อนแรงของเลือดแวมไพร์ชั้นสูงปะทะกับพลังบริสุทธิ์ของสายเลือดดึกดำบรรพ์ มันหมุนวนกันจนเกิดแสงสีม่วงอมแดงพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ดึงดูดพลังงานจากดวงจันทร์ให้ตกลงมาอาบไล้ร่างของทั้งคู่ ราเวนดึงเอลาร่าเข้ามากอดแนบแน่น ปากของเขากดลงบนลำคอระหง กลิ่นหอมหวานของเธอกระตุ้นสัญชาตญาณดิบที่เขาพยายามกดทับไว้ ความกระหายที่ไม่ได้มีไว้เพื่อดื่มกิน แต่มีไว้เพื่อตราประทับแห่งพันธะสัญญา ‘รอยจุมพิตสลักวิญญาณ’ ปรากฏขึ้นเป็นสัญลักษณ์สีเงินเรืองรองบนต้นคอของหญิงสาว “อึก...” เอลาร่าครางเสียงกระเส่า ความรู้สึกวาบหวามไหลผ่านทั่วร่างประหนึ่งกระแสไฟฟ้า ร่างกายของเธออ่อนปวกเปียกในอ้อมกอดของราชาผู้แข็งแกร่ง เขาประคองร่างเธอไว้ด้วยแขนข้างเดียว ในขณะที่มืออีกข้างกระชับเอวบางไว้แน่น ราวกับจะไม่มีวันปล่อยให้สิ่งใดพรากเธอไปได้อีก “พวกเจ้าดูไว้!” ราเวนประกาศลั่น พลังอำนาจที่ระเบิดออกมาจากร่างสั่นสะเทือนไปทั่วผืนป่า เหล่ามนุษย์หมาป่าต้องคุกเข่าลงด้วยแรงกดดันมหาศาล ไคเลนกัดฟันแน่น มือข้างที่ถือดาบสั่นสะท้าน เขาพ่ายแพ้... พ่ายแพ้ต่อโชคชะตาที่ผูกมัดทั้งสองคนไว้ด้วยกันอย่างไม่อาจแก้ไข ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันที่ควรจะจบลงด้วยชัยชนะ เสียงปรบมือที่แหบพร่าและเย็นเยียบกลับดังขึ้นจากมุมมืดของพุ่มไม้ “ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจจริงๆ... ท่านราชา” ร่างในเงามืดค่อยๆ ก้าวออกมา เผยให้เห็นหญิงสาวใบหน้าสะสวยทว่าแววตากลับไร้ความรู้สึก เธอถือมีดสั้นที่อาบไปด้วยพิษร้ายแรงที่แม้แต่แวมไพร์ชั้นสูงยังต้องสิ้นชีพ ราเวนเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่เขาไม่คิดว่าจะได้พบอีกตลอดกาล... คนที่ควรจะตายไปพร้อมกับอดีตของเขาเมื่อร้อยปีก่อน “เซเลน่า? เป็นไปไม่ได้...” เอลาร่าสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาในร่างกายของราเวน เธอหันกลับไปมองหญิงสาวผู้นั้น ก่อนที่หัวใจจะหล่นวูบเมื่อเห็นรอยยิ้มที่ซ่อนความลับบางอย่างไว้ เซเลน่าไม่ได้มาเพื่อขัดขวาง แต่เธอกำลังก้าวเข้ามาพร้อมกับกล่องไม้สีดำสนิทที่แผ่ไอเย็นแห่งความตายออกมาอย่างรุนแรง “เจ้าคิดว่าเจ้าเลือกคนรักได้งั้นรึ ราเวน?” เซเลน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่กล่องในมือเริ่มเปิดออกด้วยพลังงานบางอย่างที่มืดมิดเกินกว่าที่ใครจะต้านทาน “เจ้าลืมไปแล้วหรือ... ว่าราคาที่ต้องจ่ายสำหรับการครองคู่ใต้แสงจันทร์นี้ คือชีวิตของ ‘เจ้าสาว’ ที่เจ้าจะต้องสังเวยด้วยมือของเจ้าเอง” ลมพายุหมุนวนรุนแรงขึ้นทันที ราเวนผละออกจากเอลาร่าด้วยสีหน้าตื่นตะลึง มือของเขาเริ่มสั่นเมื่อสัมผัสได้ว่าพันธะสัญญาที่เขาเพิ่งสร้างขึ้นมา กำลังแปรเปลี่ยนเป็นอาวุธที่กำลังดึงเอาพลังชีวิตของเอลาร่าไปทีละนิด ผมหวังว่าทุกท่านจะร่วมลุ้นไปกับบทสรุปของความรักครั้งนี้ในตอนสุดท้ายที่กำลังจะมาถึงนะครับ ภาคินทร์เที่ยงคืน