พันธนาการกลางป่า

"เจ้าคิดว่าฝีเท้าอันแผ่วเบาของเจ้าจะพ้นสายตาข้าไปได้จริงหรือ เอลาร่า" เสียงทุ้มต่ำดั่งเสียงคำรามของพยัคฆ์ที่ถูกกักขังดังก้องขึ้นในความมืดมิดของโถงถ้ำ แผ่นหลังของเอลาร่ากระแทกเข้ากับผนังหินเย็นเยียบ ก่อนที่สัมผัสหนักแน่นของร่างสูงใหญ่จะทาบทับลงมา กักขังเธอไว้ในวงล้อมของแผงอกกำยำและไอความร้อนที่คุกรุ่นราวกับเตาหลอม ราเวนไม่ได้ใช้พละกำลังทั้งหมดที่มี เขาเพียงแค่ใช้แรงกดดันจากร่างกายและกลิ่นอายอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขา บีบคั้นให้ลมหายใจของหญิงสาวติดขัด "ปล่อยข้า... ราเวน ท่านไม่มีสิทธิ์ทำเช่นนี้" เอลาร่าเค้นเสียงตอบ ลมหายใจของเธอสั่นไหวเมื่อปลายนิ้วเย็นเฉียบของเขาไล้ไปตามแนวสันกรามลากผ่านลำคอระหงลงไปยังไหปลาร้า สัมผัสที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างที่เธอพยายามกดทับเอาไว้ "สิทธิ์งั้นหรือ?" ราเวนแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบดุจทับทิมอาบเลือดจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ในดินแดนที่ความมืดปกครองนี้ ข้าคือผู้กำหนดกฎเกณฑ์ และเจ้า... คือสมบัติเพียงชิ้นเดียวที่ข้าจะไม่มีวันปล่อยให้ไอ้พวกหมาป่าสกปรกนั่นได้กลิ่นสาบของเจ้าแม้แต่นิดเดียว" เขากระชับวงแขนแน่นขึ้น บังคับให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสจากเขา แสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแยกของถ้ำเข้ามาตกกระทบใบหน้าของราเวน เผยให้เห็นร่องรอยของความโหยหาที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเยือกเย็น ความโหยหาที่เปลี่ยนให้เขากลายเป็นนักล่าที่กระหายเลือด... และกระหายในตัวเธอ "ท่านต้องการอะไรกันแน่ พลังของข้า หรือเพียงแค่ต้องการทำลายข้าให้แตกสลาย?" เอลาร่าถามเสียงสั่น แม้ความหวาดกลัวจะเกาะกินใจ แต่ความใกล้ชิดกลับทำให้ชีพจรของเธอเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้ "ข้าต้องการทุกอย่างที่เป็นเจ้า" ราเวนกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาสัมผัสผิวแก้มจนเธอขนลุกชัน "เลือดของเจ้าที่ไหลเวียน ความปรารถนาที่เจ้าพยายามปิดบัง... และรอยจุมพิตที่จะสลักวิญญาณเจ้าไว้กับข้าตลอดกาล" มือหนาของราเวนเลื่อนลงไปสัมผัสเอวคอดกิ่ว ก่อนจะรั้งร่างของเธอให้แนบชิดจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน เอลาร่ารับรู้ได้ถึงพลังอำนาจที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา พลังที่สั่นคลอนหัวใจและทำลายกำแพงแห่งเหตุผลของเธอจนพังทลาย ราเวนกดจูบลงบนหัวไหล่ของเธอ สัมผัสที่ทั้งอ่อนโยนและรุนแรงในคราเดียวกัน เขาใช้ริมฝีปากขบเม้มผิวเนื้ออ่อนอย่างถือสิทธิ์ ราวกับต้องการประทับตราจองว่าเธอนั้นเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว "หยุดเถอะ..." เธอครางออกมาด้วยเสียงที่ฟังดูเหมือนคำขอร้องมากกว่าคำปฏิเสธ "เจ้าบอกให้ข้าหยุด แต่ร่างกายเจ้ากลับบอกอีกอย่างหนึ่ง เอลาร่า" ราเวนผละออกเล็กน้อยจ้องมองใบหน้าที่แดงซ่านของเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความปรารถนา "ความร้อนในเลือดเจ้าที่กำลังเดือดพล่าน... เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าเจ้ากำลังถวิลหาข้ามากเพียงใด?" เขากดร่างของเธอลงกับพื้นหญ้ามอสที่ปูรองไว้ภายในถ้ำ ลมหายใจของคนทั้งสองประสานกันเป็นจังหวะเดียวในความเงียบงัน ราเวนเลื่อนมือไปสอดประสานนิ้วกับมือของเธอและกดลงกับพื้นเหนือศีรษะ บังคับให้เธอต้องเปิดรับการรุกรานที่กำลังจะเกิดขึ้น เขาไม่เพียงแต่ต้องการครอบครองร่างกาย แต่เขากำลังดูดกลืนเจตจำนงของเธอไปพร้อมกับจุมพิตที่เร่าร้อนและยาวนาน รสจูบของแวมไพร์หนุ่มเต็มไปด้วยความโหยหาและอำนาจ เอลาร่ารู้สึกเหมือนวิญญาณของเธอถูกดึงดูดเข้าสู่ห้วงเหวที่ไม่มีวันกลับ ราวกับพันธนาการที่มองไม่เห็นกำลังรัดพันเธอไว้กับเขา แน่นหนาและไม่อาจหลบหนี เธอหลับตาลงปล่อยให้สัญชาตญาณสัตว์ป่าในกายได้ทำหน้าที่ของมัน ร่างกายที่เคยแข็งขืนเริ่มโอนอ่อนตามแรงโน้มถ่วงแห่งความเสน่หาที่เขาสร้างขึ้น ทว่าในวินาทีที่เปลวไฟแห่งความวาบหวามกำลังลุกโชนจนถึงขีดสุด ราเวนกลับหยุดชะงักลงฉับพลัน เขาสะบัดหน้าไปยังปากถ้ำ ราวกับสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่ผิดปกติ ความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขาจนอุณหภูมิในถ้ำลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว "มีคนตามมา..." ราเวนพึมพำด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่แฝงไปด้วยไอสังหาร ยังไม่ทันที่เอลาร่าจะได้ถามคำถาม เสียงคำรามต่ำที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากภายนอกถ้ำพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาทมิฬ ไคเลนก้าวเท้าเข้ามาในแสงจันทร์ ดวงตาสีเหลืองอำพันของเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นและรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก ในมือของเขามีบางสิ่งที่เอลาร่าต้องใจสลายเมื่อได้เห็น—สร้อยคอประจำตระกูลที่เธอคิดว่าสูญหายไปนานแสนนาน "ปล่อยนางซะ ราเวน" ไคเลนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความแค้น "เพราะสิ่งที่เจ้าถือครองอยู่นั้น... กำลังจะทำให้เจ้าต้องพบกับความพินาศที่เจ้าเองก็คาดไม่ถึง" ราเวนหันกลับมามองเอลาร่าด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะกระซิบประโยคสุดท้ายทิ้งไว้ให้เธอต้องสั่นสะท้านในความมืด "ดูเหมือนว่าความลับที่เจ้าพยายามซ่อนเอาไว้ จะเริ่มกัดกินเจ้าเร็วกว่าที่ข้าคิดเสียอีกนะ... ที่รัก" หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับเหตุการณ์พลิกผันในครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ ภาคินทร์เที่ยงคืน