หนีพ้นเงามืด

"ปล่อยตัวนางมาเดี๋ยวนี้ ราเวน... ความกระหายของเจ้าไม่ควรถูกดับด้วยเลือดที่เพิ่งตื่นจากนิทรา มันเป็นบาปที่แม้แต่ยมทูตยังต้องเมินหน้า!" เสียงคำรามของไคเลนดังสนั่นก้องโถงหินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและไอระเหยของพลังเวทที่กำลังปะทะกัน ร่างสูงใหญ่ของผู้นำฝูงมนุษย์หมาป่าก้าวเท้าเข้ามาอย่างมั่นคง กรงเล็บที่ยาวแหลมกรีดลงบนพื้นหินจนเกิดรอยลึก แววตาสีอำพันของเขาจดจ้องไปยังร่างของเอลาร่าที่ถูกต้อนจนมุมอยู่หลังบัลลังก์ศิลาของราชาแวมไพร์ ราเวนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาสีโลหิตของเขาหรี่ลงมองคู่ปรับเก่าอย่างสมเพช มือข้างหนึ่งของเขายังคงบีบข้อมือเอลาร่าเอาไว้แน่น สัมผัสของเขาร้อนผ่าวราวกับจะหลอมละลายกระดูกของนาง แต่ในขณะเดียวกันเขาก็สัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นระรัวอย่างตื่นกลัวของหญิงสาวใต้เงื้อมมือ "บาปงั้นหรือ ไคเลน?" ราเวนถามพลางกระตุกยิ้มที่มุมปาก "เจ้าก็น่าจะรู้ดีกว่าใครว่าในโลกที่เน่าเฟะนี้ สิ่งที่ข้าถือครอง... คือสิ่งเดียวที่ยังหลงเหลือความบริสุทธิ์ของสายเลือดดึกดำบรรพ์เอาไว้ เอลาร่าไม่ใช่เครื่องมือของฝูงหมาป่าป่าเถื่อนอย่างพวกเจ้า และแน่นอน... นางไม่ใช่สมบัติที่เจ้าจะมาทวงถาม" เอลาร่ากัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความเจ็บปวดที่ข้อมือเป็นเครื่องเตือนสติว่านางกำลังตกอยู่ในวงล้อมของสัตว์ร้ายสองตัวที่พร้อมจะฉีกทึ้งกันและกันโดยมีนางเป็นเดิมพัน สายตาของนางกวาดไปรอบห้องอย่างรวดเร็ว โอกาสเดียวที่จะรอดคือการใช้จังหวะที่ไคเลนกระโจนเข้าใส่ราเวน "เจ้าจะตายเพราะความหยิ่งผยองของตัวเอง ราเวน!" ไคเลนไม่รอช้า ร่างของเขาเปลี่ยนสภาพไปอย่างรวดเร็ว กระดูกลั่นเปรี๊ยะกล้ามเนื้อขยายใหญ่ขึ้นจนเสื้อผ้าขาดวิ่น เขากระโจนเข้าหาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ในเสี้ยววินาทีนั้น ราเวนละมือจากนางเพื่อตวัดมือสร้างเกราะพลังสีนิลขึ้นป้องกัน แรงกระแทกส่งผลให้พื้นโถงหินสั่นสะเทือน เศษหินร่วงหล่นลงมาจากเพดาน ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เอลาร่าไม่รอช้า นางใช้ความปราดเปรียวที่เป็นเอกลักษณ์ของสายเลือดผสม มุดผ่านช่องว่างของความชุลมุน วิ่งสุดกำลังมุ่งหน้าสู่ประตูลับหลังม่านกำมะหยี่สีเลือด "จับนางไว้!" เสียงราเวนตวาดก้อง แต่มันสายเกินไป เอลาร่าพุ่งตัวผ่านความมืดมิดของทางเดินหิน ลมหายใจของนางหอบถี่ หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบ ขาของนางสั่นเทาแต่ความกลัวตายผลักดันให้นางก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต ทันทีที่นางผลักบานประตูไม้โอ๊คเก่าแก่ กลิ่นอายของป่าต้องห้ามก็ปะทะเข้ากับใบหน้า ความชื้นของพงไพร เสียงหวีดหวิวของลมที่ดูคล้ายเสียงกระซิบจากวิญญาณบรรพบุรุษไม่ได้ทำให้นางลังเล นางก้าวเท้าลงบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ ป่าต้องห้ามแห่งนี้เป็นดินแดนที่ไม่มีใครกล้าเหยียบย่าง ความเงียบสงัดที่นี่แฝงไปด้วยอันตรายที่มองไม่เห็น แต่สำหรับเอลาร่า มันคืออิสรภาพเพียงหนึ่งเดียวที่นางมี นางวิ่งไปตามเส้นทางที่ถูกปกคลุมด้วยรากไม้ใหญ่ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของสิ่งที่ตามมาเบื้องหลังเริ่มใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ราเวนกำลังไล่ตามนางมา สัญชาตญาณของนางบอกว่าเขากำลังโกรธจัดและพร้อมจะลงโทษนางอย่างแสนสาหัสที่กล้าหลบหนี เอลาร่าหยุดพักหอบหายใจพิงต้นไม้ต้นหนึ่ง แสงจันทร์สลัวลอดผ่านกิ่งไม้ลงมาเผยให้เห็นบาดแผลที่แขนซึ่งเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำจากพลังของแวมไพร์ที่ทิ้งรอยไว้ นางทรุดตัวลงนั่งกับพื้น พยายามรวบรวมสมาธิเพื่อใช้พลังในการปกปิดกลิ่นอายของตนเอง แต่ทว่า... ทันใดนั้น นางกลับสัมผัสได้ถึงความเย็นเยือกที่แล่นเข้าสู่กระดูกสันหลัง ไม่ใช่ราเวน... และไม่ใช่ไคเลน กลิ่นอายประหลาดที่เต็มไปด้วยความหอมหวานและอันตรายยิ่งกว่าสิ่งใดกำลังโอบล้อมนางเอาไว้ เสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาราวกับแมวป่าก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลังนาง "เจ้าช่างหาญกล้านัก... เอลาร่า ที่กล้าหนีเข้ามาในเขตกักขังของข้า" หญิงสาวชะงักงัน หัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อร่างเงาสูงโปร่งปรากฏขึ้นตรงหน้าภายใต้แสงจันทร์ ใบหน้าที่งดงามราวกับรูปสลักของเทพบุตรตกสวรรค์แต่ทว่าเต็มไปด้วยความชั่วร้ายในดวงตาคู่นั้น ทำให้เอลาร่าตระหนักได้ว่า การหนีจากราเวนในครั้งนี้ อาจเป็นการก้าวเข้าสู่กับดักที่ร้ายกาจกว่าเดิมหลายเท่านัก มือเรียวยาวของชายปริศนาเอื้อมมาเชยคางนางขึ้น แสงจันทร์อาบไล้ไปบนใบหน้าของเขาเผยให้เห็นรอยสักประหลาดที่ขยับได้ดั่งมีชีวิตใต้ผิวหนัง "ข้าเฝ้ารอวันนี้มานานนับร้อยปี... วันที่สายเลือดที่สาบสูญจะกลับมาหาข้าด้วยตัวเอง" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนและลึกลับในบทนี้ ภาคินทร์เที่ยงคืนจะรอพบทุกท่านในตอนถัดไปครับ