ความโกรธาของราชา

“เจ้าปล่อยกลิ่นสาบของมันออกมา... กลิ่นที่ทำให้ข้าแทบคลั่งตาย เอลาร่า!” เสียงคำรามต่ำลึกดังก้องไปทั่วห้องโถงหินอ่อน ราเวนกระชากข้อมือบางของเอลาร่าเข้าหาตัวจนร่างของเธอปะทะกับแผงอกแข็งแกร่งราวกับกำแพงเหล็ก แววตาของราชาแวมไพร์ผู้เยือกเย็นบัดนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิตที่กำลังเดือดพล่าน ความหึงหวงที่เขากดทับไว้เนิ่นนานพังทลายลงเหมือนเขื่อนที่แตกทะลัก เอลาร่ากอบโกยลมหายใจเข้าปอดอย่างยากลำบาก กลิ่นกำยานจากตัวเขาที่เธอเคยหลงใหลบัดนี้กลับเจือไปด้วยไอสังหารที่ทำให้อะดรีนาลีนในกายพุ่งพล่าน เธอพยายามบิดข้อมือหนี แต่ราเวนกลับตรึงมันไว้แน่นกว่าเดิมด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างของเขาสอดเข้าที่ท้ายทอยของเธอ กดบังคับให้เธอยอมจำนนต่อสายตาที่คาดคั้น “ข้าไม่ได้พบไคเลน ข้าเพียงแค่... ออกไปเดินเล่นที่ชายป่า” เสียงของเธอสั่นพร่า แต่นัยน์ตาที่พยายามสบประสานกลับฉายแววดื้อรั้นอย่างไม่ยอมแพ้ “เดินเล่น?” ราเวนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก “เจ้าคิดว่าจมูกของข้าพังงั้นหรือ? กลิ่นขนสุนัขสกปรกนั่นยังติดอยู่ที่ตัวเจ้า... เจ้าแอบไปหาเขาในเงามืด ข้าเห็นในนิมิต... ข้าเห็นมือของมันลูบไล้ไปทั่วผิวที่ควรจะเป็นของข้าเพียงคนเดียว!” เขากระชากคอเสื้อของเธอออกจนเผยให้เห็นไหปลาร้าที่สั่นไหว ราเวนก้มลงฝังใบหน้าลงที่ซอกคอ สูดดมกลิ่นกายที่เขาทั้งโหยหาและเกลียดชังในเวลาเดียวกัน ความปรารถนาอันดิบเถื่อนทำให้เขาฝังเขี้ยวคมลงไปเบาๆ ที่ผิวเนียนนุ่มจนเกิดเป็นรอยสีกุหลาบช้ำๆ ไม่ใช่เพื่อดูดเลือด แต่เพื่อตีตราจองว่าเธอคือ ‘สมบัติ’ ที่ไม่มีใครหน้าไหนมีสิทธิ์แตะต้อง “ท่านมันบ้า ราเวน... ท่านขังข้าไว้เหมือนนักโทษ แต่มันก็ยังอุตส่าห์ฝ่าด่านเข้ามาได้ นั่นไม่ได้แปลว่าข้าเลือกเขา แต่มันแปลว่าท่านน่ะ ‘ไร้น้ำยา’ ที่จะปกป้องข้า!” คำพูดนั้นราวกับเอาน้ำมันราดลงบนกองเพลิง ดวงตาของราเวนเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท เขากวาดทุกอย่างบนโต๊ะหินข้างกายจนแตกกระจาย เสียงแก้วคริสตัลกระทบพื้นดังกังวานไปทั่วห้อง เขาผลักเอลาร่าจนแผ่นหลังของเธอแนบติดไปกับผนังเย็นเฉียบ ก่อนจะทาบทับร่างของเขาลงไป กักขังเธอไว้ในวงแขนที่ไร้ทางหนี “ไร้น้ำยาอย่างนั้นหรือ?” เขาเค้นเสียงต่ำขณะเลื่อนริมฝีปากมาหยุดอยู่ใกล้ใบหู “ถ้าเช่นนั้น ข้าจะพิสูจน์ให้เจ้าเห็นว่า สายเลือดดึกดำบรรพ์ที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเจ้าน่ะ มันร่ำร้องหา ‘เจ้าของที่แท้จริง’ มากแค่ไหน” เขาฉวยโอกาสในจังหวะที่เธอกำลังตกใจ ประทับจุมพิตที่เร่าร้อนและรุนแรงลงบนริมฝีปากบาง มันไม่ใช่สัมผัสที่อ่อนโยน แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างป่าเถื่อน เอลาร่าพยายามทุบตีแผงอกเขา แต่เขากลับคว้าข้อมือเธอไปรวบไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียว ราเวนจูบเธออย่างเอาแต่ใจ ลิ้มรสความหวานที่เขาโหยหาจนแทบขาดใจ ในขณะที่เอลาร่ารู้สึกได้ถึงพลังงานมหาศาลที่ถูกกระตุ้นขึ้นจากลึกๆ ในสายเลือดของเธอ มันร้อนผ่าวไปทั่วร่างราวกับจะแผดเผา “อย่า... อย่าทำแบบนี้” เธอพึมพำเมื่อเขาถอนริมฝีปากออกชั่วครู่ ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้น “จงยอมรับเสียเถิดว่าเจ้าก็ต้องการข้า... ต้องการมากกว่าที่เจ้าต้องการสุนัขจิ้งจอกตัวนั้น” เขาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความทุกข์ระทมและกิเลสตัณหา “ข้าจะทำลายมัน... ข้าจะฉีกเนื้อไคเลนต่อหน้าเจ้า และหลังจากนั้น ข้าจะทำให้เจ้าลืมชื่อของมันไปตลอดกาล” ทันใดนั้น บานประตูไม้โอ๊คขนาดใหญ่ของห้องโถงก็ถูกกระแทกจนเปิดออกด้วยแรงมหาศาล เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยดังก้องเข้ามาพร้อมกับไอเย็นยะเยือกที่ปะทะเข้ามาในห้อง ราเวนผละออกจากเอลาร่าด้วยสัญชาตญาณสัตว์ร้าย เขาหันไปมองร่างของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงประตู บาดแผลที่หน้าอกของไคเลนยังมีเลือดสีเข้มซึมออกมา แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยชัยชนะที่เหนือกว่า “ปล่อยนางเสีย ราเวน... ข้าไม่ได้มาเพื่อคุยกับคนบ้าที่เอาแต่หึงหวงเมียตัวเองหรอกนะ” ไคเลนขยับรอยยิ้มที่มุมปาก ในมือของเขากำวัตถุชิ้นหนึ่งไว้แน่น—มันคือจี้หยกโบราณที่เอลาร่าเคยทำหายไปเมื่อหลายปีก่อน “ข้ามีสิ่งที่สำคัญกว่าชีวิตของนางมาแลก... สิ่งที่จะทำให้เจ้าได้รู้ความจริงว่า ทำไมแม่ของนางถึงต้องตายในคืนที่เจ้าก้าวขึ้นครองบัลลังก์” ราเวนชะงักไป ดวงตาสีโลหิตของเขาหรี่ลงเมื่อเห็นจี้หยกนั่น เอลาร่าเบิกตากว้าง ความลับที่ถูกฝังกลบมานานกำลังจะถูกขุดคุ้ยด้วยมือของศัตรูที่ร้ายกาจที่สุด ความสัมพันธ์อันเปราะบางของพวกเขาดูเหมือนจะมาถึงจุดแตกหัก เมื่อราเวนต้องเลือกระหว่าง ‘การครอบครองเธอ’ หรือ ‘ความจริงที่อาจทำลายทุกอย่าง’ หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินและตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนของโชคชะตาในบทนี้นะครับ ภาคินทร์เที่ยงคืน