รอยสลักแห่งพันธะ

“เจ้าไม่มีสิทธิ์สั่งข้า ราเวน... ปล่อย!” เสียงของเอลาร่าสั่นพร่าทว่าดุดัน เธอพยายามบิดข้อมือที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยอุ้งมือแกร่งดุจคีมเหล็กของราชาแวมไพร์ ความร้อนจากฝ่ามือของเขาที่แตะลงบนผิวเนื้อช่วงท้ายทอยของเธอมันแผ่ซ่านประหนึ่งเปลวเพลิงที่กำลังกัดกินสติสัมปชัญญะ กลิ่นหอมจางๆ ของไม้สนป่าและโลหะเย็นเยียบที่โชยมาจากตัวเขา ทำให้หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำราวกับกลองรบ ราเวนไม่ได้คลายแรงบีบ ตรงกันข้าม เขากลับโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหูของเธอ กลิ่นอายความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของแผ่ออกมาจากตัวเขารุนแรงจนอากาศรอบกายดูจะเบาบางลง “สิทธิ์งั้นหรือ?” ราเวนเค้นเสียงหัวเราะต่ำในลำคอ ดวงตาสีอำพันดั่งเพชฌฆาตวาวโรจน์ในความมืดสลัวของห้องโถง “เจ้าควรรู้ไว้ตั้งแต่วินาทีที่เลือดของเจ้าไหลเวียนอยู่ในกายข้าแล้วว่า... เจ้าไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธการมีอยู่ของสิ่งที่สลักไว้บนตัวเจ้า เอลาร่า” เขาใช้มืออีกข้างกระชากสาบเสื้อเชิ้ตผ้าไหมที่ขาดวิ่นของเธอออกอย่างไม่ปรานี เผยให้เห็นแผ่นหลังเนียนละเอียดที่ตอนนี้เริ่มเปลี่ยนสี ผิวหนังที่เคยเรียบเนียนกำลังร้อนระอุด้วยพิษร้ายแห่งโชคชะตา ที่กลางแผ่นหลังของเธอนั้น ปรากฏรอยปานสีแดงก่ำคล้ายเลือดค่อยๆ ก่อตัวขึ้นทีละนิด มันไม่ใช่รอยปานธรรมดา แต่เป็นรูปจันทร์เสี้ยวที่บิดเบี้ยวและซับซ้อน ดั่งตราประทับแห่งพันธสัญญาที่กาลเวลาได้สลักลงไปโดยเลือดเนื้อ เอลาร่าสะดุ้งสุดตัว ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างราวกับมีเข็มแหลมนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่เส้นประสาท เธอทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นพรมขนนุ่ม มือจิกแน่นกับพรมจนเล็บแทบหัก “นี่มัน... อะไรกัน...” เสียงของเธอแผ่วเบาด้วยความหวาดกลัว “รอยสลักแห่งพันธะ” ราเวนกระซิบชิดรอยปานนั้น นิ้วยาวเรียวของเขาลากไล้ไปตามขอบของจันทร์เสี้ยวที่ยังคงแผ่ไอความร้อนออกมาไม่หยุด “มันคือหลักฐานว่าเจ้ามิใช่คนของฝูงมนุษย์หมาป่าชั้นต่ำพวกนั้น และไม่ใช่เบี้ยหมากบนกระดานใคร เจ้าคือของขวัญที่โชคชะตาหยิบยื่นให้ข้า... ในฐานะคู่แท้แห่งเลือด” คำว่า ‘คู่แท้’ กระแทกเข้าสู่ความรู้สึกของเธออย่างจัง เอลาร่าเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาที่เคยสั่นไหวตอนนี้เต็มไปด้วยความดื้อรั้นแม้ร่างกายจะอ่อนแรงลงทุกขณะ เธอรู้ดีว่าสายเลือดผสมในตัวเธอคือสิ่งต้องห้าม และการมีรอยสลักนี้หมายถึงการถูกตามล่าจากทั้งสองเผ่าพันธุ์ “ถ้าข้าเป็นคู่แท้ของท่านจริงๆ ทำไมข้าถึงสัมผัสได้ถึงความเกลียดชังในแววตาของท่าน!” เธอตะคอกใส่หน้าเขา แม้จะไร้กำลังแต่จิตวิญญาณของเธอยังคงพยศ ราเวนหยุดชะงัก สายตาที่เคยเยือกเย็นฉายแววสับสนวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความกระหายที่ยากจะอธิบาย เขาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอสบตาเขาตรงๆ “ความเกลียดชังเป็นเพียงเปลือกนอกที่ข้าสร้างขึ้นเพื่อป้องกันตัวเองจากการสูญเสีย เอลาร่า... เจ้าไม่รู้หรอกว่ากลิ่นเลือดของเจ้าในตอนนี้ มันทำให้ปีศาจในตัวข้าแทบคลั่งแค่ไหน” ทว่าก่อนที่สถานการณ์จะเลยเถิดไปกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงคำรามต่ำในลำคอที่ดังมาจากหน้าต่างบานสูงก็แทรกเข้ามา บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนไปในทันที กลิ่นสาบป่าที่คุ้นเคย กลิ่นที่เป็นอริข้ามภพชาติของเหล่าแวมไพร์ ไคเลนพุ่งตัวเข้ามาในห้องด้วยความเร็วดุจพายุ ทิ้งรอยกรงเล็บฝากไว้บนผนังหินอ่อนเป็นทางยาว “ปล่อยนางเสีย ราเวน!” ไคเลนคำราม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความแค้นที่สั่งสมมานับศตวรรษ “เจ้าไม่มีสิทธิ์ตีตราสมบัติของพวกข้าด้วยวิธีสกปรกเช่นนี้!” ราเวนผละออกจากเอลาร่าทันที ร่างสูงตระหง่านหันไปเผชิญหน้ากับศัตรูคู่อาฆาต แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งเพลิงนรก รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนมุมปาก “สมบัติงั้นรึ? ไคเลน เจ้ามันก็แค่หมาป่าที่มองไม่เห็นแม้แต่ความจริงที่อยู่ตรงหน้า” ในจังหวะที่ไคเลนพุ่งเข้าใส่ราเวนด้วยกรงเล็บที่อาบด้วยมนตรา เอลาร่าซึ่งพยายามจะพยุงตัวขึ้นยืนกลับรู้สึกถึงกระแสพลังงานบางอย่างที่แล่นออกจากแผ่นหลังของเธอ มันรุนแรงและร้อนแรงดั่งลาวาที่ไหลพล่านไปทั่วร่าง เธอเผลอเปล่งเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความทรมาน แต่แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นถัดมากลับทำให้ทั้งราเวนและไคเลนต้องชะงักค้าง แสงสีทองหม่นพุ่งออกจากรอยปานบนแผ่นหลังของเธอเข้าปะทะกับกำแพงพลังของทั้งสองคน แรงระเบิดจากพลังงานนั้นรุนแรงจนบานหน้าต่างกระจกแตกร้าวละเอียด ท่ามกลางเศษกระจกที่ร่วงหล่น เอลาร่ารู้สึกว่าดวงตาของเธอมองเห็นสิ่งที่ไม่มีใครเห็น... ร่างของชายปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องพร้อมรอยยิ้มที่เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมยาว เขาไม่ได้มองมาที่ชายหนุ่มทั้งสอง แต่สายตาของเขากำลังจ้องมองมาที่เธอ... ราวกับรอเวลานี้มานานแสนนาน “ในที่สุด... ก็ตื่นขึ้นเสียทีนะ ท่านหญิงแห่งสายเลือดที่สาบสูญ” หวังว่าทุกท่านจะตกอยู่ในห้วงอารมณ์เดียวกับเอลาร่าและเตรียมรับมือกับปริศนาที่จะถาโถมเข้ามาในตอนต่อไปนะครับ ภาคินทร์เที่ยงคืนครับ