คืนอันเร่าร้อนในกรงขัง

“เจ้ากำลังสั่น... เอลาร่า หรือเป็นเพราะความหนาวเหน็บของหินในคุกนี้ หรือเพราะความจริงที่ข้ากำลังจะมอบให้” เสียงทุ้มต่ำดุจเสียงคำรามของสัตว์ร้ายในเงามืดดังขึ้น ราเวนขยับกายเข้าใกล้จนแผ่นหลังของหญิงสาวแนบชิดกับผนังหินเย็นเฉียบ กลิ่นอายของเขา—กลิ่นหอมของไม้สนป่าเขากับสนิมเหล็กจางๆ—โอบล้อมเธอไว้จนแทบขาดใจ เอลาร่าเชิดหน้าขึ้น แม้ดวงตาจะวูบไหวด้วยความหวาดหวั่น แต่เธอก็ไม่ยอมหลบสายตาคมกริบที่เหมือนจะมองทะลุเข้าไปถึงวิญญาณของราชาแวมไพร์ผู้นี้ “ข้าไม่สั่นเพราะหนาว ราเวน” เธอสวนกลับ เสียงของเธอแม้จะสั่นพร่าแต่ก็แฝงไว้ด้วยความดื้อรั้น “ข้าสั่นเพราะความรังเกียจที่มีต่อวิธีการของท่าน... ท่านขังข้าไว้ที่นี่เหมือนของเล่นที่รอเวลาจะถูกทำลายทิ้ง” ราเวนแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงที่ฟังดูเย็นชาจนน่าขนลุก นิ้วเรียวยาวแข็งแกร่งของเขาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาสีเลือดที่กำลังเต้นเร่าด้วยความปรารถนาที่เขาเองก็ไม่อาจซ่อนได้อีกต่อไป “ของเล่นงั้นหรือ?” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน “เจ้าอาจเป็นสิ่งเดียวในโลกที่ข้าปรารถนาจะครอบครองและทำลายไปพร้อมๆ กัน สายเลือดในตัวเจ้ามันกรีดร้องหาข้า เอลาร่า... เจ้าก็ได้ยินเหมือนที่ข้าได้ยิน” เขาไม่รอคำตอบ ราเวนประทับริมฝีปากลงมาอย่างหนักหน่วง ไม่ใช่การจุมพิตเพื่อหยั่งเชิง แต่มันคือการประกาศอาณาเขต จูบนั้นเร่าร้อนและหิวกระหาย ราวกับต้องการสูบกลืนลมหายใจของเธอไปทั้งหมด เอลาร่าเบิกตากว้าง สัญชาตญาณดั้งเดิมสั่งให้เธอผลักเขาออก แต่ร่างกายกลับตอบสนองอย่างทรยศ มือของเธอที่กำหมัดแน่นค่อยๆ คลายออก ก่อนจะขยุำไปที่เสื้อเชิ้ตสีดำของเขาอย่างลืมตัว ในกรงขังมืดมิดที่ล้อมรอบด้วยไอเย็นแห่งความตาย ความร้อนแรงกลับปะทุขึ้นจนอากาศในห้องดูจะเบาบางลง ราเวนถอนจูบออกเพียงชั่วครู่ ลมหายใจของเขาหอบถี่รดรินอยู่บนลำคอระหง “หยุดข้าสิ... ถ้าเจ้าทำได้” เขากดจูบลงที่ซอกคอ อ่อนโยนแต่รุนแรงในความรู้สึก เขี้ยวคมของเขาขูดผ่านผิวเนื้อขาวผ่องเบาๆ ราวกับจะเตือนให้รู้ถึงอันตรายที่เธอต้องเผชิญ เอลาร่าแหงนหน้าขึ้น ร่างกายบิดเร้าด้วยกระแสความรู้สึกที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน มันไม่ใช่แค่ความต้องการทางกาย แต่มันคือแรงดึงดูดระหว่างสายเลือดที่ถูกลิขิตมาให้เป็นของกันและกัน “ท่าน... ท่านจะทำลายข้า” เสียงของเธอพร่าเลือน “ข้าจะทำให้เจ้ากลายเป็นส่วนหนึ่งของข้า... ตลอดกาล” ราเวนรวบตัวเธอเข้าหาจนแทบไม่มีช่องว่าง อ้อมแขนแข็งแกร่งโอบรัดเอวบางไว้อย่างหวงแหน เขาสำรวจเรือนร่างของเธอด้วยสัมผัสที่แฝงไปด้วยมนตรา ทุกจุดที่นิ้วมือเขาแตะผ่าน ผิวหนังของเอลาร่าดูเหมือนจะแผดเผา เธอหอบหายใจหนักเมื่อสัมผัสได้ว่าแผ่นอกของเขาที่แนบชิดนั้นเต็มไปด้วยมัดกล้ามที่เกร็งแน่น ความโกรธแค้นในตอนแรกเริ่มจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยเพลิงพิศวาสที่ไม่อาจดับลงได้ง่ายๆ ในคุกแห่งนี้ ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ความปรารถนาพุ่งถึงขีดสุด เสียงกรงเหล็กที่ถูกกระชากจนบิดเบี้ยวก็ดังสนั่นมาจากทางเข้าคุก! ราเวนชะงัก ผละออกจากเธอด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่า ดวงตาสีเลือดเปลี่ยนเป็นดุร้ายขึ้นในทันที เขาหันไปเผชิญหน้ากับความมืดมิดเบื้องหน้า ขณะที่เอลาร่ารีบจัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ด้วยความสับสนและตื่นตระหนก “กลิ่นสาบหมาป่าน่ารังเกียจ...” ราเวนพึมพำด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “ไคเลน... เจ้ากล้าดียังไงถึงย่างกรายเข้ามาในอาณาเขตของข้า” เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นจากมุมมืด ร่างสูงใหญ่ที่มีแผลเป็นยาวพาดผ่านดวงตาฉายแววอาฆาต ไคเลนกวาดสายตามองทั้งคู่ด้วยความโกรธแค้นที่ปิดไม่มิด มือหนาของเขากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “ปล่อยนางซะ ราเวน... นางไม่ใช่สมบัติของพวกแวมไพร์เน่าเฟะอย่างเจ้า” สายตาทั้งสองคู่ประสานกัน ก่อให้เกิดประจุไฟฟ้าแห่งสงครามกลางห้องขัง แต่ในขณะที่ไคเลนกำลังจะพุ่งตัวเข้ามา ราเวนกลับหันมามองเอลาร่าด้วยสายตาที่ซับซ้อน เขากระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินเพียงแค่สองคน “ข้าไม่มีวันปล่อยเจ้าให้พวกมัน... แต่ถ้าเจ้าคิดจะหนีไปกับมันล่ะก็... จงจำไว้ว่าเลือดของข้าได้ไหลเวียนอยู่ในตัวเจ้าแล้ว” ทว่าความตึงเครียดกลับพุ่งทะลุจุดเดือดเมื่อเสียงคำรามต่ำไม่ได้มาจากไคเลน แต่มันดังมาจาก... *ท้องของเอลาร่า* ที่ส่องแสงสีเงินประหลาดออกมาท่ามกลางความมืดมิด! ไคเลนชะงักค้าง ราเวนเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง ขณะที่เอลาร่าทรุดลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวดดั่งสายฟ้าฟาดเมื่อผนึกที่ถูกฝังอยู่ในสายเลือดของเธอกำลังจะถูกทำลายโดยแรงกระตุ้นแห่งความเร่าร้อนเมื่อครู่ “นั่นมัน...” ไคเลนพึมพำด้วยความหวาดกลัว “พันธสัญญาเลือดดึกดำบรรพ์... พวกเจ้าทำอะไรลงไป!” หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับบทนี้ในคืนอันมืดมิดนี้นะครับ ด้วยความเคารพอย่างสูง ภาคินทร์เที่ยงคืน