ความหวาดระแวงในใจ

เสียงทุบประตูกระหน่ำรัวจากด้านนอกยังคงดังก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาท พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อคินประสานเสียงกันลั่นตึก คล้ายฝูงไฮยีน่าที่กำลังไล่ล่าเหยื่อในความมืด แต่ภายในห้องเก็บอุปกรณ์ที่อบอ้าวและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของสนิมเหล็กและกาวร้อน บรรยากาศกลับถูกแช่แข็งไว้ด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก รันยืนกอดอกแน่น แผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางอุปกรณ์โลหะจนเกิดเสียงดังกรอบแกรบ ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววพยศและท้าทายในตอนแรก บัดนี้กลับหรี่แคบลงด้วยความระแวง สติปัญญาอันเฉียบคมที่มักจะประเมินสถานการณ์ได้รวดเร็วกว่าคนอื่นกำลังประมวลผลเรื่องราวทั้งหมดอย่างบ้าคลั่ง ภาพเหตุการณ์ตั้งแต่วันแรกที่ผู้ชายปากร้ายคนนี้ก้าวเข้ามาในชีวิต... รอยยิ้มกวนประสาทที่จงใจยั่วโมโห แววตาเจ้าเล่ห์ที่เหมือนเสือจ้องจะตะครุบเหยื่อ และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง... ข่าวลือหนาหูในกลุ่มเด็กวิศวะเรื่อง "เดิมพันศักดิ์ศรีเดือนคณะ" ที่เขาเคยบังเอิญได้ยินผ่านหูมาลางๆ แต่ถูกปัดตกไปเพราะคิดว่าเป็นเรื่องไร้สาระของพวกผู้ชายกล้ามโตสมองกลวง "นายยังไม่ตอบฉันเลยนะ... คิน" เสียงหวานติดจะแหบพร่าเล็กน้อยเอ่ยขึ้น ทลายความเงียบงันในระยะประชิด รันไม่ได้ถอยหนีแม้แต่น้อย แม้ว่าร่างสูงใหญ่ของคินจะยืนค้ำหัวจนแทบจะกลืนกินพื้นที่อากาศรอบตัวของเขาไปจนหมดสิ้น คินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบที่มักจะฉายแววเจ้าชู้แพรวพราว บัดนี้กลับไหววับด้วยความตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด มือหนาที่เคยทำทีเป็นวางฟอร์มเก๊กขรึมอยู่ข้างลำตัว เผลอกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน รันสังเกตเห็นปฏิกิริยานั้นทุกกระเบียดนิ้ว และนั่นยิ่งทำให้ไฟแห่งความสงสัยในอกลุกโชนขึ้นมาจนแผดเผา "เรื่องอะไรอีกเล่า รัน... นี่นายยังจะมาคาดคั้นอะไรกับฉันอีกข้างนอกนั่นพวกมันกำลังจะพังประตูเข้ามาอยู่แล้วนะ!" คินพยายามเบี่ยงเบนประเด็น น้ำเสียงหรอหร่าและติดจะหงุดหงิดถูกงัดขึ้นมาใช้เป็นเกราะกำบังตามนิสัยปากแข็งของเจ้าตัว "อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง!" รันตวาดกลับเสียงกร้าว ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจที่เริ่มเอ่อคลอ "คนที่ยืนอยู่ตรงนี้... คนที่รู้ว่าฉันเกลียดการถูกหลอกที่สุดคือฉันไง! ไอ้เรื่องเดิมพันบ้าๆ นั่น... ที่พวกเพื่อนสนิทตัวแสบของนายมันท้าทายกัน ว่านายจะจีบฉันให้ติดภายในหนึ่งเดือน... มันคือเรื่องจริงใช่ไหมคิน?!" ประโยคคำถามที่พุ่งตรงราวกับลูกศรอาบยาพิษ ปักฉึกเข้าไปกลางใจของคนฟังอย่างจัง คินชะงักงัน ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างพวกเขาทั้งคู่อีกครั้ง รุนแรงเสียจนเสียงทุบประตูด้านนอกแทบจะเลือนหายไปจากโสตประสาท ไม่มีคำปฏิเสธ... ไม่มีเสียงหัวเราะกวนประสาทกลบเกลื่อน... มีเพียงความจริงที่สะท้อนผ่านแววตาไหวระริกของเดือนคณะวิศวะ ที่กำลังบอกรันทุกอย่างโดยไม่ต้องเปล่งเสียงออกมาแม้แต่คำเดียว หัวใจของรันกระตุกวูบ ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่อก ความรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่กลางฝูงชนซ้ำเติมความโง่เขลาของตัวเอง ที่ยอมเปิดใจ ยยอมให้อีกฝ่ายเข้ามาวนเวียนใกล้ชิด ยอมแม้กระทั่งปล่อยให้หัวใจตัวเองเต้นผิดจังหวะไปกับสัมผัสและคำหวานจอมปลอมพวกนั้น "หึ... เงียบแบบนี้ แปลว่าที่ฉันได้ยินมามันคือเรื่องจริงสินะ" รันแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ น้ำเสียงสั่นเครือแต่เต็มไปด้วยความหยิ่งทะนงที่ถูกเหยียบย่ำ "นายเก่งมากนะคิน... สมแล้วที่เป็นเดือนวิศวะ ละครฉากใหญ่ที่ลงทุนทุ่มเทจีบฉัน ทำตัวเป็นโบ้คลั่งรักคอยตามรับตามส่ง... ที่แท้ก็แค่อยلทำตามเกมเดิมพันอวดเพื่อนสนิทงั้นเหรอ?" "รัน... ฟังฉันก่อน..." คินพยายามจะเอื้อมมือหนาเข้าไปคว้าข้อแขนเรียวของอีกฝ่ายไว้ด้วยความร้อนรน สีหน้าของคนปากร้ายในตำนานบัดนี้ถอดสีจนซีดเผือด ความมั่นอกมั่นใจทั้งหมดพังทลายไม่เป็นท่า "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" รันสะบัดแขนหนีสุดแรง เกิดเสียงเนื้อกระทบกันเบื้องล่างความมืด รันถอยหลังกรูดจนสะโพกกระแทกเข้ากับโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แววตาที่มองมาที่คินในวินาทีนี้เต็มไปด้วยความผิดหวัง ความรังเกียจ และความเย็นชาที่ทำเอาคนมองรู้สึกหน็บหนาวไปถึงขั้วหัวใจ "เก่งมาก... สนุกมากไหมล่ะที่ได้ปั่นหัวคนอื่นเล่นแบบนี้? อยากได้เกียร์ของนายคืนนักใช่ไหม? เอาไปสิ! ฉันไม่อยากได้มันแล้ว ของเน่าๆ ที่ได้มาจากการพนันขันต่อ!" รันกระชากสร้อยคอเส้นเก่งที่ห้อยแหวนเกียร์วิศวะสลักชื่อของคินออกด้วยความทุลักทุเล มือเรียวสั่นเทาด้วยความโกรธขอดดึงมันจนเกือบขาด ก่อนจะขว้างมันลงกับพื้นคอนกรีตเสียงดัง *เคร้ง!* สะท้อนก้องห้องเก็บอุปกรณ์ คินก้มมองแหวนเกียร์ที่กลิ้งหลุดไปแทบเท้า หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความรู้สึกเจ็บปวดแล่นแปลบขึ้นมาในอกราวกับถูกของมีคมกรีดแทะ มันไม่ใช่ความเจ็บจากการสูญเสียศักดิ์ศรี แต่เป็นความกลัว... ความกลัวที่จะสูญเสียรอยยิ้มและแววตาคู่นั้นไปตลอดกาล "ฉันบอกให้ฟังก่อนไงวะรัน!" คินหมดความอดทน มือหนาพุ่งพรวดเข้าไปคว้าข้อมือทั้งสองข้างของรันตรึงไว้กับผนังห้องโดยไม่เปิดโอกาสให้คนตัวเล็กได้ดิ้นหนี ร่างสูงทาบทับเข้ามาใกล้จนแทบไม่มีช่องว่าง หน้าผากของทั้งคู่แทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินรดกันและกันในความมืดมิด "ปล่อยนะไอ้คนโกหก! นายมันก็แค่... อื้อ!" คำพูดต่อว่าต่อขานถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อคินตัดสินใจใช้วิธีสุดท้ายที่คนปากแข็งอย่างเขาถนัดที่สุด... วิธีที่จะหยุดเสียงหวานๆ ที่คอยแต่จะผลักไสเขาให้ออกห่าง ริมฝีปากหนาประกบแนบสนิทลงบนกลีบปากนุ่มหยุ่นอย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยความร้อนรน ความหวาดกลัว และความคลั่งรักที่ระเบิดออกมาอย่างไร้การควบคุม รันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ชั่ววินาทีแรกคือการต่อต้านอย่างสุดกำลัง รันระดมกำปั้นทุบลงบนอกแกร่งไม่ยั้ง รสชาติเค็มปร่าของหยาดน้ำตาที่ไหลรินผสมปนเปไปกับรสจูบที่ดุดันและเอาแต่ใจ แต่ยิ่งรันดิ้นรนมากเท่าไหร่ คินก็ยิ่งกระชับอ้อมแขนกอดรัดแน่นขึ้น ร่างสูงกดริมฝีปากย้ำเน้นย้ำความรู้สึกทั้งหมดลงไป ราวกับต้องการใช้ลมหายใจของตัวเองลบล้างความเข้าใจผิดและรอยแผลในใจที่เขาก่อขึ้น มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นไปประคองท้ายทอยบังคับให้อีกฝ่ายรับสัมผัสอันเร่าร้อนนี้อย่างจำยอม สัมผัสที่คุ้นเคย กลิ่นอายบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่เป็นเอกลักษณ์ ทำให้หัวใจที่พยายามแข็งกระด้างของรันเริ่มสั่นคลอน ความโกรธเกรี้ยวที่เคยพุ่งสูงลิ่วค่อยๆ ถูกละลายด้วยความโหยหาที่ซ่อนอยู่ลึก ในขณะที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุด เสียงทุบประตูด้านนอกก็หยุดกะทันหัน ตามมาด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังขึ้นพร้อมกับแสงไฟจากภายนอกที่สาดส่องลอดช่องประตูเข้ามา! "เฮ้ยพวกมึง! กูเจอแล้ว ประตูไม่ได้ล็อกว่ะ... อ้าวเฮ้ย!" เสียงตะโกนของเพื่อนสนิทตัวแสบดังแทรกเข้ามาพร้อมกับการผลักประตูเปิดผางออกเต็มแรง เผยให้เห็นร่างของกลุ่มเพื่อนวิศวะที่ยืนอ้าปากค้างตาโตเป็นไข่ห่าน กับภาพบาดตาบาดใจของเดือนคณะวิศวะที่กำลังประกบจูบเย้ยฟ้าดินอยู่กับหนุ่มบริหารคนดังกลางห้องเก็บอุปกรณ์! คินผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างไม่เต็มใจนัก นัยน์ตาคมกริบตวัดกลับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาดุดันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ขณะที่รันหอบหายใจตัวโยน ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู มือเรียวรีบยกขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองลวกๆ พร้อมกับเบือนหน้าหนีด้วยความอับอายและโกรธจัด แต่ก่อนที่ใครจะได้ทันเอ่ยปากพูดอะไรสักคำ เสียงปรบมือดังแปะๆ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของใครอีกคนก็ดังแทรกมาจากด้านหลังกลุ่มเพื่อนวิศวะ น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ทำให้คินต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ "โอ้โห... ภาพเด็ดวะไอ้คิน นึกว่ามึงแค่เล่นเกมตามสูตร... ที่แท้ก็อินจัดจนลืมตัวเลยเหรอวะเนี่ย?" รันหันขวับไปมองเจ้าของเสียงนั้นทันที และวินาทีที่สายตาปะทะเข้ากับใบหน้าของบุคคลที่ก้าวพ้นเงาสลัวเข้ามา ร่างทั้งร่างของรันก็แข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางหัวใจ... เมื่อคนๆ นั้นคือ "ธ라스" รุ่นพี่คณะบริหาร คู่แข่งตัวฉกาจของคิน ที่กำลังถือหลักฐานชิ้นสำคัญ—สมุดบันทึกเดิมพันเล่มจริง—ไว้ในมือพร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินปนดราม่าในตอนนี้นะคะ