เซอร์ไพรส์ที่พังทลาย

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องสมุดคณะบริหาร ดูจะเบาบางลงไปถนัดตา เมื่อเทียบกับความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากสายตาของคนตรงหน้า รันขยับตัวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วดั่งสมองกลคอมพิวเตอร์ที่กำลังถูกไวรัสคุกคาม ภาพตรงหน้าไม่ใช่ความฝัน และมันก็ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เมื่อสมุดปกหนังสีดำเล่มคุ้นตา—เล่มที่เธอมั่นใจว่าซ่อนไว้ในลิ้นชักล็อคกุญแจอย่างแน่นหนา—บัดนี้กลับมาอยู่ในมือของ "ธ라스" รุ่นพี่ตัวฉกาจผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าเล่ห์ "ตกใจขนาดนั้นเลยเหรอน้องรัน หน้าซีดเป็นไก่ต้มเชียวนะคะ" เสียงทุ้มต่ำติดจะเยาะหยันเอ่ยขึ้น พร้อมกับนิ้วเรียวยาวที่พลิוףเปิดหน้ากระดาษด้านในให้เห็นลายมืออันคุ้นตาอย่างชัดเจน มันคือสมุดบันทึกเดิมพันบ้าๆ ที่คินเคยเขียนทิ้งไว้ในอดีต—หลักฐานชิ้นเอกที่ธ라스กำลังใช้เป็นเครื่องมือชิ้นสำคัญในการทำลายทุกอย่างที่เธอกับคินกำลังสร้างร่วมกันในตอนนี้ "เอาสมุดนั่นคืนมาให้ฉันเดี๋ยวนี้ค่ะรุ่นพี่ธ라스" รันกัดฟันกรอด พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล "พี่ไปเอามantมาจากไหน นี่มันของส่วนตัว!" "ของส่วนตัวเหรอ? แต่ข้างในนี้เขียนไว้ชัดเจนเลยนี่คะว่า... การเดิมพันครั้งนี้ ใครที่เผลอใจรักอีกฝ่ายก่อน จะถือเป็นผู้แพ้ราบคาบ" ธ라스หัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบกวาดมองข้อความในกระดาษด้วยความสะใจ "น่าสนุกดีออกนะคะ ถ้าน้องรันเอาสมุดเล่มนี้ไปให้เพื่อนๆ ในคณะวิศวะของไอ้คินมันอ่าน หรือเอาไปแปะหราไว้ที่บอร์ดกลาง... คิดว่าไอ้เสือปากร้ายอย่างคณินมันจะทำหน้ายังไงตอนรู้ว่าตัวเองกำลังตกเป็นตัวตลกของเกมเดิมพัน?" รันกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธพุ่งพล่านขึ้นมาจนร้อนผ่าวไปทั่วใบหน้า เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายหมายจะแย่งสมุดเล่มนั้นคืนมา แต่ธ라스กลับไวกว่า เขาชูสมุดขึ้นสูงเหนือหัว พร้อมกับเอี้ยวตัวหลบอย่างสบายอารมณ์ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนมุมปากของรุ่นพี่หนุ่มบริหารคนนี้ ในขณะเดียวกัน ที่มุมตึกคณะวิศวะฝั่งตรงข้าม— คินยืนพิงเสาปูนด้วยท่าทีสบายๆ ในมือหนากำกล่องของขวัญขนาดกะทัดรัดที่ห่อด้วยกระดาษสีดำผูกริบบิ้นสีเงินเอาไว้อย่างประณีต ด้านในคือพวงกุญแจเกียร์รถมอเตอร์ไซค์คันโปรดที่เขาตั้งใจขัดมันด้วยมือตัวเองจนเงาวับ เพื่อจะเอามาเซอร์ไพรส์รันโดยเฉพาะหลังจากที่เธอเคลียร์งานเสร็จ ดวงตาคมกริบมองนาฬิกาข้อมือด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อยที่คนตัวแสบเลทไปสิบนาทีแล้ว "ไปไหนของเธอนะ ยัยตัวแสบ..." คินพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าหล่อเหลาติดจะบึ้งตึงตามประสาคนฟอร์มจัด แต่แววตากลับฉายชัดถึงความคลั่งรักและตั้งตารอคอย รินหนุ่มรุ่นน้องในภาควิชาเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับถือแท็บเล็ตในมือด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก "พี่คิน... คือผมว่าพี่ต้องไปดูอะไรนี่หน่อยว่ะ รีบเลยนะพี่" คินขมวดคิ้วมุ่น "อะไรของมึงวะริน กูจะไปหารัน" "ไอ้เรื่องที่พี่กำลังจะไปหานี่แหละครับปัญหา..." รินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะยื่นหน้าจอแท็บเล็ตให้คินดู "มีคนปล่อยคลิปสดในกลุ่มลับของมตรี... รูปพี่กับสมุดบันทึกเดิมพันเมื่อเทอมก่อนกำลังว่อนไปหมดแล้วครับ และคนที่ถือมันอยู่ตอนนี้คือไอ้ธ라스... มันกำลังดึงตัวรันเข้าไปคุยเรื่องเดิมพันในห้องสมุด!" ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางกบาล รอยยิ้มจางๆ ที่เตรียมไว้จะเซอร์ไพรส์รันสลายหายไปในพริบตา กรามคมขบเข้าหากันจนสันนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่คมที่เคยพราวระยับแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมืดและดุดันน่ากลัว รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาจนรินต้องก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ กล่องของขวัญในมือถูกบีบเข้าหากันจนกระดาษห่อปริแตกยับเยิน "หึ... กล้ามากนะไอ้เวรนี่" คินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าฉับๆ มุ่งหน้าไปยังตึกคณะบริหารทันทีด้วยความเร็วสูงสุด แรงอารมณ์ที่อัดแน่นอยู่ในอกตอนนี้พร้อมจะแผดเผาทุกคนที่ขวางทางให้เป็นจุล ตัดกลับมาที่ห้องสมุด— รันพยายามแย่งสมุดบันทึกครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ธ라스ก็ยังคงใช้ความได้เปรียบเรื่องส่วนสูงหลบหลีกไปมา จนกระทั่งจังหวะที่ธ라스ยื่นมือมาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แน่นแล้วดึงเข้าไปประชิดตัว "ปล่อยนะ! บอกให้ปล่อยไง!" รันตบหน้าผากอีกฝ่ายไม่ทัน จึงใช้ศอกกระทุ้งเข้าที่ชายโครงเต็มแรงจนธ라스ต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด "ฤทธิ์เยอะนักนะมึง!" ธ라스เริ่มหมดความอดทน มือหนาบีบข้อมือเธอจนขึ้นรอยแดง รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมกลับมาอีกครั้ง "ในเมื่อดื้อนัก งั้นเรามาตกลงกันง่ายๆ ดีกว่า ถ้ารันยอมจูบพี่ตรงนี้... พี่จะเผาสมุดเล่มนี้ทิ้งต่อหน้าต่อตาเลย สนใจไหมล่ะ?" "ทุเรศ!" รันตวาดลั่น ดวงตาสองข้างวาวโรจน์ด้วยความขยะแขยง "ต่อให้เอาสมุดบ้า่นั่นไปประจานทั่วโลกรันก็ไม่สนใจหรอก ถอยไป!" "ปากดีนักนะ งั้นก็..." ธ라스โน้มใบหน้าลงมาหาด้วยความรวดเร็ว รันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามเบี่ยงหน้าหนีสุดชีวิตแต่แรงผู้ชายนั้นมีมากกว่า เธอรู้ตัวว่าพลาดท่าเสียทีเสียแล้ว ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวด้วยความคับแค้นใจ *ปึง!* เสียงประตูกระจกบานใหญ่ของห้องสมุดถูกถีบเปิดออกด้วยแรงมหาศาลจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แรงลมปะทะเข้ามาพร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดช็อปวิศวะสีเข้มที่เดินดุ่มเข้ามาด้วยความเร็วสูงราวกับพายุหมุน ธ라스ยังไม่ทันได้หันไปมอง เจ้าของร่างนั้นก็พุ่งเข้าใส่ราวกับเสือชีตาร์ที่กำลังล่าเหยื่อ หมัดหนักหน่วงอัดเข้าที่ใบหน้าของธ라스เต็มแรงจนร่างของรุ่นพี่บริหารเซถลาล้มคว่ำลงไปกองกับพื้น สมุดบันทึกในมือกระเด็นหลุดลอยกลางอากาศ รันอ้าปากค้าง หัวใจเต้นแรงระรัวด้วยความตกใจและโล่งอกในเวลาเดียวกัน "คิน..." เสียงหวานหลุดอุทานออกมาแผ่วเบา คินยืนค้ำหัวธ라스ที่กำลังยกมือขึ้นกุมมุมปากที่มีเลือดซึมออกมา ดวงตาคู่คมกริบแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ร่างหนาสั่นเทิ้มด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด เขาไม่ได้มองธ라스ด้วยซ้ำ แต่สายตากลับกวาดมองสำรวจร่องรอยความเสียหายบนตัวรันอย่างรวดเร็ว—ข้อมือที่แดงก่ำและเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ "มึง... กล้าแตะต้องของผู้หญิงของกูเหรอวะไอ้สัส" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นเย็นเยียบและเต็มไปด้วยจิตสังหารที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่รันเคยได้ยินมา คินค่อยๆ ก้มลงหยิบสมุดบันทึกเล่มเดิมพันขึ้นมาถือไว้ในมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับรันที่ยืนตัวสั่นอยู่เบื้องหน้า—แววตาของเขาไม่ได้มีร่องรอยของความโกรธเคืองเธอเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเจ็บปวดระคนคลั่งรักที่ระเบิดออกมาจนน่าใจหาย ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะถูกใจรี้ดทุกคนนะคะ เกียร์เปื้อนกาวใจ