อย่าคิดว่าจะรอด

เสียงแจ้งเตือนข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน ไม่ได้สร้างความตกใจให้รัญชน์เท่ากับข้อความปริศนาที่ปรากฏหราอยู่ตรงหน้า—*[Unknown]: "ถ้ารู้ว่านายกำลังเล่นเกมอะไรอยู่... เจ้าชายวิศวะของนาย จะยังทำหน้าคลั่งรักแบบนั้นใส่อยู่ไหมนะ?"*—ปลายนิ้วเรียวที่กำลังจะเลื่อนปิดหน้าจอกลับชะงักกึก หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความระaคายเคืองที่แล่นริ้วขึ้นมาในอกจนหายใจแทบไม่ทั่วท้อง ใครกันที่เล่นตลกบ้าๆ แบบนี้ ลับลมคมในและจงใจขุดคุ้ยอดีตที่เขาพยายามฝังกลบมันลงไป เพื่ออะไรกัน? "เหม่ออะไรอยู่ครับคนสวย หน้าซีดเชียว หรือว่า... แอบไปทำความผิดอะไรมาถึงได้ทำหน้าเหมือนคนมีความลับแบบนั้น" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูลอยละลิ่วมาพร้อมกับสัมผัสอุ่นจัดที่แตะเบาๆ ลงบนลาดไหล่เนียน รัญชน์สะดุ้งสุดตัว รีบคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงกับโต๊ะหินอ่อนในมุมลับตาคนของคณะบริหารทันที กลิ่นอายเฉพาะตัวของคณิน—กลิ่นมัสก์เจือจางผสมกับกลิ่นสบู่สะอาดๆ ที่คุ้นเคย—ลอยเข้ามาโอบล้อมจนพื้นที่รอบตัวแคบลงถนัดตา ร่างสูงใหญ่ในชุดนิสิตรีดเรียบกริบ เขยิบเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของรัญชน์แทบจะแนบติดกับพนักเก้าอี้ "อะไรของคุณคิน อยู่ดีๆ ก็โผล่มาเป็นผีหลอกตี่สี่" รัญชน์ขยับตัวหนีเล็กน้อย พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด หัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะเพราะข้อความปริศนาถูกกลบเกลื่อนด้วยความหงุดหงิดที่อีกฝ่ายชอบรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวเกินเหตุ "แล้วนี่ไม่มีตึกเรียนหรือไง ถึงได้เดินมาป้วนเปี้ยนแถวคณะบริหารอยู่ได้" "คิดถึง" คำตอบสั้นๆ ห้วนๆ แต่ทรงพลังทำเอารัญชน์สำลักลมหายใจตัวเอง ดวงตาคมกริบของเดือนคณะวิศวะที่มักจะมองคนอื่นด้วยความนิ่งเฉยและเย่อหยิ่ง ยามนี้กลับพราวระยับด้วยประกายความคลั่งรักที่เปิดเผยเสียจนน่าหมั่นไส้ คณินไม่เพียงแต่พูดเปล่า ร่างสูงยังท่อนแขนแกร่งค้ำพนักเก้าอี้ทั้งสองข้าง กักขรัญชน์ให้อยู่ในอ้อมกอดกลายๆ โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้มใสจนรัญชน์ต้องรีบเบือนหน้าหนี "พูดจาบ้าอะไรเนี่ย ใครให้เข้าใกล้ขนาดนี้ ถอยไปเลยนะ" "ไม่ถอย" คณินตอบหน้าตาเฉย ปากหนาเหยียดยิ้มร้ายกาจที่ทำเอาสาวๆ ทั่ว มหาลัยใจละลาย แต่สำหรับรัญชน์แล้ว มันคือรอยยิ้มของปีศาจเจ้าเล่ห์ชัดๆ "ทำไมช่วงนี้ชอบหลบหน้า? ผมทักไปก็อ่านไม่ตอบ หรือว่า... กำลังกลัวอะไรอยู่รัญ?" คำถามนั้นจี้ใจดำจนรัญชน์เผลอหันขวับกลับมาสบตา ประกายในดวงตาของคณินไม่ได้ล้อเล่น เขากำลังจริงจัง—จริงจังเกินกว่าที่คนปากแข็งอย่างคณินควรจะเป็น ผู้ชายคนนี้กำลังรุกหนักขึ้นทุกวัน ทุกการกระทำ ทุกสายตา และทุกคำพูด ไม่มีช่องว่างให้รัญชน์ได้ตั้งตัวเลยสักนิด ตั้งแต่ประกาศกร้าวว่าจะจีบ รัญชน์ก็เหมือนตกอยู่ในสนามรบที่อีกฝ่ายถือไพ่เหนือกว่าตลอดเวลา "ใครกลัว พูดเพ้อเจ้ออะไร" รัญชน์เชิดหน้าขึ้น สู้สายตากลับอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ว่าข้างในจะปั่นป่วนจนแทบแย่ "ฉันแค่ยุ่ง งานโปรเจกต์บริหารมันไม่ได้ว่างงานเหมือนพวกวิศวะที่เอาแต่ซ่อมเกียร์รถหรอกนะ" "ปากเก่งจังนะ..." คณินหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนในอกจนรัญชน์รู้สึกได้ นิ้วเรียบหนาเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มเนียนแผ่วเบา สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาร่างบางแข็งทื่อ ขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ปากบอกว่ายุ่ง แต่เมื่อกี้หน้าซีดตอนเห็นข้อความในโทรศัพท์... ใครส่งมาเหรอครับ หืม?" รัญชน์ใจหายวาบ มือเล็กที่วางอยู่บนตักเผลอกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เขาซ่อนพิรุธได้ไม่ดีพอสินะ หรือคณินสังเกตเห็นตั้งแต่แรกแล้ว? "เรื่องส่วนตัว... คุณไม่มีสิทธิ์มาวุ่นวาย" รัญชน์เสียงแข็งขึ้น พยายามผลักอกแกร่งให้ออกห่าง แต่คณินกลับยิ่งขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย สำรวจใบหน้าหวานที่เริ่มแดงก่ำด้วยความโกรธ (หรือความเขินกันแน่ เจ้าตัวก็ชักจะไม่แน่ใจ) "ไม่มีสิทธิ์เหรอ?" คณินทวนคำ เสียงทุ้มต่ำเจือแววอันตราย "ทั้งๆ ที่ผมนี่แหละคนที่ประกาศตัวชัดเจนที่สุดว่าจีบคุณเนี่ยนะ รัญ... คุณกำลังมีความลับอะไรบางอย่างซ่อนไว้ใช่ไหม?" บรรยากาศรอบตัวเริ่มตึงเครียดขึ้นมาฉับพลัน ความขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงความกดดันจากสายตาของคณินที่พยายามเจาะลึกเข้าไปในความรู้สึกของเขา รัญชน์เม้มปากแน่น ไม่ยอมปริปากพูดอะไรออกมา ความหวาดกลัวลึกๆ ที่ว่าอดีตอันเน่าเฟะกำลังจะกลับมาทำลายปัจจุบัน เริ่มกัดกินหัวใจทีละน้อย ถ้ารู้ว่าเขามีอดีตที่น่ารังเกียจ ถ้ารู้ว่าเกมที่เขาเคยเล่นมันสกปรกแค่ไหน... คณินจะยังมองเขาด้วยสายตาคลั่งรักแบบนี้อยู่ไหม? หรือจะรังเกียจจนหันหลังให้เหมือนคนอื่นๆ? ข้อความปริศนานั้นยังคงก้องอยู่ในหัว... *เจ้าชายวิศวะของนาย จะยังทำหน้าคลั่งรักแบบนั้นใส่อยู่ไหมนะ?* "ถ้าฉันมี... แล้วมันทำไมล่ะ" รัญชน์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตเริ่มมีรื้นน้ำใสด้วยความอัดอั้นตันใจที่สะสมมาทั้งวัน "คุณรู้จักฉันดีแค่ไหนเชียว คิน? ถึงได้มาทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ มาคาดคั้นเอาคำตอบจากฉัน คุณเป็นอะไรกับฉันล่ะ ถึงมีสิทธิ์มาวุ่นวายกับเรื่องพวกนี้!" คณินชะงักไปนิดเมื่อเห็นประกายความเจ็บปวดในดวงตานั้น มือที่เคยประคองแก้มเนียนลดลงช้าๆ ความเงียบโรยตัวปกคลุมระหว่างพวกเขาทั้งคู่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจที่สะท้อนถึงความสับสนของคนทั้งสอง ก่อนที่คณินจะทันได้พูดอะไรต่อ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นใกล้บริเวณที่พวกเขานั่งอยู่ พร้อมกับน้ำเสียงกวนประสาทที่ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ "อุ๊ย... ขอโทษทีครับ ขัดจังหวะความหวานของคู่รักหรือเปล่าเนี่ย พอดีผมแค่บังเอิญผ่านมา... แล้วบังเอิญเห็นว่า 'ความลับ' ที่คุณรัญชน์กำลังปิดบังอยู่ มันน่าสนุกจนอดใจไม่ไหวที่จะแวะมาทักทาย" รัญชน์หน้าถอดสีทันทีเมื่อเงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ ส่วนคณินหันขวับไปมองด้วยสายตาดุดันคมกริบ ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง บังรัญชน์ไว้ด้านหลังโดยสัญชาตญาณ ทว่าเมื่อดวงตาคู่คมกริบกวาดไปมองหน้าแขกไม่速เชิญ รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าของคนคนนั้น ก็ทำเอาคณินต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า... คือคนที่คณินไม่คาดคิดว่าจะได้เจอในมหาลัยแห่งนี้ และเป็นคนเดียวกับที่อยู่ในแฟ้มประวัติลับที่เขาเพิ่งสั่งให้คนตามสืบเมื่อวานนี้เอง! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความคลั่งรักของยัยตัวแสบกับเจ้าชายวิศวะของเรานะคะ!