ความลับที่เพื่อนร่วมขบวนการรู้

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับไอร้อนจัดในโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ไม่ได้ช่วยให้สติของคณินเข้าที่เข้าทางขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าคมคายที่มักจะเรียบเฉยจนดูหยิ่งยโสในสายตาคนรอบข้าง ตอนนี้กลับบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม ดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารในมือสลับกับร่างของใครบางคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาในรัศมีสายตา รัญชน์... คนที่อยู่ในแฟ้มประวัติลับบนโต๊ะทำงานของเขาเมื่อคืนนี้ และเป็นคนเดียวกับที่กำลังยืนสั่งกาแฟอยู่ตรงเคาน์เตอร์อีกฝั่งโดยไม่รู้ตัวเลยว่า กำลังตกเป็นเป้าสายตาของ 'เดือนคณะ' ที่ขึ้นชื่อว่าเข้าถึงยากที่สุด แฟ้มประวัติสีน้ำตาลอ่อนถูกปิดลงอย่างแรงจนเกิดเสียงดังทึบ เรียกความสนใจจากกลุ่มเพื่อนสนิทที่นั่งล้อมวงอยู่รอบโต๊ะยาวได้ทันที "ใจเย็นไอ้คุณคิน มึงจะกินหัวน้องเขาก่อนได้เกียร์หรือยังวะ" เสียงทุ้มติดจะกวนประสาทของ 'ธ라' ดังขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอ เจ้าตัวยกแก้วน้ำอัดลมขึ้นจิบพลส่งสายตาเจ้าเล่ห์มองเพื่อนสนิทที่นั่งหน้าเครียดเป็นยักษ์กระโ전 "กูเห็นมึงจ้องน้องรันบริหารคนนั้นมาสามวันติดแล้วนะ ตั้งแต่วันที่น้องเขาเดินมาชนมึงหน้าตึกคณะแล้วทำชีทรายงานปลิวว่อนวันนั้น... โลกกลมจนน่ากลัว หรือมึงแอบไปทำบุญร่วมชาติมาวะ" "เพ้อเจ้อ" คณินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงห้วนจัดตามนิสัยปากแข็งแต่นัยน์ตากลับไหววูบอย่างปิดไม่มิด มือหนาเสยผมดำสนิทที่ตกลงมาปรกหน้าผากอย่างหงุดหงิด "กูแค่มองหาเรื่องสะสางเรื่องที่มันทำชีทกูเปื้อนกาแฟต่างหาก มึงก็รู้ว่างานนั้นกูรีเสิร์ชมากี่คืน" "อ๋อ... ชีทเปื้อนกาแฟ หรือใจมึงต่างหากที่เปื้อนรอยยิ้มหวานๆ ของน้องเขา" 'กรณ์' เพื่อนอีกคนในกลุ่มเสริมขึ้นบ้าง พลางโน้มตัวเข้ามาใกล้ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ปากบอกแค้น แต่ตอนน้องเขาเดินผ่านเมื่อวาน มึงนี่หันตามจนคอแทบเคล็ด ใครเขาไม่รู้กูรู้หมดแหละว่าไอ้คินคนโหดคนนี้กำลังจะกลายเป็นโบ้ตัวยักษ์ให้เด็กบริหาร" "ถ้าพวกมึงยังไม่หุบปาก เรื่องโปรเจกต์มินิเทอร์โบเทอมนี้ กูจะให้พวกมึงรับผิดชอบคนเดียวทั้งหมด" คณินขู่เสียงต่ำ ดวงตาคมปรายมองเพื่อนร่วมกลุ่มด้วยแววตาคาดโทษ แม้จะรู้ดีว่าคำขู่แค่นี้ไม่ได้ทำให้พวกมันกลัวเลยสักนิด "โหดร้ายชะมัด รักษาฟอร์มเก่งเบอร์นี้ ระวังเถอะ... เดี๋ยวโบ้ตัวจริงจะวิ่งตามไม่ทันนะเว้ย" ธร่ายังคงล้อเลียนต่อไม่หยุดหย่อน ยิ่งเห็นคณินนั่งขบกรามแน่นจนสันกรอบหน้าขึ้นรูปชัดเจน เขายิ่งสนุกที่ได้เห็นมุมที่หาดูยากของเพื่อนสนิท ในจังหวะนั้นเอง รัญชน์ที่เพิ่งได้กาแฟแก้วโปรดก็หันหลังกลับมาเตรียมจะเดินออกจากโรงอาหาร ทว่าก้าวขาได้ไม่ทันพ้นเขตโต๊ะของพวกวิศวะ ร่างโปร่งบางในชุดนักศึกษาเข้ารูปก็ต้องชะงักกึก เมื่อถูกดักทางด้วยร่างสูงใหญ่ของคนที่เขากำลังพยายามหลบหน้ามาตลอดสัปดาห์ คณินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายยาวก้าวเข้ามาขวางทางเดินไว้อย่างจงใจ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาเล็กน้อยจนระยะห่างระหว่างเขaและรัญชน์ลดลงเหลือเพียงแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูกคนตัวเล็กจนต้องเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าว "หลบหน่อยครับ ผมรีบ" รัญชน์เงยหน้าขึ้นสบตาคนตัวสูง ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวังอย่างเห็นได้ชัดริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อยเพื่อกลั้นความประหม่าที่จู่ๆ ก็ตีตื้นขึ้นมา "รีบไปไหน? หรือรีบไปหนีหน้าฉัน" คณินเอ่ยเสียงกระซิบต่ำ รอดไรฟันออกมาทีละคำ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับจะค้นหาความลับบางอย่าง "เรื่องเมื่อวานซืน... นายยังไม่ได้เคลียร์กับฉันให้รู้เรื่องเลยนะ รัญชน์" "เรื่องอะไรของคุณ ผมไม่ได้ทำอะไรเสียหายสักหน่อย แค่เดินชนแล้วชีทคุณเปื้อน... ผมก็ขอโทษไปแล้วนี่" รัญชน์เชิดหน้าขึ้นเถียงกลับทันควัน ไม่ยอมตกเป็นรองสายตาดุดันคู่นั้นเด็ดขาด "อย่ามาหาเรื่องกันนักเลยครับ เดือนวิศวะ" คำพูดประชดประชันพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ส่งมาให้ ทำเอาคณินถึงกับคิ้วกระตุก ยิ่งเห็นท่าทีดื้อรั้นไม่ยอมคนของคนตรงหน้า ความรู้สึกหมั่นเขี้ยวแกมเอ็นดูก็ยิ่งตีรวนขึ้นมาในอกจนเขาแทบจะควบคุมน้ำเสียงตัวเองไม่ได้ "ไม่ได้หาเรื่อง แค่อยากทวง... ค่าเสียหาย" คณินยื่นหน้าเข้าไปใกล้กว่าเดิม จนลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้ากับแก้วใสของคนตัวเล็ก รัญชน์ผธ야ถอยหลังหนีอัตโนมัติแต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับเสาปูนของโรงอาหารพอดิบพอดี กลายเป็นว่าตอนนี้เขาถูกวงแขนแกร่งกักตัวไว้ตรงกลางโดยสมบูรณ์ เสียงฮิ้วแซวจากโต๊ะด้านหลังของกลุ่มเพื่อนวิศวะดังขึ้นเบาๆ แต่ชัดเจนพอที่จะทำให้ใบเนียนใสของรัญชน์ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอายและโกรธระคนกัน "คุณ! ถอยไปเลยนะ คนมองกันหมดแล้ว" รัญชน์ใช้มือเล็กดันอกแกร่งเอาไว้ แต่แรงแค่นี้มีหรือจะสู้แรงของนักกีฬาคณะวิศวะได้ คณินนอกจากจะไม่ขยับแล้ว เขายังโน้มตัวลงมาต่ำกว่าเดิมจนริมฝีปากแทบจะชิดกับใบหูขาวสะอาด "ให้มองไปสิ... ฉันจะได้ประกาศให้รู้ทั่วกันว่าเด็กบริหารคนนี้เป็น..." คำพูดที่เหลือถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อจู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของคณินก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศชวนใจเต้นนั้น รัญชน์อาศัยจังหวะชุลมุนนี้ใช้มือผลอกอกแกร่งเต็มแรงจนคณินต้องผงถอยหลังไปสองก้าว รัญชน์หอบหายใจเบาๆ ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความเขินอายปนความขุ่นเคือง เขาสบถเบาๆ ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินหนีหายออกไปจากโรงอาหารทันทีโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย คณินยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ปล่อยให้เพื่อนตัวแสบเดินเข้ามาตบไหล่ปราบเบาๆ พร้อมรอยยิ้มล้อเลียน "เกือบได้บอกสถานะแล้วเชียว เสียดายวะเพื่อน" ธราหัวเราะร่วน คณินไม่ได้ตอบโต้เพื่อน เขาเพียงแค่ก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สั่นค้างอยู่ สายตาคมกวาดมองชื่อผู้โทรเข้าที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ... เป็นเบอร์แปลกจากสำนักทะเบียนมหาวิทยาลัยที่เขาเพิ่งจ้างคนให้เช็กข้อมูลเชิงลึกเมื่อวานนี้ นิ้วเรียวกดรับสายด้วยความรำคาญใจ แต่ประโยคแรกที่ดังลอดออกมาจากปลายสาย กลับทำให้รอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าของเดือนคณะค้างเติ่งไปในทันที *(คุณคินคะ... เรื่องประวัติของน้องรัญชน์ที่คุณให้ตามหาเมื่อวาน... ตอนนี้เราเจอเอกสารตัวจริงที่ถูกซ่อนไว้แล้วค่ะ และมันมีเรื่องที่คุณคาดไม่ถึงเกี่ยวกับตัวน้องเขาซ่อนอยู่ด้วยนะคะ)* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความโบ้ของพี่คินนะคะ! ❤️