เส้นกั้นบางๆ ที่ใกล้ขาด

เสียงตะโกนแหบห้าวที่แผדลั่นมาจากหน้าห้องช่างกลโรงประลอง ปลุกสติของรันให้หลุดออกจากภวังค์สีชมพูที่กำลังถูกถักทอขึ้นอย่างเปราะบาง ทว่า... ในเสี้ยววินาทีนั้น ไม่มีใครมีสมาธิพอจะหันไปสนใจเสียงรบกวนภายนอกเลยสักนิด ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเราสองคนในตอนนี้... มันใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นมี้ลด์มิ้นต์ของคิน ปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนของรันอย่างจัง ดวงตาคมกริบของเดือนคณะวิศวะที่เคยฉายแววเย่อหยิ่งและดื้อรั้น ยามนี้กลับพินิจพิเคราะห์ทุกตารางนิ้วบนใบหน้าของรันราวกับคนกำลังสูญเสียการควบคุม ตัวตนที่แท้จริงของคณินในยามที่ปราศจากเกราะป้องกัน ช่างน่าหลงใหลและอันตรายต่อหัวใจดวงน้อยเสียเหลือเกิน "นาย..." รันพยายามจะเปล่งเสียงออกมาเพื่อทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดนี้ แต่เสียงของตัวเองกลับเบาราวกับเสียงกระซิบ "ชูส์..." คินเอ็ดเบาๆ ในลำคอ สายตาของเขาเลื่อนต่ำลงมาหยุดอยู่ที่เรียวปากอิ่มสีระเรื่อโดยอัตโนมัติ ราวกับมันมีแรงดึงดูดประหลาดที่ไม่อาจละสายตาได้ "อย่าเพิ่งพูดอะไรตอนนี้เลยน่า... รัน" มือหนาที่เปื้อนคราบน้ำมันเครื่องจางๆ เอื้อมขึ้นมาประคองกรอบหน้าของรันไว้อย่างทะนุถนอม สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วที่แตะลงบนผิวแก้ม ทำให้หัวใจของรันเต้นแรงจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก รันอยากจะผลักเขาออกไปให้พ้นทาง อยากจะเอ่ยปากด่าไอ้คนฉวยโอกาสนี่สักสามคำ แຕ່ร่างกายเจ้ากรรมกลับแข็งทื่อ ราวกับถูกมนต์สะกดจากดวงตาคู่คมที่กำลังจ้องมองมาด้วยความคลั่งรักแบบไม่ปิดบัง นี่ฉันกำลังบ้าไปแล้วแน่ๆ... ทำไมถึงรู้สึกยอมจำนนให้ผู้ชายปากร้ายคนนี้ได้ง่ายดายขนาดนี้นะ กลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายสายช่าง ทั้งกลิ่นสบู่ กลิ่นเหงื่อจางๆ และกลิ่นไอความร้อนจากเครื่องจักรหลอมรวมกันจนกลายเป็นเสน่ห์ที่ปฏิเสธไม่ได้ คินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ช้าๆ อย่างจงใจให้รันได้มีเวลาปฏิเสธ แต่รันกลับทำได้เพียงแค่หลับตาลงพริบตาหนึ่ง เพื่อเตรียมรับสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้น ลมหายใจของทั้งคู่ผสานเป็นหนึ่งเดียว ระยะห่างลดลงเหลือเพียงแค่ไม่ถึงเซนติเมตร ปลายจมูกของเราแตะกันเบาๆ สร้างความรู้สึกวาบหวามจนขนลุกชันไปทั่วทั้งร่าง "ไอ้คิน! ไอ้เวร! มึงหูหนวกหรือไงวะ กูเรียกจนคอจะแตกอยู่แล้วเนี่ย!" เสียงโครมครามจากการเตะประตูห้องพักผ่อนด้านในดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงตะโกนด่าทอของ "ธน ์" เพื่อนสนิทตัวดีของคินที่พังประตูเข้ามาอย่างไม่ให้ซุ่มให้เสียง พรึบ! ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่ร่างของทั้งคู่ คินสะดุ้งสุดตัวก่อนจะผละถอยหลังออกไปอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเดือนวิศวะที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความละมุนและลุ่มลึก แปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงและหงุดหงิดทันทีที่หันไปเผชิญหน้ากับผู้มาใหม่ ส่วนรัน... รีบยกมือขึ้นเสยผมที่ปรกลงมาเพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยความเขินอายที่กำลังแผ่ซ่านอยู่บนใบหน้า หัวใจที่เต้นรัวระรัวเมื่อครู่ยังคงประท้วงอยู่ในอกด้วยความรู้สึกเสียดายแกมโล่งอกอย่างประหลาด ให้ตายเถอะ... เกือบไปแล้วเชียว เกือบจะข้ามเส้นกั้นบางๆ นั้นไปแล้วแท้ๆ! รันสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา แล้วแสร้งทำเป็นก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่างให้มากที่สุด พร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ไปให้คินที่กำลังยืนสบถพึมพำด้วยความหัวเสียสุดขีดที่ถูกขัดจังหวะสำคัญในชีวิต "มีอะไรของมึงวะไอ้ธน! ถ้าไม่มีเรื่องคอขาดบาดตาย มึงเตรียมตัวโดนกูถีบออกจากห้องได้เลย!" คินหันไปตวาดเพื่อนสนิทเสียงเข้ม แววตาคมดุฉายแววเคืองขุ่นอย่างชัดเจน ธน์กะพริบตาปริบๆ มองหน้าคินสลับกับรันที่ยืนกอดอกตีสีหน้านิ่งเฉยอยู่ข้างๆ ก่อนจะยิ้มแห้งๆ ออกมาเมื่อเริ่มจับบรรยากาศมาคุได้ "เอ่อ... กูขัดจังหวะอะไรมึงหรือเปล่าเนี่ย หน้าตาดูหงุดหงิดเหมือนหมาอดกินกระดูกเลยนะมึง" "รู้ตัวก็ไสหัวออกไปซะ!" คินพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างหัวเสีย ก่อนจะหันกลับมามองรันที่ตอนนี้เดินเลี่ยงไปหยิบกระเป๋าของตัวเองเตรียมจะเดินหนีออกจากห้องพักผ่อน "เดี๋ยวดินาย... จะรีบไปไหน" คินรีบสาวเท้าเข้ามาขวางทางไว้ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นอ่อนลงทันทีเมื่อพูดกับรัน ต่างจากตอนที่คุยกับเพื่อนลิบลับ "ฉันจะกลับห้องค่ะ พอดีหมดธุระกับนายแล้วนี่นะ" รันเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อปกปิดความสั่นไหวในน้ำเสียง พยายามทำเป็นใจแข็งทั้งที่ข้างในมันยังปั่นป่วนไม่เป็นรูป "แต่เรื่องของเรายังเคลียร์ไม่จบ..." คินกระซิบเสียงต่ำ ทว่าประโยคนั้นกลับทำให้รันต้องรีบตัดบทก่อนที่หัวใจจะทรยศตัวเองไปมากกว่านี้ "ไม่มีอะไรต้องเคลียร์แล้วค่ะ... หลบไป ฉันจะกลับ!" รันเอ่ยเสียงแข็งแล้วเดินเบียดไหล่หนาออกไปทันที โดยไม่รอฟังคำแก้ตัวใดๆ จากคนปากแข็งที่ตอนนี้ทำหน้าเหมือนหมาหงอยเข้าไปทุกที แต่ทว่า... ขณะที่รันกำลังก้าวเดินพ้นประตูห้องช่างกลออกมาได้เพียงไม่กี่ก้าว เสียงแจ้งเตือนข้อความในสมาร์ทโฟนจากกระเป๋าเสื้อก็ดังขึ้น รันหยิบมันขึ้นมาเปิดดูด้วยความฉงน ก่อนที่ดวงตากลมโตจะเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อเห็นชื่อของคนที่ส่งข้อความเข้ามาในยามวิกาลแบบนี้ [Unknown]: "ยินดีด้วยนะรัน... ที่เล่นละครตบตาไอ้พวกวิศวะได้แนบเนียนขนาดนั้น แต่อย่าลืมสิว่าความลับ... ไม่มีในโลกหรอกนะ" รันชะงักฝีเท้าทันที ความเย็นเยียบแล่นริ้วขึ้นมาเกาะกุมหัวใจ ขาสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้กับพื้นเมื่ออ่านข้อความถัดมาที่ถูกส่งตามติดๆ กัน [Unknown]: "ถ้ารู้ว่านายกำลังเล่นเกมอะไรอยู่... เจ้าชายวิศวะของนาย จะยังทำหน้าคลั่งรักแบบนั้นใส่อยู่ไหมนะ?" ขอบคุณทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่เริ่มเดือดขึ้นเรื่อยๆตอนนี้นะคะ!