ตกหลุมที่ตัวเองขุดไว้

เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวห้องพักโซนวิศวกรรมของไอ้กรณ์มันแทบจะพังลงมาตามแรงอารมณ์ของคนที่อยู่ด้านนอก แต่สิ่งที่ทำให้คณินรู้สึกเหมือนถูกกระชากลงมาจากยอดตึกสูงสิบชั้นไม่ใช่เสียงโวยวายนั้นหรอกค่ะ... แต่มันคือประโยคที่กระแทกเข้ามาในโสตประสาทต่างหาก *“ไอ้คิน! เปิดประตูโว้ย! แฟนเก่ารันมายืนรออยู่ข้างล่างตึกแล้วนะเว้ย!”* ร่างสูงใหญ่ของเดือนคณะวิศวกรรมศาสตร์ชะงักกึก ขวดกาแฟกระป๋องในมือเกือบจะหลุดร่วงลงพื้น คินหันขวับไปมองเตียงนอนที่ว่างเปล่า รันไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว... ร่างบางที่ควรจะนอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มด้วยไข้หวัดอ่อนๆ หายออกไปจากห้องตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เสียงตะโกนจากระเบียงเมื่อครู่ปลุกให้เขาสติหลุดกระเจิง ให้ตายสิ! คินสบัดหน้าไล่ความงงงวยแล้วพุ่งตัวไปกระชากลูกบิดประตูเปิดผางทันที ใบหน้าคมคายบึ้งตึงจนแทบจะเป็นยักษ์เป็นมาร ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไอ้กรณ์ที่ยืนหอบแฮกอยู่หน้าห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "มึงว่าไงนะไอ้กรณ์ ใครมารอใครนะ?" เสียงทุบประตูก่อนหน้าเทียบไม่ได้เลยกับน้ำเสียงที่กดต่ำจนน่ากลัวของคิน มันแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยแรงอัดอั้นบางอย่างที่เจ้าตัวก็ไม่อยากยอมรับเหมือนกัน "ก็... ไอ้คนที่เคยทำร้ายจิตใจยัยตัวแสบของมึงไงวะ ไอ้ภัทร รุ่นพี่บริหารที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ" กรณ์ละล่ำละลักตอบพลือชี้ไม้ชี้มือไปทางลิฟต์ "รันลงไปข้างล่างแล้ว กูเห็นตั้งแต่ตอนมึงยังหลับอยู่... เฮ้ย! ไอ้คิน!" ยังไม่ทันที่เพื่อนสนิทจะพูดจบประโยค ร่างสูงก็พุ่งทะยานผ่านตัวมันออกไปอย่างไร้ความปรานี ฝ่ายนั้นวิ่งสี่คูณร้อยลงบันไดหนีไฟที่ไม่รอแม้กระทั่งลิฟต์ ความร้อนรุ่มที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงอกมันไม่ใช่แค่ความหงุดหงิด แต่มันคือความกลัว... ความกลัวบ้าบออะไรบางอย่างที่คินไม่เคยคิดว่ามันจะเกิดขึ้นกับผู้ชายรักอิสระและไม่แคร์โลกอย่างเขา ตลอดเวลาที่ผ่านมา คินคิดมาตลอดว่ารันก็แค่เกมสนุกๆ เป็นยัยตัวแสบที่เข้ามาปأسวนประสาทแล้วทำให้ชีวิตเด็กวิศวะเซ็งๆ ของเขามีสีสันขึ้นมาบ้าง แต่ในวินาทีที่ได้ยินคำว่า 'แฟนเก่า' ลอยเข้าหู หัวใจเจ้ากรรมกลับบีบตัวแน่นจนเจ็บแปลบ ราวกับว่าพื้นที่ปลอดภัยเดียวในโลกกำลังจะถูกแย่งชิงไป วิ่ง... ขาเรียวยาวก้าวลงบันไดทีละหลายขั้นด้วยความเร่งรีบ ลมหายใจหอบกระชั้น ปอดร้อนผ่าวราวกับมีไฟสุม แต่ในหัวกลับมีแต่ภาพใบหน้าหวานๆ ของรันที่มักจะเชิดใส่เขาด้วยความดื้อรั้น *รันจะกลับไปหามันเหรอ? รันจะใจอ่อนให้ไอ้สารเลวนั่นอีกรอบหรือเปล่า?* ความคิดพวกนั้นทำให้คินแทบคลั่ง ยิ่งนึกถึงแววตาเจ็บช้ำที่รันเคยเผลอแสดงออกมาตอนพูดถึงอดีต เขากยิ่งรู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ ความดิบเถื่อนแบบฉบับเด็กวิศวะที่เคยมีมันถูกบดขยี้ด้วยความหึงหวงที่พุ่งทะยานจนควบคุมไม่อยู่ เมื่อลงมาถึงชั้นล่างของตึกคณะบริหาร แรงลมยามบ่ายตีปะทะเข้ากับใบหน้าคมที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ คินกวาดสายตามองหาเป้าหมายทันที และภาพที่เห็นก็ทำให้เลือดในกายเดือดพล่านขึ้นมาถึงสมอง ใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่หน้าตึก รันยืนกอดอกนิ่ง ใบหน้าสวยเฉี่ยวนั้นเรียบเฉยไร้รอยยิ้ม ตรงข้ามกับผู้ชายร่างสูงโปร่งสไตล์หนุ่มนักเรียนนอกที่ยืนส่งสายตาเวทนาแกมเว้าวอนอยู่ตรงหน้า... ไอ้ภัทร "รัน... พี่ขอร้อง ฟังพี่อธิบายก่อนได้ไหม เรื่องวันนั้นมันเข้าใจผิดกันจริงๆ" เสียงทุบหัวใจของคินดังโครมครามในอกตอนที่ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อยๆ "เข้าใจผิดเหรอคะพี่ภัทร?" น้ำเสียงใสแต่เย็นเยียบของรันดังลอดผ่านความเงียบ "วันที่รันยืนร้องไห้รอพี่อยู่ที่ร้านกาแฟ แต่พี่เลือกที่จะไปส่งอีกคน... อันนี้เรียกว่าเข้าใจผิดตรงไหนคะ?" คำพูดนั้นหยุดฝีเท้าของคินไว้ชั่วขณะ เขายืนหลบอยู่หลังเสาต้นใหญ่พอดี มองดูรันที่เชิดหน้าขึ้นสู้สายตาอย่างไม่เกรงกลัว แม้ภายนอกเธอจะดูเข้มแข็งและร้ายกาจ แต่คินที่คลุกคลีอยู่กับเธอมานานพอมองออก... มือบางที่กำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขาวซีดนั่นกำลังสั่นเทา รันกำลังกลัว... ไม่ใช่กลัวผู้ชายคนนั้น แต่กลัวหัวใจตัวเองที่จะใจอ่อนต่างหาก "รันเปลี่ยนไปมากนะ... ตั้งแต่คบกับไอ้เด็กวิศวะคนนั้น เด็กเกเรคนนั้นมันมีอะไรดีนักหนา ถึงทำให้รันลืมพี่ได้ลงคอ?" ภัทรเริ่มใช้น้ำเสียงตัดพ้อ พร้อมกับเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเล็กของรันไว้เพื่อจะดึงเข้ามาหาตัว พรึบ! "ถอยมือสกปรกของมึงออกไปจากตัวแฟนกู" เสียงทุบกระจกหรือเสียงคำรามของสัตว์ป่าก็ไม่น่ากลัวเท่าเสียงทุบประโยคนี้ที่ดังแทรกขึ้นมากลางอากาศ คินก้าวพรวดเดียวเข้าไปยืนแทรกกลางระหว่างคนทั้งคู่ มือหนาปัดป้องมือของภัทรให้ออกห่างจากข้อมือของรันอย่างแรงจนอีกฝ่ายเซถอยหลัง รันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับมามองร่างสูงที่ยืนบังเธอไว้มิดชิด แผ่นหลังกว้างของคินในชุดช็อปวิศวะสีเลือดหมูที่เปื้อนคราบกาวเล็กน้อย ดูอบอุ่นและทรงพลังอย่างประหลาดในสายตาเธอ "นาย..." รันครางชื่อเขาเบาๆ คินไม่หันกลับไปมองเธอ ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องเขม็งไปยังภัทรที่ตั้งหลักได้แล้วก็ส่งยิ้มเยาะเย้ยกลับมา "อ๋อ... นี่สินะเด็กวิศวะที่รันพูดถึง หน้าตาดีนี่ แต่สันดานป่าเถื่อนใช้ได้เลยนะ น้องรัน... เด็กนี่มันก็แค่คั่นเวลาแก้เหงาให้เธอเท่านั้นแหละ มันรักใครเป็นที่ไหนล่ะ" ภัทรหัวariในลำคออย่างเย้ยหยัน คินแค่นหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น ดวงตาดุดันฉายแววอันตราย "แล้วมึงคิดว่ามึงเป็นใคร ถึงมีสิทธิ์มาตัดสินว่ากูรู้สึกยังไงกับรัน?" "กูเป็นแฟนเก่า..." "ก็แค่ 'เก่า' ปะวะ!" คินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเฉียบคมบาดลึกจนภัทรหน้าชา "ของที่เขาโยนทิ้งลงถังขยะไปแล้ว ยังหน้าด้านกลับมาเก็บกินอีกเหรอวะ? หน้าไม่อายไปหน่อยมั้งพี่" "ไอ้เด็กนี่!" ภัทรพุ่งตัวเข้ามาด้วยความโมโห เงื้อมหมัดหมายจะซัดเข้าที่ใบหน้าของคิน แต่มีหรือที่เดือนคณะวิศวะจะยอมให้ทำฝ่ายเดียว หมัดหนักๆ ของคินสวนกลับไปทันควันโดยไม่ต้องรอให้เสียเวลา เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่น ท่ามกลางเสียงกรี๊ดเบาๆ ของนักศึกษาแถวนั้นที่เริ่มหันมามอง เหตุการณ์ชุลมุนเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตาก่อนที่คินจะกระชากคอเสื้อภัทรเข้ามาใกล้แล้วกระซิบด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน "จำใส่กะโหลกไว้... ถ้ารันคือน้ำตาของมึง มึงก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะยืนหายใจอยู่ใกล้เธออีก กูลากหัวมึงออกจากชีวิตรันแน่ ถ้ามึงยังกล้าโผล่มาตบตาแถวนี้" ภัทรที่มุมปากแตกเลือดซิบทำได้แค่กัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจเมื่อเจอสายตาดุร้ายไร้ความปรานีของคินคุกคาม สุดท้ายก็ต้องสะบัดหน้าหนีแล้วเดินกะโหลกะกะออกไปจากบริเวณนั้นด้วยความอับอาย บรรยากาศรอบตัวกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของคินที่ยังคงยืนกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ ร่างสูงค่อยๆ หันกลับมาหารัน ชั่ววินาทีที่สายตาประสานกัน ความดุดันเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความกังวลระคนหวาดหวั่นที่ฉายชัดอยู่ในแววตาคมคายนั้น คินก้าวเข้าไปหารันช้าๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา "เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" คินเอ่ยถาม เสียงของเขาไม่ได้แข็งกระด้างเหมือนเคย แต่มันเจือความสั่นไหวเล็กๆ ที่รันสัมผัสได้ รันเม้มริมฝีปากแน่น หลบสายตาคู่นั้น "นายลงมาทำไม... ใครใช้ให้ตามมา" "ถ้าฉันไม่ตามมา ป่านนี้เธอคงใจอ่อนยอมกลับไปกับมันแล้วใช่ไหม?" คินสวนกลับ น้ำเสียงเริ่มมีความตัดพ้อเจือปน "รัน... เธอใจร้ายเป็นบ้าเลยรู้ตัวบ้างไหม" "ฉันเนี่ยนะใจร้าย?" รันเงยหน้าขึ้นเถียง ดวงตากลมโตเริ่มมีน้ำใสๆเอ่อคลอขึ้นมาด้วยความอัดอั้น "คนที่ใจร้ายและเอาแต่ใจตัวเองมันคือนายต่างหาก! อยู่ๆ ก็หายไป อยู่ๆ ก็เข้ามาปأسวนในชีวิตฉัน แล้วก็ทำเหมือนฉันเป็นแค่ของเล่น..." พรึบ! คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อร่างสูงคว้าตัวเธอเข้าไปสวมกอดไว้แน่น อ้อมกอดที่อบอุ่นและมั่นคงจนรันแทบหยุดหายใจ ใบหน้าคมซุกเข้ากับซอกคอของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงลาดไหล่ สัมผัสได้ถึงหัวใจของคินที่เต้นรัวเร็วจนน่าตกใจ "ฉันไม่ได้มองเธอเป็นของเล่น..." เสียงทุบกระซิบแผ่วเบาแต่ชัดเจนดังอยู่ข้างหู รันตัวแข็งทื่อ สมองขาวโพลนไปหมด เธอพยายามจะดันตัวเขาออก แต่คินกลับกอดเธอแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยมือแล้วเธอจะหายไปจริงๆ "ตอนที่ไอนั่นบอกว่ามารอเธออยู่ข้างล่าง... ฉันรู้สึกเหมือนหัวใจจะร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม" คินยอมรับออกมาตามตรง น้ำเสียงของเขาสั่นพร่าและเต็มไปด้วยความยอมจำนนที่รันไม่เคยเห็นมาก่อน "ฉันไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่... แต่รู้ตัวอีกที ฉันขาดรันไม่ได้แล้วว่ะ..." คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนปากแข็ง ยิ่งกว่าคำหวานใดๆ ในโลก รันนิ่งอึ้ง หัวใจเต้นผิดจังหวะจนควบคุมไม่ได้ ความอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วอกจนขอบตาร้อนผ่าว แต่ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานซึ้งและหัวใจของทั้งสองคนกำลังจะเชื่อมเข้าหากันนั้นเอง "อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าพอดีเราจะเดินมาเอาชีท..." เสียงใสๆ ของบุคคลที่สามดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หยุดกะทันหัน รันสะดุ้งสุดตัวรีบผลักอกคินออกทันที คินขบกรามแน่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขากล่าวสบถในลำคอเบาๆ ก่อนจะตวัดสายตาหันไปมองต้นเสียง และภาพที่ปรากฏตรงหน้า... ทำให้คินถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก! ขอบคุณที่เดินทางร่วมทุกข์ร่วมสุขกับความซึนของยัยตัวแสบมาถึงตอนนี้ แล้วมาลุ้นบทสรุปความคลั่งรักไปด้วยกันในตอนหน้านะคะ **"เกียร์เปื้อนกาวใจ"**