สารภาพรักที่พูดไม่จบ

เอกสารกองโตในแฟ้มหนังสีดำถูกโยนลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดัง *ตุบ* จนรัญชน์สะดุ้งสุดตัว ขยับถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ขณะที่คินสบถออกมาคำรามต่ำในลำคอด้วยความหงุดหงิดระคนกรุ่นโกรธ ใบหน้าหล่อเหลาที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความจริงจังและแววตาไหววุ่มราวกับกำลังจะสารภาพความลับในใจ บัดนี้กลับบึ้งตึงจนแทบจะเป็นยักษ์เป็นมาร “โอ๊ะโอ… พี่เดินมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าครับเนี่ย น้องรันคนสวยกับไอ้ตัวดีคณะเรา ทำไมบรรยากาศมันชวนให้อึดอัดชอบกล” เสียงกวนประสาทของ ‘พี่ธาม’ พี่รหัสตัวแสบดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มพายเรือในอ่าง เจ้าตัวยักคิ้วหลิ่วตาพลางทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างไร้มารยาท สายตาคมกริบกวาดมองคนทั้งคู่สลับไปมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นขั้นสุด รัญชน์รีบยกมือขึ้นเสยผมแก้เก้อ พวงแก้มใสซับสีเรื่อขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด ไม่ใช่เพราะเขินอาย แต่เป็นเพราะความตกใจที่เมื่อกี้… เกือบจะเผลอใจไปกับคำพูดของคนปากร้ายอย่างคินเข้าเต็มเปา ให้ตายเถอะ เกือบไปแล้วจริงๆ “ถ้าว่างมากนัก ไปไสหัวไปไสหัวไปเคลียร์งบจัดค่ายสิครับพี่ธาม มาเสือกอะไรแถวนี้” คินตวาดแว้dใส่รุ่นพี่ตัวแสบเสียงเข้ม ดวงตาคมกาววาวโรจน์ด้วยความหัวเสียอย่างเห็นได้ชัด แผนการที่เขาอุตส่าห์รวบรวมความกล้ามาค่อนคืนกำลังจะถูกพ่นคำว่า *‘รัก’* ออกมาอยู่รำไรแล้วเชียว ถ้าไอ้รุ่นพี่คนนี้ไม่โผล่หัวออกมาจากเงาตึกคณะตอนตีสองครึ่งพอดี! “ปากคอเรานี่มันน่าเอาเกียร์ยัดปากจริงๆ นะไอ้คิน พี่อุตส่าห์เอาเอกสารเบิกงบด่วนมาให้ เพราะเห็นแกไลน์มาโวยวายเมื่อตอนหัวค่ำ นี่ไง… ผลลัพธ์ของการทำดีหวังได้ผลบุญ โดนหมามันแวส์ใส่ซะงั้น” ธามทำท่าทางโอเวอร์แอคติ้งเอามือกุมอกราวกับเจ็บปวดเจียนตาย ก่อนจะหันมาส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้รัญชน์ “ส่วนน้องรัน… ไม่ต้องทำหน้าตาเลิ่กลั่กขนาดนั้นหรอกครับ พี่ไม่ได้ตั้งใจจะมาขัดจังหวะ ‘เลิฟซีน’ (ถ้ามันมีอ่ะนะ) ของพวกเธอหรอก แค่บังเอิญ… ย้ำว่าบังเอิญจริงๆ ว่าจะเอาเอกสารมาให้แล้วดันได้ยินประโยคเด็ดพอดี” คำว่า ‘ประโยคเด็ด’ ของธามทำเอารัญชน์หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยินเสียงมัน รัญชน์รีบดึงสติตัวเองกลับมา สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยสู้คน ไม่ยอมตกเป็นเบี้ยล่างให้ใครมองว่าอ่อนแอเด็ดขาด “ถ้าพี่ธามมีธุระแค่นี้ งั้นผมขอตัวกลับหอก่อนนะครับ ดึกมากแล้ว” รัญชน์เอ่ยเสียงเรียบ หลบสายตาคมกริบของคินที่พยายามมองมาทางเขาเพื่อสื่อความหมายบางอย่าง “เดี๋ยวดิ รัน!” คินผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวรัญชน์ในเสี้ยววินาที ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีความดุดันและดื้อรั้นออกมาจนธามต้องแกล้งทำเป็นยกมือปิดตาแล้วเป่าปากแซว “แหมๆๆๆ หวงก้างเหรอวะไอ้คิน น้องเขาบอกจะกลับก็ให้เขากลับไปนอนสิเว้ย เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าค่อยมาหวานกันต่อในช็อปก็ได้ ใครจะไปขวางความคลั่งรักของท่านประธานสโมสรวิศวะกันเล่า” ธามหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี ผิดกับคินที่ตอนนี้จ้องหน้าธามเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ รัญชน์ใช้จังหวะนั้นเบี่ยงตัวหลบวงแขนแข็งแรงของคิน ถอยหลังออกห่างสองก้าว ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองคนตัวสูงที่ตอนนี้สีหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและร้อนรนอย่างปิดไม่มิด คินอยากจะคว้าข้อมือเล็กนั้นไว้แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะสายตาของรัญชน์ในตอนนี้กำลังส่งสัญญาณเตือนชัดเจนว่า *‘อย่าล้ำเส้นไปมากกว่านี้ต่อหน้าคนอื่น’* “ขอบคุณสำหรับเอกสารนะครับพี่ธาม ส่วนเรื่องเมื่อกี้… ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมกับพี่คินแค่คุยเรื่องงานกันเฉยๆ” รัญชน์กล่าวเสียงเรียบพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว ก่อนจะโค้งศีรษะเล็กน้อยแล้วหมุนตัวเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องพักสโมสรนักศึกษาไปทันทีโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย “ไอ้เวรเอ๊ย!” คินสบถลั่นห้อง กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนที่ข้อมือ ก่อนจะหันไปถลึงตาใส่ตัวต้นเหตุที่นั่งไขว่ห้างยิ้มกริ่มอยู่บนเก้าอี้ ธามไหล่ง้อนเบาๆ อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว “มองหน้าพี่แบบนี้ จะกินหัวพี่แทนเมียรึไงไอ้คุณคิน? บอกไว้ก่อนนะว่ากูไม่ใช่สเปกมึง” ธามลุกขึ้นยืนตบไหล่รุ่นน้องแรงๆ สองที “คนเขากำลังจะสารภาพรักกันอยู่รอมร่อ กูโผล่มาถูกจังหวะจริงๆ เล้ย… ฮ่าๆๆๆ ฝันดีนะเว้ยไอ้เสือ ไว้พรุ่งนี้ค่อยไปตามง้อใหม่ก็แล้วกัน” ธามเดินผิวปากอารมณ์ดีจากไป ทิ้งให้คินยืนกัดฟันกรอดอยู่ลำพังในห้องสี่เหลี่ยม ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่ในอกข้างซ้ายกลับร้อนรุ่มราวกับมีกองเพลิงสุมอยู่ คินยกมือขึ้นเสยผมลวกๆ อย่างหัวเสีย สายตามองตามทิศทางที่รัญชน์เดินหายลับไป ปากบอกว่าไม่มีอะไร… แต่แววตาไหวระริกเมื่อครู่ของรัญชน์เขาน่ะเห็นมันชัดเจนเต็มสองตา รัญชน์ไม่ได้ใจแข็งใส่เขาเหมือนเก่าแล้ว ร่างบางคนนั้นแค่กำลัง ‘กลัว’ และ ‘ไม่มั่นใจ’ ในความปากร้ายของเขาต่างหาก “ให้ตายเถอะรัน…” คินพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นและดื้อรั้นขั้นสุด “นายคิดเหรอว่าคนอย่างคิน จะยอมปล่อยให้คำสารภาพรักมันค้างคาอยู่แค่นี้… ไม่มีทางซะหรอก!” เขาก้มลงหยิบกุญแจรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจบนโต๊ะ เตรียมจะวิ่งตามร่างบางออกไปให้รู้แล้วรู้รอด ต่อให้ต้องยืนตากฝนหน้าหอพักของรัญชน์จนถึงเช้า เขาก็จะพูดประโยคที่ค้างคาอยู่ในใจให้จบให้ได้ ทว่า… ในจังหวะที่คินกำลังจะก้าวเท้าออกจากประตูห้องนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความในสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อกั๊กช็อปก็ดังขึ้นสั้นๆ *ติ๊ง* คินขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความรำคาญใจ แต่เพียงแค่เห็นชื่อผู้ส่งบนหน้าจอ… หัวใจที่กำลังเต้นรัวด้วยความร้อนรนก็กระตุกวูบ ทุกลมหายใจสะดุดกึกในทันที! **[Ranch]:** *“ถ้าพรุ่งนี้เช้ายังยืนดักรอหน้าตึกคณะบริหารเหมือนหมาหงอยอีก… จะไม่ยอมคุยด้วยจริงๆ ด้วยนะ คิน”* รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แต่เปี่ยมไปด้วยความคลั่งรักปรากฏขึ้นที่มุมปากของเดือนคณะวิศวะทันที คินหัวเราะในลำคอเบาๆ ความหงุดหงิดเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เมื่อรู้ว่าอย่างน้อย… รัญชน์ก็ยังจำชื่อเขาได้ และที่สำคัญที่สุด… คนปากแข็งคนนั้นไม่ได้ใจร้ายใจดำไล่เขาออกจากชีวิตอย่างที่คิด แต่ทว่า… ในวินาทีที่คินกำลังจะพิมพ์ข้อความตอบกลับเพื่อหยอกเย้าคนตัวเล็ก ภาพหน้าจอโทรศัพท์ของเขาก็สั่นสะامรัวด้วยสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคย พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากระบบของหอพักนักศึกษาที่ส่งเข้ามาแทรกกลางหน้าจอพอดี *‘ประกาศด่วน: เกิดเหตุไฟดับและระบบรักษาความปลอดภัยขัดข้องชั่วคราวบริเวณโซนหอพักนักศึกษาฝั่งตะวันตก (รวมถึงหอพักของคณะบริหาร)’* คินชะงักกึก รอยยิ้มเมื่อครู่แข็งค้างในทันที ดวงตาคมกเบิกกว้างขึ้นด้วยความสังหรณ์ใจบางอย่างที่วิ่งวาบเข้ามาในอก… โซนหอพักของรันกำลังไฟดับ!? ในยามวิกาลที่มืดสนิทแบบนี้เนี่ยนะ! *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความคลั่งรักของยัยน้องกับพี่วิศวะปากร้ายนะคะ!*