ดื้อนักเดี๋ยวจัดให้

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวูดดี้ปนกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยอบอวลอยู่ในพื้นที่แคบๆ ของห้องเก็บอุปกรณ์ศิลปะหลังตึกคณะบริหาร รันเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ขณะที่แผ่นหลังบางแนบติดสนิทกับบานประตูไม้ที่ถูกล็อกกลอนเอาไว้จากด้านในอย่างไร้ทางหนี แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ของคนที่ยืนค้ำหัวอยู่ทำให้บรรยากาศรอบตัวแทบจะขาดออกซิเจน ดวงตาคมกริบของคินมองต่ำลงมาด้วยประกายไฟที่กำลังลุกโชน ราวกับสัตว์ป่าที่รอเวลาตะครุบเหยื่อหลังจากเหยื่อตัวน้อยวิ่งหนีสุดชีวิตแต่สุดท้ายก็มุมอับ "บอกให้หยุดเดินหนี... ไม่ได้ยินหรือไงรัน" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากริมฝีปากหยักนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ คินไม่ได้ตะคอก แต่น้ำเสียงที่กดต่ำลงจนเกือบเป็นกระซิบกลับน่ากลัวและทรงพลังยิ่งกว่าการตะโกน รันเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพลจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยินมัน "ปล่อยนะคิน นายไม่มีสิทธิ์มาขังฉันไว้แบบนี้" รันเชิดหน้าขึ้น พยายามซ่อนความหวั่นไหวไว้ภายใต้รอยยิ้มเยาะหยันที่มักจะใช้กวนประสาทอีกฝ่ายเสมอ "หรือว่าเดือนวิศวะคนเก่งรับความจริงไม่ได้ ที่โดนเด็กบริหารปฏิเสธหน้าหงายกลางลานเกียร์" คำพูดนั้นเหมือนเป็นการราดน้ำมันลงบนกองเพลิง คินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ขึ้นอย่างอันตราย มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับบานประตูเหนือหัวของคนตัวเล็กเพื่อปิดกั้นทุกเส้นทางหลบหนี ขณะที่อีกข้างเอื้อมมาจับคางมนให้เงยขึ้นรับสัมผัส "ปากเก่งนักนะ... รัญชน์" นิ้วโป้งของคินกดคลึงเบาๆ บนริมฝีปากอิ่มที่เอาแต่ต่อปากต่อคำเขาไม่หยุด "เวลาอยู่กับคนอื่นก็เห็นทำเป็นเก่งทุกที ทำไม... พอกับฉันแล้วมันสั่นจนต้องหาเรื่องเถียงกลบเกลื่อนหรือไง" "ใครสั่น! ปล่อยนะเว้ย!" รันปัดมืออีกฝ่ายออกอย่างแรง พร้อมกับเบี่ยงหน้าหนีสัมผัสวาบหวามที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว "อย่ามาทะลึ่งนะคิน ฉันไม่ใช่พวกเด็กFuckของนายที่จะมาเล่นด้วย" คำว่า 'เด็กFuck' ทำให้คินชะงักไปนิด รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหนา ก่อนที่ร่างสูงจะโน้มใบหน้าลงมาจนชิด ชิดเสียจนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน รันผะเนิดถอยหลังหนีจนแผ่นหลังชนประตูแน่น แต่ไร้ทางไปต่อแล้วจริงๆ "ถ้าฉันคิดกับเธอแค่ 'เด็กเล่นๆ' เหมือนคนอื่น... ฉันคงไม่ตามตื๊อให้เหนื่อยหอบจนหมาแบบนี้หรอก" คินกระซิบชิดริมหู ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เนียนจนรันสะท้านเฮือก "อย่ามาเปรียบเทียบฉันกับพวกนั้น รันก็รู้ดี... ว่าเธอพิเศษกว่าใครในชีวิตฉันตอนนี้" "โกหก..." รันเสียงสั่น ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น ความรู้สึกบางอย่างที่พยายามกดทับมันไว้กำลังจะพังทลายลงมาเพราะแววตาจริงจังที่คินส่งมาให้ "นายก็แค่... แค่อยارเอาชนะ อยากได้ในสิ่งที่นายยังไม่ได้ก็แค่นั้นแหละคิน นายเคยแคร์ความรู้สึกฉันจริงๆ หรือไง วันนั้นที่ร้านเหล้า... นายยังปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นเข้าหาแล้วยืนมองฉันตลกอยู่เลย" ปมในใจที่ถูกขุดขึ้นมาพูดถึงทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที คินนิ่งไป ดวงตาคมไหววับด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ร่างสูงผละออกห่างเล็กน้อยเพื่อมองหน้าคนตัวเล็กให้ชัดเจนขึ้น มือที่เคยค้ำประตูลดลงมาจับไหล่บางทั้งสองข้างไว้แน่น บีบมันเบาๆ ราวกับจะถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดผ่านฝ่ามือ "เรื่องนั้น... ฉันอธิบายไปแล้วนะรัน" คินถอนหายใจยาวด้วยความอึดอัด ปากร้ายๆ ของเขาไม่ค่อยเอื้ออำนวยต่อการง้อใครนัก แต่วันนี้เขายอมจำนนต่อสายตารั้นๆ คู่นี้แล้ว "วันนั้นฉันเมา และฉันไม่ได้สนใจผู้หญิงคนนั้นเลยสักนิด คนที่ฉันมอง... มีแค่เธอคนเดียวตั้งแต่ก้าวเข้าไปในร้านแล้วด้วยซ้ำ" "แล้วทำไมไม่ปฏิเสธให้มันเด็ดขาดเล่า!" รันสวนกลับทันควัน น้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสงสารโดยที่เจ้าตัวพยายามกะพริบไล่ความอ่อนแอออกไป "นายมันใจร้ายคิน นายชอบทำให้คนอื่นคิดไปไกล แล้วก็ทำเป็นเล่นๆ เหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องสนุก" "สนุกเหรอ?" คินแค่นหัวเราะเสียงดังลั่นในลำคอด้วยความเจ็บปวด "เธอคิดว่าการที่ฉันต้องมานั่งทนดูรอยยิ้มที่เธอไปยิ้มให้ไอ้พวกคณะอื่นมันสนุกหรือไงวะรัน! การที่ฉันต้องทนเห็นเธอดื้อใส่ ทำเป็นเก่งใส่ ทั้งที่ใจจริงฉันอยากจะดึงเธอมาจูบให้หายดื้อ... มันทรมานจะตายห่าอยู่แล้ว เธอยังจะบอกว่าฉันสนุกอีกเหรอ!" คำสารภาพที่พรั่งพรูออกมาด้วยความอัออั้นตันใจทำเอารันเบิกตากว้าง ค้างไปสนิท ไดอะล็อกดิบเถื่อนตามแบบฉบับเดือนวิศวะหลุดออกมาจากปากคนที่มักจะฟอร์มจัดเสมอ หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของคนทั้งคู่ที่ประสานกันในความมืดสลัว รันมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น... ไม่มีแววตาเจ้าเล่ห์ ไม่มีรอยยิ้มกวนประสาท มีเพียงความจริงจังและความคลั่งรักที่ล้นปรี่จนน่ากลัว "คิน..." เสียงหวานแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ "รู้ตัวไหม... ว่าดื้อขนาดนี้มันน่าลงโทษแค่ไหน" คินเปลี่ยนน้ำเสียงกลับมาเป็นเจ้าเล่ห์แกมอันตรายอีกครั้ง รอยยิ้มมุมปากที่แสนคุ้นเคยกลับมาปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา ร่างสูงขยับเข้าไปประชิดตัวอีกครั้งจนไม่เหลือช่องว่าง "นะ... นายจะทำอะไร" รันถอยหลังจนสะโพกชนลูกบิดประตู มือบางดันอกแกร่งเอาไว้แต่ก็ไร้ผลเมื่อคินรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างเลื่อนมาประคองท้ายทอยเนียนเอาไว้ "ก็ทำโทษเด็กดื้อ... ให้หลาบจำไง" "อื้อ...!" เสียงประท้วงของรันถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาอย่างไร้การปรานี รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงอารมณ์ที่สะสมมานาน คินกอบกุมความหวานจากเรียวปากอิ่มอย่างตะกละตะกลาม ราวกับจะลงโทษและแสดงความเป็นเจ้าของให้คนใต้ร่างจำขึ้นใจว่า 'รัญชน์' เป็นของใคร รันพยายามจะเบี่ยงหน้าหนีและขัดขืนในตอนแรก แต่รสสัมผัสที่ทั้งอ่อนโยนและป่าเถื่อนในเวลาเดียวกันกลับทำให้เข่าแทบทรุด สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก มือที่ถูกตรึงไว้ค่อยๆ อ่อนแรงลง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นกำเสื้อยืดสีดำของอีกฝ่ายไว้แน่นเพื่อพยุงตัวไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้น กลิ่นหอมวูดดี้รอบตัวยิ่งทำให้เคลิบเคลิ้มจนเผลอเผยริมฝีปากตอบรับสัมผัสวนเวียนนั้นโดยไม่รู้ตัว คินครางต่ำในลำคออย่างพึงพอใจเมื่อได้รับความร่วมมือ ร่างสูงรวบเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่นยิ่งขึ้น ราวกับต้องการจะหลอมรวมร่างของเราให้เป็นหนึ่งเดียวกันในความมืดมิดของห้องเก็บของนี้ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นหูที่ตะโกนเข้ามาจากด้านนอก ทำให้สติที่หลุดลอยไปไกลของทั้งคู่กลับคืนมา "ไอ้คิน! มึงอยู่ในนั้นป่ะวะ อาจารย์ตามหาตัวให้เอาเอกสารไปส่งที่ภาควิชาด่วนเลย... เฮ้ย หรือว่ามึงไม่ได้ล็อกห้องวะ เปิดประตูหน่อยดิ๊!" เสียงของ 'ธาม' เพื่อนสนิทสายรหัสวิศวะดังขึ้นพร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูด้านนอกที่กำลังขยับไปมา รันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบดันอกคินออกสุดแรง พร้อมกับใช้หลังมือเช็ดริมฝีปากตัวเองที่บวมเจ่อแดงก่ำอย่างลนลาน ขณะที่คินสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสียที่จังหวะเวลามันช่างไม่เข้าท่าเอาเสียเลย ดวงตาคมกริบของคินหันไปมองประตูที่กำลังถูกเขย่า ก่อนจะก้มลงมองคนตัวเล็กที่ยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อมอยู่ตรงหน้า รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้งอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว "รอดตัวไปนะเด็กดื้อ..." คินกระซิบชิดริมฝีปากที่ยังบวมเจ่อด้วยความมันเขี้ยว "แต่เรื่องของเรา... ยังไม่จบแค่นี้แน่ เตรียมตัวรับบทลงโทษยกสองได้เลย" พูดจบ คินก็ผละตัวออกห่างจากรันช้าๆ อย่างเสียดาย ก่อนจะเอื้อมมือไปปลดกลอนประตูด้านในแล้วดึงเปิดออกเผชิญหน้ากับเพื่อนสนิทที่ยืนทำหน้าสงสัยอยู่ด้านนอก โดยไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่า... มีเงาร่างคุ้นตาอีกคนกำลังยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดจากมุมมืดตรงระเบียงทางเดินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยาและแค้นเคือง! ...โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ... -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้กันเสมอนะคะ รักนะคะ! - เกียร์เปื้อนกาวใจ