คนโบ้ที่ตามง้อ

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟลาเต้ร้อนๆ ในแก้วกระดาษสีคราฟท์ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวรันในเวลานี้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับยิ่งทำให้ปลายนิ้วที่เรียยาวของร่างบางชื้นเหงื่อด้วยความหงุดหงิดระคนรำคาญใจ เมื่อก้าวเท้าพ้นประตูอัตโนมัติของคณะบริหารธุรกิจออกมา สิ่งแรกที่ปะทะเข้ากับเรตินาไม่ใช่แสงแดดแผดเผาของยามบ่าย แต่เป็นร่างสูงโปร่งในชุดช็อปสีเลือดหมูที่ปลดกระดุมเม็ดบนเผยให้เห็นผิวเนื้อเนียนและสร้อยเงินสะท้อนแสงไฟ คิน... เดือนคณะวิศวะตัวแสบ เจ้าของฉายาปากร้ายใจหินที่เมื่อวานเพิ่งจะประกาศกร้าวใส่หน้าเธอว่า 'อย่ามาทำตัวน่ารำคาญ' แต่ในตอนนี้ กลับมายืนกอดอกพิงเสาปูนหน้าคณะเธอราวกับวิญญาณอาฆาตที่ยังไปผุดไปเกิดไม่ได้ รอบข้างเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบของนักศึกษาปีอื่นๆ ที่ต่างพากันหยุดเดินเพื่อมุงดูเหตุการณ์พิเศษที่นานทีปีหนจะเกิดขึ้น ศีรษะทุยของคินขยับเล็กน้อยเมื่อเห็นเป้าหมาย ดวงตาคมกริบที่มักจะมองโลกด้วยความเย่อหยิ่งและรำคาญใจเสมอ บัดนี้กลับฉายแววความกังวลอย่างปิดไม่มิด ร่างสูงผละตัวออกจากเสาอย่างรวดเร็วราวกับสปริงดีดตัว แล้วก้าวฉับๆ เข้ามาขวางทางเดินของรันไว้จนเจ้าตัวต้องเบรกฝีเท้าแทบไม่ทัน "หลบค่ะ" รันเอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้าสวยเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตากลมโตราวกับลูกแมวพยศจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความไม่สบอารมณ์ เธอไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับผู้ชายประเภท 'พูดอย่างทำอย่าง' อีกต่อไปแล้ว หลังจากเหตุการณ์เมื่อวาน ความรู้สึกที่เคยพยายามเปิดใจให้มันพังทลายลงไม่เป็นท่าด้วยคำพูดแย่ๆ ของเขาเอง "คุยกันก่อน" คินไม่ยอมขยับ เขายื่นมือหนาออกไปหมายจะคว้าข้อศอกเรียว แต่รันไว as lightning ชักแขนกลับแนบลำตัวทันทีพร้อมถอยหลังไปหนึ่งก้าว "เราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้วค่ะคุณคิน ทางใครทางมันเถอะนะ หรือถ้ากลัวว่าฉันจะไปสร้างความรำคาญให้คุณอีก ก็สบายใจได้เลย เพราะต่อจากนี้... ต่อให้คุณมาคลานเข่าขอร้อง ฉันก็ไม่เอาสติปัญญาและเวลาอันมีค่ามาเสียกับคนปากเสียแบบคุณหรอกค่ะ" คำพูดเชือดเฉือนที่พ่นออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ทำให้สันจรามของคินขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ดวงตาคมกริบไหวระริกด้วยความเจ็บปวดที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้รับจากใคร ร่างสูงสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์คุกกรุ่นในอก ก่อนจะตัดสินใจทำในสิ่งที่ต่อให้เพื่อนในแก๊สโซฮอล์ของเขามาเห็นก็คงต้องอ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าท้อง พรึบ! ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของเหล่านักศึกษาที่ยืนมุงดู คินไม่ได้ใช้กำลังฉุดกระชากอย่างที่เคยทำ แต่เขากลับย่อตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นปูนซีเมนต์แข็งๆ หน้าคณะบริหารอย่างไร้ฟอร์มของเดือนคณะวิศวะ! "เห้ย..." เสียงอุทานด้วยความตกใจดังระงมไปทั่วบริเวณ รันเองก็ผงะถอยหลังไปอีกก้าว หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบด้วยความตกใจไม่แพ้คนอื่น ดวงตาเบิกกว้างเมื่อมองก้มลงมองคนที่ตอนนี้ยอมทิ้งศักดิ์ศรีและความหยิ่งทะนงทั้งหมดลงบนพื้น เพื่อแลกกับการรั้งเธอไว้ "ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้เลยนะ! คิน! บ้าหรือเปล่าเนี่ย มาคุกเข่าทำไมตรงนี้ คนมองหมดแล้ว!" รันกระซิบเสียงลอดไรฟัน ใบหน้าสวยขึ้นสีแดงจัดด้วยความอายปนตกใจ เธอพยายามก้มลงไปดึงแขนแกร่งให้ลุกขึ้น แต่คนตัวสูงกลับฝืนน้ำหนักไว้จนขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว "ไม่ลุก... จนกว่าเธอจะยอมฟังฉันพูด" คินเงยหน้าขึ้นสบตา รันเกือบจะใจอ่อนยวบลงตรงนั้นเมื่อได้เห็นแววตาที่อัดแน่นไปด้วยความสำนึกผิดและความคลั่งรักจนล้นปรี่ มันไม่ใช่แววตาของคินคนเดิมที่เย่อหยิ่งและปากร้าย แต่มันคือแววตาของ 'หมาโบ้' ที่กลัวเจ้าของทิ้งจนตัวสั่น "เมื่อวาน... ฉันปากหมาใส่เธอ ฉันยอมรับ ฉันมันไอ้ทึ่มที่ไม่รู้ใจตัวเอง ปากบอกว่ารำคาญ แต่หัวใจแม่งกลับเต้นรัวทุกครั้งที่เธอเดินหนี..." "พอเลยค่ะ ไม่ต้องมาพูดจาเลี่ยนๆ แถวนี้ หน้าคณะฉันนะ! อายคนอื่นเขาบ้าง!" รันพยายามดึงมือออกจากการกอบกุมของเขาอีกครั้ง แต่ฝ่ามือหนากลับรวบมือเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แม้จะไม่ได้บีบจนเจ็บ แต่ก็มั่นคงพอที่จะทำให้เธอหนีไปไหนไม่ได้ "ไม่อายเว้ย! จะให้อายทำไม ในเมื่อคนที่ฉันอยากได้คืนมาคือนี่... คนที่ยืนอยู่ตรงนี้" คินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาด้วยความจริงจังจนความอึกทึกรอบข้างราวกับเงียบหายไปชั่วขณะ "ฉันขอโทษ... รัน ฉันขอโทษจริงๆ ที่ปากเสียใส่เธอ ยกโทษให้ไอ้โบ้ตัวนี้เถอะนะ" บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกแช่แข็ง รันยืนนิ่งค้าง สมองประมวลผลคำว่า 'ไอ้โบ้' ที่หลุดออกมาจากปากของเดือนคณะวิศวะผู้รักศักดิ์ศรีเหนือสิ่งอื่นใด หัวใจที่เคยตั้งกำแพงสูงลิ่วค่อยๆ พังทลายลงมาทีละน้อยอย่างห้ามไม่ได้ ความโกรธเคืองที่มีเมื่อวานถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่มันทั้งจี๊ดขึ้นมาในอกและสั่นไหวในเวลาเดียวกัน "ลุกขึ้นมาก่อนได้ไหม... คนมองเต็มไปหมดแล้วจริงๆ นะ" เสียงของรันอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ความแข็งกร้าวในตอนแรกมลายหายไปเกือบหมดสิ้น เหลือเพียงความเขินอายที่กำลังแผดเผาแก้มทั้งสองข้างจนร้อนผ่าว คินอมยิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่อเห็นปฏิกิริยาที่อ่อนลงของคนตรงหน้า ร่างสูงค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดเศษฝุ่นที่กางเกงช็อปออกลวกๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวรันด้วยระยะห่างที่อันตรายต่อหัวใจ ดวงตาคมจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตราวกับจะคาดคั้นคำตอบ "งั้นแปลว่า... หายโกรธฉันแล้วใช่ไหม?" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยความคาดหวัง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เริ่มกลับมาประดับบนใบหน้าหล่อเหลาอีกครั้ง "ใครบอกว่าหายคะ ฝันไปเถอะ..." รันเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่กำลังจะหลุดออกมาจากมุมปาก แต่มีหรือที่คนเจ้าเล่ห์อย่างคินจะไม่ทันสังเกตเห็น "ปากแข็งชะมัด... แต่ไม่เป็นไร ถึงเธอจะปากแข็งใส่ฉันอีกร้อยรอบ ฉันก็จะยอมคุกเข่าตามง้อเธอแบบนี้ไปเรื่อยๆ จนกว่าเธอจะใจอ่อนนั่นแหละ" คินโน้มใบหน้าลงมาจนกระซิบชิดใบหูขาวสะอาด น้ำเสียงกระเซ้าเย้าแหย่ทำให้รันขนลุกซู่ไปทั้งตัว ก่อนที่รันจะได้ทันอ้าปากเถียงกลับเพื่อรักษาฟอร์ม เสีย Dios ของบุคคลที่สามก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง ทำเอาทั้งคู่ต้องสะดุ้งและผละออกจากกันแทบจะไม่ทัน "อุ๊ย! ขอโทษทีค่ะ ขัดจังหวะความหวานของคู่รักวิศวะกับบริหารหรือเปล่าเนี่ย พอดีอาจารย์เรียกพบด่วนเลยค่ะคุณรัน" รันหันขวับไปมองตามต้นเสียง พบกับรุ่นน้องปีสองคณะบริหารที่ยืนยิ้มแห้งๆ ส่งสายตาแซวมาให้ แต่ทว่า... สิ่งที่ทำให้รันและคินต้องชะงักค้างไม่ใช่คำแซวของรุ่นน้องคนนั้น หากแต่เป็นเงาร่างสูงที่ก้าวตามหลังรุ่นน้องคนนั้นออกมาจากมุมตึก ร่างของชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา ใบหน้าหล่อเหลาคมคายรอยยิ้มเป็นมิตรที่รันคุ้นเคยดีกำลังระบายอยู่บนริมฝีปาก... 'พี่ธาม' พี่รหัสสุดฮอตจากคณะสถาปัตย์ที่หายหน้าหายตาไปฝึกงานต่างจังหวัดนานหลายเดือน บัดนี้เขากลับมายืนอยู่ตรงนี้ พร้อมกับช่อดอกไม้สีขาวสะอาดตาในมือ และสายตาที่มองตรงมาที่คินกับรันด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก "อ้าว... น้องรัน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ พี่เพิ่งกลับมา... แล้วนี่ ดูเหมือนพี่จะมาผิดจังหวะสินะเนี่ย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "เกียร์เปื้อนกาวใจ" มาจนถึงตอนนี้นะคะ!