คำสารภาพสุดท้าย

ความเงียบระหว่างเราในวินาทีนี้ ไม่ใช่ความเงียบแบบที่ต่างคนต่างเมินเฉย แต่เป็นความอึดอัดที่หนักหน่วงราวกับอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น ดวงตาทั้งคู่ของคินที่จ้องมองตรงมาไม่ได้มีความกวนประสาทหรือรอยยิ้มมุมปากแบบที่เขาชอบทำเป็นเกราะกำบังอีกต่อไปแล้ว มีเพียงความจริงจังที่สั่นไหวระริกอยู่ข้างใน—ลึกจนรัญชน์เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "มองหน้าฉันแบบนี้... นายอยากจะพูดอะไรกันแน่ คิน" รัญชน์เป็นฝ่ายทำลายกำแพงความเงียบนั้นก่อน น้ำเสียงของเขาไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนทุกที แต่เจือความไม่มั่น คงบางเบาที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเชิดรั้น ร่างโปร่งขยับถอยหลังไปครึ่งก้าวเมื่อรู้สึกว่าระยะห่างระหว่างเขากับไอ้เดือนคณะวิศวะมันใกล้เกินไป ใกล้จนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนผิดจังหวะ—และไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเป็นเสียงของใครกันแน่ แต่คินไม่ยอมปล่อยให้เขาถอยหนี มือหนาที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจางๆ จากการทำงานช็อปมาตลอดทั้งเทอมคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนของรัญชน์เอาไว้ ไม่ได้บีบเค้นจนเจ็บ แต่กุมแน่นด้วยน้ำหนักที่สื่อความหมายชัดเจนว่า *'นายหนีฉันไม่พ้นหรอก'* ดวงตาคมกริบคู่นั้นเข้มขึ้นจนแทบจะเป็นสีดำสนิทในยามที่แสงไฟสลัวสาดส่องลงมา "อย่าเพิ่งถอย..." เสียงทุ้มต่ำของคินแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด "รัน... ฟังฉันให้ดีๆ นะ" "ปล่อยก่อนเถอะน่า นายจะมาไม้ไหนอีก..." "บอกให้ฟังไงวะ!" คินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงไม่ได้ดุดัน แต่เต็มไปด้วยความอัดอั้นที่ระเบิดออกมาจนรัญชน์ชะงักไป ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในนัยน์ตาของคนตรงหน้า ราวกับต้องการจะควักเอาความรู้สึกทั้งหมดที่ซ่อนอยู่ข้างในออกมาวางไว้บนโต๊ะ "ฉันเหนื่อยแล้ววะรัน... เหนื่อยที่ต้องมานั่งปากแข็งทำเป็นไม่สนใจ ทั้งๆ ที่ทุกครั้งที่นายอยู่ใกล้ หัวใจฉันมันแทบจะกระโดดออกมาเต้นข้างนอกอยู่แล้ว" รัญชน์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากที่เคยเตรียมคำพูดจิกกัดไว้ตอบโต้กลับเม้มเข้าหากันแน่น สมองตื้อตันไปหมดกับคำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากคนที่ขึ้นชื่อว่าปากร้ายที่สุดในคณะวิศวกรรมศาสตร์ "นาย..." "ใช่... ฉันกำลังสารภาพอยู่" คินตัดบทด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย มือที่จับแขนรัญชน์เปลี่ยนเป็นเลื่อนมากุมมือเรียวบางนั้นไว้แน่น ปลายนิ้วของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้—ภาพลักษณ์ของเดือนคณะผู้หยิ่งทะนงและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครพังทลายลงต่อหน้ารัญชน์อย่างไร้ชิ้นดี "ฉันรู้ว่าที่ผ่านมาเรากัดกันมาตลอด ฉันรู้ว่าฉันมันปากหมา พูดจาแย่ใส่บ่อยๆ จนทำให้นายไม่ไว้ใจ แต่รัน... ให้ตายเถอะ ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่โลกทั้งใบของฉันมันมีแต่นาย" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง เสียงรอบข้างที่เคยจอแจเลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกัน และเสียงหัวใจของรัญชน์ที่เต้นโครมครามจนดังสะท้อนก้องในหู ความรู้สึกมากมายตีรวนขึ้นมาในอก ทั้งความดีใจ ความไม่เชื่อ และความหวาดกลัวลึกๆ ที่ยังฝังใจจากอดีต รัญชน์เม้มปากแน่น พยายามดึงมือตัวเองกลับ แต่คินกลับยิ่งกระชับมือให้แน่นขึ้นราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยแล้วรันจะหายวับไปกับตา "ทำไม... ทำไมฉันต้องเชื่อคนอย่างนายด้วยล่ะคิน" รัญชน์เค้นเสียงถามออกไป แม้ขอบตาจะเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "นายเก่งเรื่องปั่นหัวคนอื่นจะตาย นายอาจจะแค่... แค่เล่นสนุกตามเกมของนายอีกก็ได้นี่วะ!" "เล่นสนุกเหรอ?" คินทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอของเขามันช่างขื่นขมและเจ็บปวด "ถ้าการที่ฉันนอนไม่หลับทุกคืนเพราะคิดถึงหน้าแววตาหาเรื่องของนาย มันคือการเล่นสนุก... ถ้าการที่ฉันยอมเป็นหมาให้คนปากร้ายอย่างนายจิกหัวใช้มันคือการเล่นสนุก... งั้นฉันยอมโง่ให้ชักใยเล่นแบบนี้ไปตลอดชีวิตเลยดีไหมล่ะรัน!" คำพูดที่พรั่งพรูออกมาจากใจจริงทำให้รัญชน์พูดไม่ออก ภาพของคินที่มักจะตีหน้ามึน กวนประสาท และยียวนกวนบาทาในทุกครั้งที่เจอหน้า ซ้อนทับกับผู้ชายตรงหน้าที่กำลังแสดงความเปราะบางออกมาจนน่าใจหาย ดวงตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของการโกหกเลยแม้แต่นิดเดียว มีเพียงความเวทนาและเว้าวอนที่ส่งผ่านมาอย่างชัดเจน "คิน..." "เป็นแฟนกับฉันนะ... รัญชน์" คำพูดนั้นถูกเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและจริงจังที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนนี้เคยพูดมาในชีวิต คินก้าวเข้าไปประชิดตัวรัญชน์อีกนิดจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน สายตาที่จ้องมองมาราวกับจะกลืนกินรัญชน์เข้าไปทั้งตัว "ฉันไม่ได้ขอให้เชื่อฉันตอนนี้ทั้งหมด แต่ขอแค่ให้โอกาสฉันได้พิสูจน์... ว่าผู้ชายวิศวะคนนี้ พร้อมจะถอดเกียร์แล้วยอมสยบให้เด็กบริหารอย่างนายคนเดียว" รัญชน์รู้สึกเหมือนเข่าแทบทรุด หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความกำแพงหนาเตอะที่เขาอุตส่าห์สร้างขึ้นมาเพื่อป้องกันตัวเอง พังทลายลงราบคาบด้วยคำพูดไม่กี่คำและแววตาสั่นไหวที่จริงใจเกินกว่าจะปฏิเสธได้ลงคอ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันอย่างชั่งใจ ก่อนที่รัญชน์จะเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงหน้า แววตาที่เคยฉายแววระแวดระวังแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "ถ้านายทำให้นายเสียใจอีกแม้แต่นิดเดียวนะคิน..." รัญชน์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมเสียงสั่นๆ ของตัวเอง "ฉันจะไม่มีวันให้นายเข้าใกล้ฉันอีกเลย จำไว้" รอยยิ้มที่กว้างที่สุดและจริงใจที่สุดปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคินในรอบหลายปี ดวงตาคมกริบเป็นประกายระยิบระยับราวกับเด็กน้อยที่ได้ของเล่นชิ้นโปรด เขาไม่รอช้าที่จะดึงร่างโปร่งเข้ามาโอบกอดไว้แนบอก สวมกอดแน่นจนรัญชน์จมหายไปอ้อมอกแกร่ง กลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นอุ่นๆ เฉพาะตัวของคินทำให้ความหวาดกลัวทั้งหมดมลายหายไป "สัญญา... ว่าฉันจะรักษาไว้ยิ่งกว่าเกียร์ชิ้นโปรดของฉันซะอีก" คินกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มนุ่มเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ล้นทะลัก รัญชน์ซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง หลับตาลงพร้อมกับรอยยิ้มบางเบาที่ระบายอยู่บนริมฝีปาก ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจจนลืมความระแวงทั้งหมดที่มีไปชั่วขณะ แต่ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความหวานซึ้งนั้นกลับอยู่ได้ไม่นานนัก *กริ๊งงงงง!* เสียงกริ่งประตูห้องพักของรัญชน์ที่ถูกกดรัวๆ ดังแทรกขึ้นมาทำลายความเงียบในยามค่ำคืนอย่างกะทันหัน ทั้งคินและรัญชน์ผละออกจากกันด้วยความตกใจ คินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจที่มีคนมารบกวนช่วงเวลาสำคัญ ส่วนรัญชน์หน้าถอดสีทัน لأنดึกป่านนี้แล้ว ไม่มีทางที่เป็นเพื่อนสนิทอย่างไอ้กรณ์หรือใครแน่ๆ รัญชน์ผละตัวเดินไปที่หน้าจออินเตอร์คอมเพื่อเช็คภาพกล้องวงจรปิดที่หน้าประตู แต่ทันทีที่ดวงตากลมโตมองเห็นเงาร่างของคนที่ยืนรออยู่ข้างนอก ร่างทั้งร่างก็แข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด เลือดในกายเย็นเฉียบลงในพริบตา เมื่อพบว่าแขกยามวิกาลที่ไม่ได้รับเชิญคนนั้น... คือคนที่รัญชน์พยายามหนีหน้าและตัดขาดมาตลอดหลายเดือนเต็ม "รัน..." เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของคินเอ่ยเรียกขึ้นมาจากด้านหลัง เมื่อเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของคนรัก "ใครมาดึกดื่นป่านนี้วะ?" *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและคลั่งรักไปกับคินและรันมาจนถึงตอนนี้เลยนะคะ!*