หวานใจนายวิศวะ (ตอนจบ)

"รัน..." เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของคินเอ่ยเรียกขึ้นมาจากด้านหลัง เมื่อเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของคนรัก "ใครมาดึกดื่นป่านนี้วะ?" บรรยากาศรอบตัวในคืนวันศุกร์สิ้นเดือนที่ควรจะเงียบสงบ กลับถูกความตึงเครียดเข้าปกคลุมอย่างรวดเร็ว รันสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบซ่อนโทรศัพท์มือถือไว้ด้านหลังลำตัว ดวงตากลมโตฉายแววพิรุธอย่างปิดไม่มิด แม้ปากจะพยายามแย้มยิ้มกลบเกลื่อนแต่กลับดูฝืนจนน่าสงสาร "ไม่มีอะไรสักหน่อยค่ะ... พี่คินตาฝาดไปแล้วมั้งคะเนี่ย" รันหัวเราะแห้งๆ ถอยหลังกรูดไปจนสะดุดเข้ากับโซฟาตัวนุ่มในห้องนั่งเล่น คินหรี่ตามองร่างบางที่กำลังทำตัวเป็นพิรุธ เขาสอบก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว ไหล่กว้างบล็อกทางหนีเอาไว้หมด ร่างสูงก้มลงมองสบตาคนที่ตัวเล็กกว่า รัศมีกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเดือนคณะวิศวะที่ขึ้นชื่อเรื่องความหึงหวงและปากร้ายเป็นที่หนึ่ง "ไม่มีอะไรแล้วทำไมต้องซ่อน? หน้าซีดเป็นไก่ต้มขนาดนั้น" มือหนาคว้าข้อมือเรียวไว้ได้ทันก่อนที่รันจะทันได้วิ่งหนี กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไปต่างหาก "ก็... ก็แค่..." รันกัดริมฝีปากล่างอย่างใช้ความคิด ก่อนจะตัดสินใจถอนหายใจออกมาพรวดใหญ่ "โอเค ยอมแพ้แล้วค่ะ!" รันดึงโทรศัพท์มือถือที่ซ่อนอยู่ออกมา ยื่นหน้าจอให้คนตัวโตดูเต็มตา ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอคือข้อความจากร้านเค้กชื่อดัง พร้อมรูปเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่มก้อนโตที่มีเทียนปักอยู่พร้อมตัวเลขครบรอบหนึ่งปีที่คบกัน "สุขสันต์วันครบรอบหนึ่งปีล่วงหน้าค่ะคนปากร้าย... กะว่าจะเซอร์ไพรส์เที่ยงคืนนี้แท้ๆเชียว ขัดจังหวะตลอดเลยนะพี่เนี่ย!" รันบ่นอุบอิบ แก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายที่แผนแตกไม่เป็นท่า คินที่กำลังทำหน้ายักษ์เตรียมแปลงร่างเป็นโบ้หึงโหด ชะงักกึก ดวงตาคมกริบกวาดมองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับใบหน้าบึ้งตึงแต่น่ารักของคนตรงหน้า ความตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากหนา "อ๋อ... เซอร์ไพรส์?" คินทวนคำ เสียงทุ้มต่ำเจือแววเอ็นดูกระâmอยู่ในลำคอ ขายาวก้าวเข้าไปใกล้จนรันต้องแนบแผ่นหลังติดกับพนักโซฟา แขนแกร่งยกขึ้นเท้ากับพนักโซฟากักขังร่างบางไว้ในอ้อมแขน "เก่งนักนะ เดี๋ยวนี้กล้ามีลับลมคมในกับฉันเหรอหื้ม?" "ก็อยากให้เซอร์ไพรส์นี่คะ... นึกว่าจะจำไม่ได้เสียอีก" รันมุ่ยหน้าอย่างขัดใจ มือเล็กเอื้อมไปดันอกแกร่งเบาๆ แต่มีหรือที่คนตัวโตจะสะท้าน กลับฉวยโอกาสรวบมือคู่นั้นขึ้นมาแนบแก้มสากของตัวเองแทน "เรื่องวันสำคัญของเรา... มีเหี้ยอะไรที่ฉันจะจำไม่ได้วะ" คินกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักคลี่ยิ้มอ่อนโยนที่นานๆ ทีจะได้เห็น สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความคลั่งรักจนรันต้องหลบตาหนีความวับวาวในดวงููคู่นั้น "ขอบคุณนะ... ที่อดทนอยู่กับคนปากเสียอย่างฉันมาได้ตั้งหนึ่งปี" "รู้ตัวก็ดีแล้วค่ะ..." รันเงยหน้าขึ้นสบตาอีกครั้ง ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ "ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ทั้งหึง ทั้งงอน แถมพี่คินยังชอบทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของอีก" "ก็คนมันรัก... หวงมากด้วย ไม่อยากให้ไอ้หน้าไหนมันมอง" คินพูดหน้าตาเฉย ก่อนจะก้มลงกดจูบเบาๆ ที่หน้าผากมนอย่างทะนุถนอม "จากนี้ไป... และตลอดไป ก็ยังจะเป็นของฉันคนเดียว เข้าใจไหม?" รันยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ มือเรียวโอบรอบคอแกร่งแล้วดึงลงมาประทับริมฝีปากนุ่มลงบนแก้มสากฟอดใหญ่ เป็นการยืนยันคำตอบที่ชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใดๆ บรรยากาศหวานชื่นอบอวลไปทั่วห้อง ความเงียบสงบในค่ำคืนนี้ไม่ได้น่าเบื่ออีกต่อไป เมื่อมีเสียงหัวใจของคนสองคนที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน คินประคองใบหน้าหวานให้เงยขึ้นรับจูบที่ทั้งอ่อนโยนและเร่าร้อนในเวลาเดียวกัน เรียวปากหนาบดFคลึงกลีบปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ รันเผยอปากรับสัมผัสวาบหวามนั้นด้วยความเต็มใจ แขนเรียวเกี่ยวรั้งลำคอหนาให้เข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้นไปอีก ผ่านพ้นค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลองครบรอบหนึ่งปี วันเวลาผันผ่านจนกระทั่งถึงวันสำคัญที่สุดในชีวิตนักศึกษาของทั้งคู่ ณ หอประชุมใหญ่ของมหาวิทยาลัย บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงปรบมือแสดงความยินดี รันในชุดครุยบัณฑิตป้ายแดงยืนยิ้มกว้างถ่ายรูปกับเพื่อนๆ คณะบริหารธุรกิจอย่างมีความสุข ช่อดอกไม้และตุ๊กตาตัวโตถูกยัดใส่อ้อมแขนจนแทบรับไม่ไหว "ทางนี้ครับบัณฑิต! มองกล้องเร็ว!" เสียงทุ้มคุ้นเคยดังแทรกขึ้นท่ามกลางความวุ่นวาย รันหันไปตามเสียงก็พบกับร่างสูงในชุดสูทสากลสีดำสนิท เนคไทสีเข้มขับให้ใบหน้าคมคายดูโดดเด่นสะดุดตา สมฐานะวิศวกรหนุ่มอนาคตไกลที่เพิ่งเรียนจบและรับตำแหน่งผู้บริหารรุ่นใหม่ในบริษัทของครอบครัว ที่สำคัญ... บนปกเสื้อสูทตัวเก่งนั้น มีเข็มเกียร์วิศวะสีเงินวาววับติดอยู่เคียงคู่กับเข็มมหาวิทยาลัยอย่างภาคภูมิ คินเดินแหวกฝูงชนตรงเข้ามาหารัน รอยยิ้มอบอุ่นระบายอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาที่นานๆ ทีจะยอมยิ้มกว้างให้ใครเห็น มือหนาถือช่อดอกไม้ช่อใหญ่ซึ่งเป็นดอกกุหลาบสีขาวสะอาดตา "ยินดีด้วยนะ... คุณบัณฑิต" คินยื่นช่อดอกไม้ให้ พร้อมกับเอื้อมมือไปจัดหมวกปริญญาบนหัวให้เข้าที่เข้าทางอย่างเบามือ "ขอบคุณค่ะพี่คิน..." รันรับช่อดอกไม้มาถือไว้ รอยยิ้มหวานหยดย้อยส่งให้คนรัก "กว่าจะเรียนจบได้ เล่นเอาเลือดตาแทบกระเด็น ขอบคุณที่คอยติวให้เสมอนะคะ ไม่งั้นรันคงไม่เกียรตินิยมอันดับหนึ่งแบบนี้หรอก" "เก่งอยู่แล้ว... แฟนใครวะ" คินยักคิ้วหล่อเหลาอย่างนึกภูมิใจ ก่อนจะรวบเอวบางเข้ามาประชิดตัวท่ามกลางสายตาของเพื่อนๆ และผู้ปกครองนับร้อยคนที่มองมา "ไหนๆ ก็เรียนจบปริญญาตรีแล้ว... เปลี่ยนสถานะเป็นภรรยาเลยดีไหม?" รันตีแขนแกร่งดังเพี๊ยะ หน้าเนียนแดงแจ๋ด้วยความเขินอาย "พูดอะไรเนี่ยพี่คิน! คนมองเต็มไปหมดเลยนะ!" "เขาก็รู้กันทั้งมหาลัยแล้วไหมวะ ว่าเด็กบริหารคนนี้เป็นเมียวิศวะ" คินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี สายตาคมกอดกระหวัดมองคนในอ้อมแขนด้วยความรักล้นปรี่ ไม่มีความลับ ไม่มีความระแวง มีเพียงความมั่นคงและอนาคตที่กำลังรออยู่เบื้องหน้า แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบเข็มเกียร์ที่อกเสื้อของคินและปริญญาบัตรในมือของรัน มันคือสัญลักษณ์ของการเดินทางบทใหม่ บทบาทของคนสองคนที่เติบโตขึ้น แต่สิ่งหนึ่งที่จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง คือความรู้สึกที่พวกเขามีให้กันและกัน รันเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้ชายปากร้ายที่ยอมเปลี่ยนตัวเองกลายเป็นคนคลั่งรักเพื่อเธอคนเดียว รอยยิ้มหวานปรากฏบนริมฝีปาก ก่อนจะกระซิบบอกเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน "รักนะคะ... วิศวะของรัน" คินกระตุกยิ้มมุมปาก ก้มลงกระซิบข้างใบหูคนรักด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าที่ทำเอาหัวใจดวงน้อยสั่นไหวไม่เป็นท่า "รักเหมือนกันครับ... ยัยตัวแสบของฉัน" และนี่คือบทสรุปของความรักที่เริ่มต้นจากความร้ายกาจของนายวิศวะ แต่สุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับความน่ารักของยัยตัวแสบ... ตราบนานเท่านานค่ะ --- *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและหวีดความคลั่งรักของคินกับรันมาจนถึงหน้าสุดท้ายนี้นะคะ*