คืนที่ฝนตกในห้องติว

เสียงฟ้าคำรามลั่นสนั่นหูพร้อมกับสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างไร้ความปรานี ยิ่งทำให้บรรยากาศภายในห้องติวของตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ในยามวิกาลนี้วังเวงและบีบคั้นหัวใจมากยิ่งขึ้นไปอีกค่ะ รัญชน์ขยับตัวถอยหลังทีละก้าวเมื่อร่างสูงใหญ่ของคณินเคลื่อนเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับชั้นหนังสือเสียงดังทึบ กลิ่นหอมสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นไอฝนจากตัวเขาโชยเข้าจมูกจนแยกไม่ออกว่าสิ่งไหนกันแน่ที่ทำให้หัวใจของเธอกำลังเต้นรัวผิดจังหวะ "ถอยไปเลยนะ คิน นายจะเข้ามาใกล้เกินไปแล้ว" รัญชน์เชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ว่าดวงตากลมโตจะฉายแววหวั่นไหวอย่างปิดไม่มิดก็ตาม มือบางดันอกแกร่งเอาไว้แต่ก็เหมือนผลักกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันขยับ คณินไม่ยอมถอยแถมยังโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าคมคายคู่นั้นมองสำรวจใบพักตร์เนียนใสของคนตัวเล็กราวกับจะค้นหาคำตอบบางอย่าง "กลัวเหรอ... หรือว่ากำลังใจสั่นเพราะฉันกันแน่ รัน" "เพ้อเจ้ออะไรเล่า ใครเขากลัวนาย... อุบัติเหตุเมื่อคืนก่อนต่างหากที่ฉันอยากรู้ นายยังไม่ได้อธิบายเลยนะว่าทำไมถึงไปโผล่ที่นั่นในสภาพแบบนั้น" รัญชน์เปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็วเพื่อกลบเกลื่อนความวูบไหวในอก พร้อมกับใช้สายตาคาดคั้นส่งไปให้เขา คณินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมเข้มไหววูบไปชั่วขณะก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม "อยากรู้เรื่องของฉันมากขนาดนั้นเลยหรือไง ห่วงฉันหรือกลัวว่าฉันจะไปก่อเรื่องอะไรใส่เธอกันแน่" "ฉันไม่ได้ห่วงนายย่ะ! แค่ไม่อยากซวยติดร่างแหไปด้วยก็เท่านั้น" รัญชน์เถียงกลับทันควัน ปากเรียวเม้มเข้าหากันอย่างขัดใจเมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากกวนๆ ที่ถูกส่งกลับมา บรรยากาศในห้องติวที่เคยอึดอัดเริ่มเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่มีเพียงเสียงฝนด้านนอกสาด กระทั่งคณินเป็นฝ่ายถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาขยับถอยหลังออกไปก้าวหนึ่งเพื่อเว้นระยะห่าง แต่มือหนากลับคว้าข้อมือเล็กของเธอเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหน ก่อนจะดึงให้นั่งลงที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ "ถ้าอยากรู้เรื่องเมื่อคืนนัก... ก็ตั้งใจฟังให้ดี เพราะฉันจะพูดแค่รอบเดียว" น้ำเสียงทุ้มต่ำเปลี่ยนเป็นจริงจังจนรัญชน์เผลอนิ่งฟังอย่างลืมตัว ดวงตาคมมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ขณะที่เรื่องราวความลับเบื้องหลังอุบัติเหตุเมื่อคืนก่อนค่อยๆ ถูกเปิดเผยออกมาทีละน้อย ท่ามกลางเสียงฟ้าฝนที่ยังคงคำรามก้องอยู่ด้านนอก แต่แล้ว... ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นสอดประสานไปกับเรื่องราวที่แสนตึงเครียดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องติว! ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก! ทั้งรัญชน์และคณินชะงักกึกทันที ดวงตาทั้งสองคู่หันขวับไปมองบานประตูไม้ทึบที่ปิดสนิท พร้อมกับเสียงบิดกลอนลูกบิดประตูกำลังดังขึ้นช้าๆ! ใครกันที่บุกมาถึงนี่ในยามวิกาลที่ฝนตกหนักขนาดนี้... และความลับที่คณินกำลังจะบอก กำลังจะถูกขัดจังหวะด้วยเงาปริศนาที่ยืนอยู่หลังบานประตูนั้นแล้ว! ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ รี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่าน เตรียมตัวพบกับความเดือดในตอนต่อไปกันได้เลยค่ะ!