คนปากร้ายกับสายตาหวงก้าง

เสียงก้านร่มพับเก็บกระทบพื้นซีเมนต์ดังปังท่ามกลางความเงียบของลานจอดรถหลังตึกคณะบริหาร ไอน้ำฝนที่ลอยระเหยขึ้นมาผสมกับกลิ่นอายความชื้นยามวิกาลไม่ได้ทำให้บรรยากาศรอบตัวผ่อนคลายลงเลยสักนิด ตรงกันข้าม... มันกลับคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดที่แทบจะจุดประกายไฟได้ด้วยซ้ำ รัญชน์ยืนนิ่งอยู่ใต้ร่มคันใหญ่ของใครอีกคน ดวงตากลมโตมองร่างสูงใหญ่ที่ก้าวสวนสายฝนเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าอย่างไม่คาดคิด คณินในเวลานี้ไม่ได้ดูเนี๊ยบเหมือนตอนอยู่ท่ามกลางแสงไฟในฮอลล์เมื่อสองชั่วโมงก่อน เสื้อช็อปสีกรมท่าตัวเก่งเปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำฝนช่วงหัวไหล่และชายเสื้อ เรือนผมสีเข้มลู่แนบกรอบหน้าคมคาย ดวงตาคมกริบที่มักจะใช้มองโลกด้วยความเย่อหยิ่งและถือดี ตอนนี้กลับกำลังจ้องเขม็งมาที่เขาด้วยประกายไฟที่พร้อมจะเผาทุกอย่างให้เป็นจุล "ไง... อยู่ดึกจังนะ คณิน" รัญชน์เป็นฝ่ายเปิดปากทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความกวนประสาทไว้เจือจางเพื่อกลบเกลื่อนความประหลาดใจ "แล้วเธอล่ะ... ยืนทำอะไรตรงนี้กับมัน?" คำถามห้วนจัดที่สวนกลับมาทันควันไม่ได้มีทีท่าของการทักทาย แต่มันคือการคาดคั้น คณินไม่ได้มามือเปล่า มือหนาข้างหนึ่งถือร่มเปียกๆ ส่วนอีกข้างกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーンที่สันหมัด สายตาของเดือนคณะวิศวะไม่ได้มองรัญชน์แค่เพียงคนเดียว แต่มันกวาดเลยไปมองร่างสูงของ 'กรณ์' รุ่นพี่ปีสี่จากคณะนิติศาสตร์ที่ยืนถือร่มอีกคันอยู่ข้างกายรัญชน์ด้วยระยะที่ใกล้ชิดเกินความจำเป็น กรณ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกสนุก เมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีความหึงหวงที่พุ่งทะยานออกมาจากตัวผู้มาเยือนยามวิกาล "อ้าว... ไอ้น้องคิน นี่น้องรันเขาติดฝน พี่แค่มีธุระต้องเคลียร์เอกสารสภาวิชาชีพร่วมกันนิดหน่อย ไม่เห็นต้องทำหน้าเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อขนาดนั้นเลยนี่นา" "ผมไม่ได้คุยกับพี่" คณินตวัดสายตากลับมาที่รุ่นพี่หนุ่มนิติศาสตร์ด้วยความเฉียบคม น้ำเสียงต่ำทุบลงในความเงียบจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันตาเห็น "แล้วเอกสารบ้าบออะไรต้องมาคุยกันสองต่อสองในที่มืดๆ แบบนี้ ถ้าจะกลับบ้านก็กลับไปสิ หรือว่าบริหารเขาสอนให้เด็กปีสองใช้เวลาว่างคุยงานกับคนคณะอื่นดึกดื่นจนลืมเวลาวะ" "นี่นาย!" รัญชน์ชักสีหน้าใส่ทันที ความอดทนที่มีต่อความปากเสียของอีกฝ่ายขาดผึงลง "อย่ามาพูดจาหาเรื่องแถวนี้ได้ไหม คิน! ฉันจะอยู่ไหนกับใคร มันก็เรื่องของฉัน นายเป็นใครถึงมาทำเสียงกร่างใส่เพื่อนฉันแบบนี้" *เพื่อนฉันงั้นเหรอ?* คำว่า 'เพื่อน' ที่หลุดออกมาจากเรียวปากอิ่มทำให้กรามแกร่งของคณินขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน ความหึงหวงที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอกทำให้เขาควบคุมโทนเสียงตัวเองแทบไม่อยู่ ดวงตาคู่คมจ้องมองรัญชน์ราวกับจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว มือที่กำร่มอยู่สั่นเทาด้วยความโกรธปนน้อยใจที่ระเบิดอยู่ข้างใน "เออ! ฉันมันก็แค่คนนอกที่ไม่รู้อะไรเลยนี่!" คณินก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวรัญชน์ทีเดียวจนร่างเพรียวต้องถอยหลังไปชนกับไหล่ของกรณ์โดยอัตโนมัติ การกระทำนั้นยิ่งเติมเชื้อเพลิงลงในกองเพลิงเข้าไปใหญ่ คณินยื่นมือไปกระชากข้อมือบางของรัญชน์ให้หลุดจากการยืนคลอเคลียกับคนอื่นทันทีโดยไม่สนสายตาของใครหน้าไหน "กลับบ้าน เดี๋ยวนี้!" "ปล่อยนะ! เจ็บนะคิน นายไม่มีสิทธิ์มาออกคำสั่งกับฉัน!" รัญชน์พยายามสะบัดข้อมือออกสุดแรงเกิด แต่แรงมหาศาลจากคนตัวโตกว่ากลับไม่ยอมปล่อยแถมยังบีบกระชับแน่นขึ้นจนผิวเนื้อเนียนขึ้นรอยแดง "ไม่มีสิทธิ์เหรอ?" คณินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นฝนและรสชาติความหงุดหงิดเป่ารดอยู่ข้างแก้มเนียน น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อยอย่างที่เจ้าตัวไม่อยากให้ใครเห็น "ลองพูดคำว่าไม่มีสิทธิ์ใส่หน้าฉันอีกทีสิ... รัญชน์" บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ กรณ์ที่ยืนมองสถานการณ์อยู่ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะยอมถอยฉากออกไปหนึ่งก้าวอย่างรู้หน้าที่ พร้อมกับส่งยิ้มมุมปากให้รุ่นน้องวิศวะจอมหวงก้าง "งั้นพี่ตัว P ก่อนนะ พอดีเอกสารเคลียร์จบพอดี... โชคดีนะน้องรัน ระวังโดนหมาบ้าแถวนี้กัดเอาล่ะ" พูดจบ กรณ์ก็กางร่มแล้วเดินแยกออกไป ปล่อยให้คนทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย เมื่อเหลือกันแค่สองคน แรงกดดันรอบตัวก็ยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้นไปอีก คณินยังคงตรึงข้อมือของรัญชน์ไว้แน่นราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยมือแล้วอีกฝ่ายจะหายวับไปกับตา ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ฉายแววทั้งโกรธทั้งดื้อรั้น "ปล่อยได้แล้วมั้ง!" รัญชน์ตวาดเสียงแข็งใส่เพื่อกลบเกลื่อนความวูบไหวในอกที่จู่ๆ ก็เต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อๆ "นายบ้าไปแล้วหรือไงคิน บุกมาอาละวาดถึงตึกบริหารกลางดึก แถมยังทำตัวรนหาเรื่องคนอื่นไปทั่ว นายเป็นบ้าอะไรเนี่ย!" "ใช่... ฉันมันบ้า!" คณินสวนกลับเสียงดังลั่นแข่งกับเสียงฝน แววตาที่เคยดุดันตอนนี้กลับฉายความเจ็บปวดลึกซึ้งออกมาอย่างปิดไม่มิด "ฉันบ้าเพราะตามหาเธอทั่วคณะ บ้าที่เห็นเธอยืนยิ้มให้ไอ้หน้าไหนก็ไม่รู้ บ้าจนแทบคลั่งเพราะคิดว่าเธอจะทิ้งฉันให้อยู่คนเดียวเหมือนวันนั้น... เธอรู้ไหมวะว่าฉันรู้สึกยังไง!" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากคนที่มักจะฟอร์มจัดและปากแข็งตลอดเวลา ทำให้รัญชน์ชะงักกึก ลมหายใจสะดุดกึกไปวูบหนึ่ง หัวใจที่เคยเกราะป้องกันไว้อย่างแน่นหนาถูกเจาะทะลวงด้วยสายตาตัดพ้อที่คณินส่งมาให้ "คิน..." รัญชน์กระซิบแผ่วเบา ความโกรธเมื่อครู่มลายหายไปไหนหมดก็ไม่รู้ เหลือเพียงความรู้สึกอึดอัดและสับสนที่ตีรวนอยู่ในอก "ฉันไม่ชอบ..." คณินผ่อนลมหายใจร้อนๆ ออกมาก่อนจะยอมคลายมือที่บีบข้อมือรัญชน์ออก เปลี่ยนเป็นเลื่อนฝ่ามืออุ่นจัดขึ้นมาโอบประคองแก้มนิ่มเอาไว้แทน นิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ ที่โหนกแก้มเนียนอย่างทะนุถนอมราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะแตกสลาย น้ำเสียงที่เคยเกรี้ยวกราดเมื่อครู่กลับกลายเป็นอ้อนวอนอย่างน่าใจหาย "เวลาที่เธอไปยืนใกล้คนอื่น... ฉันไม่ชอบเลยรัญชน์" รัญชน์เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ดวงตากลมโตหลบสายตาที่ร้อนแรงและจริงจังเกินกว่าจะรับไหว "ใครใช้ให้นายมาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของฉันเล่า... เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย" "งั้นก็เป็นสิ" "ฮะ?" รัญชน์เงยหน้าขึ้นขวับทันทีด้วยความตกใจ "เป็นซะ... เป็นแฟนกับไอ้โบ้ตัวนี้ที่ยอมยืนตากฝนรอเธออยู่ตรงนี้ไง" คณินพูดหน้าตายแต่แววตากลับจริงจังชนิดที่ไม่มีวันยอมถอย "เลิกปากแข็งแล้วตอบตกลงซะที รัญชน์... ฉันรอคำนี้มานานเกินไปแล้วนะ" ทว่า ก่อนที่รัญชน์จะได้อ้าปากตอบรับหรือปฏิเสธคำสารภาพที่กระชากใจคนฟังจนตั้งตัวไม่ติด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่วิ่งลุยน้ำฝนเข้ามาทางด้านหลัง พร้อมกับแสงไฟฉายสว่างวาบก็สาดส่องเข้ามาตัดผ่านความมืดของลานจอดรถเสียก่อน "ไอ้คิน! ไอ้รัน! พวกแกสองคนมาอยู่นี่เองเหรอวะ! ฉันตามหาทั่วตึกจนรองเท้าจะสึกหมดแล้ว!" เสียงตะโกนโ닉เอะอะของ 'ธาม' เพื่อนสนิทตัวแสบดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับร่างเปียกปอนที่วิ่งหอบแฮกเข้ามาหยุดอยู่ใกล้ๆ คณินสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสียที่จังหวะชีวิตช่างไม่เป็นใจเอาเสียเลย มือหนาที่ประคองแก้มรัญชน์อยู่จำต้องผละออกอย่างเสียดาย แต่ในจังหวะที่คณินหันไปถลึงตาใส่เพื่อนสนิทที่เข้ามาขัดจังหวะชีวิตรักนั้นเอง รัญชน์ที่ยืนก้มหน้าหลบสายตาอยู่ก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ด้านหลังของธาม... เงาของใครอีกคนหนึ่งที่ก้าวออกมาจากมุมมืดของเสาปูน พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ส่งตรงมาให้รัญชน์โดยเฉพาะ! ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "เกียร์เปื้อนกาวใจ" เสมอมานะคะ