กลิ่นน้ำหอมกับความลับ

กลิ่นวานิลลาเจือจางผสมกับกลิ่นฟีโรโมนสะอาดๆ ของผู้ชาย มันไม่ใช่กลิ่นที่ผู้ชายคณะวิศวะทั่วไปจะใช้กัน—นั่นคือสิ่งที่คณินกำลังคิดในหัว สมองของเขากำลังประมวลผลอย่างรวดเร็วขณะที่ดึงรั้งข้อมือเรียวของคนตรงหน้าไว้ไม่ให้ก้าวหนีไปไหน "สายไปแล้วรัญชน์... เกมนี้มันเริ่มขึ้นแล้ว และคนที่จะเป็นคนปิดเกม... ก็คือฉันคนเดียวเท่านั้น" คำพูดที่เขาเพิ่งประกาศกร้าวไปเมื่อเสี้ยววินาทีก่อนยังคงลอยเคว้งอยู่ในบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องพักผ่อนส่วนตัวของสโมสรนักศึกษา รัญชน์ไม่แม้แต่จะดิ้นรนให้หลุดจากการเกาะกุม ร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตนักศึกษาสีขาวสะอาดตาพับแขนขึ้นจนถึงข้อศอกเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียด เพียงแต่... ดวงตากลมโตคู่สวยกลับพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย ราวกับแมวตัวน้อยที่กำลังสนุกสนานกับการหยอกล้อกับเสือโคร่งหิวโซ "หึ..." เสียงหัวเราะในลำคอของรัญชน์ดังขึ้นเบาๆ เจ้าตัวเอียงคอมองเขาด้วยรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่คณินเคยเจอมาในชีวิต "คิดว่าตัวเองเป็นใครเหรอครับ... อ๊ะ ขอโทษที พอดีติดปาก... คิดว่าตัวเองเป็นผู้ควบคุมเกมจริงๆ น่ะเหรอ คิน" สรรพนามที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยพร้อมกับจังหวะการเว้นวรรคที่จงใจยั่วโมโห ทำให้สันจมูกโด่งเป็นคมของเดือนคณะวิศวะกระตุกวูบ คณินขยับเข้าไปประชิดอีกนิดจนแผ่นหลังบางเกือบจะแนบชิดกับชั้นหนังสือไม้สักด้านหลัง กลิ่นน้ำหอมประหลาดนั่นลอยเข้าจมูกชัดเจนขึ้น มันไม่ใช่กลิ่นของผู้ชายสายลุย แต่มันเป็นกลิ่นหวานละมุนที่ชวนให้ไขว้เขวและหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน "นายกำลังเล่นกับไฟ รัญชน์" คณินกดเสียงต่ำลง ดวงตาคมกริบสีเข้มจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวยเพื่อค้นหาพิรุธ "บอกมาว่าเมื่อคืนนายหายไปไหนมาตอนตีสอง และทำไมเสื้อคลุมช็อปของฉันถึงไปอยู่บนเบาะหลังรถสปอร์ตคันนั้นได้" รอยยิ้มบนเรียวปากบางหยักลึกขึ้นกว่าเดิม รัญชน์ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มืออีกข้างที่ว่างเป็นอิสระยกขึ้นแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อเชิ้ตของคณิน ไล้นิ้วเรียวยาวผ่านแถบกระดุมเม็ดบนอย่างเชื่องช้าและจงใจ "อยากรู้เหรอ..." เสียงทุ้มหวานเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปากของคนตัวโตกว่า "ถ้าอยากรู้... คินต้องพิสูจน์ให้ฉันเห็นก่อนสิว่า 'เกม' ที่คุณพูดถึงเนี่ย มันมีดีแค่คำขู่หรือเปล่า" ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้อันตรายเกินไปแล้ว คณินรู้สึกเหมือนเลือดในกายสูบฉีดพลุ่งพล่านอย่างรวดเร็ว ความดิบเถื่อนและพะว้าพะวังที่มักจะเกิดขึ้นเวลาที่เขาควบคุมสถานการณ์ไม่ได้กำลังตีรวนอยู่ในอก มือหนาที่พันธนาการข้อมืออีกฝ่ายเปลี่ยนเป็นบีบกระชับแน่นขึ้นด้วยความหมั่นไส้แกแกมมันเขี้ยว แต่รัญชน์กลับไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวเลยสักนิด ใบיหน้าหวานเคลื่อนเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ใกล้แค่คืบทำให้สติที่กักเก็บไว้มานานแทบขาดผึ่ง "นายคิดว่าฉันไม่กล้าทำอะไรนายหรือไง" คณินเค้นเสียงลอดไรฟัน ความอดทนที่มีอยู่จำกัดกำลังจะหมดลงในไม่กี่วินาทีนี้ "ถ้ากล้า... ก็ลองดูสิครับ" รัญชน์ท้าทายด้วยสายตาหยาดเยิ้มที่ซ่อนความร้ายกาจไว้เต็มเปี่ยม "แต่ระวังนะ... ถ้าเริ่มแล้ว คุณอาจจะถอนตัวไม่ขึ้นเหมือนที่ฉันกำลังเป็นอยู่ตอนนี้ก็ได้" ประโยคกำกวมนั้นทำให้คณินชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจใบหน้าเนียนใสอย่างละเอียดเพื่อจับโกหก แต่สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงความจริงจังที่วาดผ่านนัยน์ตาคู่นั้นแวบหนึ่ง ก่อนที่มันจะถูกแทนที่ด้วยความกวนประสาทตามเดิม ติ๊ด! เสียงสัญญาณเตือนจากเครื่องสแกนนิ้วมือที่ประตูห้องสโมสรดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวระหว่างคนทั้งสองอย่างไม่รู้เวล่ำเวลา คณินสบถในใจอย่างหัวเสีย ผนวกกับแรงผลักเบาๆ ที่อกเสื้อทำให้เขาต้องจำใจถอยร่างสูงใหญ่ของตัวเองออกห่างจากรัญชน์อย่างเสียดาย รัญชน์จัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่อย่างรวดเร็ว รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ถูกจุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้งก่อนที่เจ้าตัวจะหันไปหยิบกระเป๋าเอกสารขึ้นสะพายไหล่ "หมดเวลาเล่นสนุกแล้วล่ะคุณเดือนคณะ พอดีผมมีคลาสเรียนตึกบริหารตอนบ่ายโมงตรง..." รัญชน์ก้าวถอยหลังไปสองก้าว ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองพร้อมกับกระพริบตาปริบๆ อย่างน่าหมั่นไส้ "ส่วนเรื่องช็อปวิศวะตัวเก่งของคุณ... ถ้าอยากได้คืน ก็มาเอาที่ห้องสมุดคณะบริหารตอนหกโมงเย็นแล้วกันนะ หวังว่าจะมาตรงเวลาล่ะ" พูดจบ รัญชน์ก็หมุนตัวเดินนิ่มๆ ออกไปทางประตูโดยไม่รอฟังคำตอบจากคนตัวโตที่ยืนหน้าตึงด้วยความหงุดหงิด คณินมองตามแผ่นหลังบางนั้นจนลับตา กลิ่นน้ำหอมวานิลลาจางๆ ที่ยังคงลอยอบอวลอยู่ในอากาศทำให้เขาต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์บางอย่างที่กำลังตีรวน "รัญชน์... นายกล้ามากนะที่ท้าทายฉันแบบนี้" คณินพึมพำกับตัวเองด้วยแววตาวาวโรจน์ ความสงสัยเรื่องเมื่อคืนถูกแทนที่ด้วยความกระหายที่จะเอาชนะ ร่างสูงก้าวฉับๆ ออกจากห้องสโมสรด้วยหัวใจที่เต้นรำไปกับจังหวะความท้าทายใหม่ที่เพิ่งถูกจุดชนวนขึ้น แต่ทว่า... เมื่อเขาเดินพ้นประตูห้องโถงใหญ่ของคณะวิศวกรรมศาสตร์เพื่อจะตามไปเคลียร์ให้รู้เรื่อง สายตากลับสะดุดเข้ากับร่างของใครบางคนที่ยืนพิงเสาหินอ่อนรออยู่ก่อนแล้ว ผู้หญิงในชุดเดรสสีแดงเพลิง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ลอยมาแตะจมูกช่างคุ้นเคยจนน่าประหลาดใจ และรอยยิ้มที่เธอมอบให้เขาก็ทำให้ลมหายใจของคณินสะดุดกึกไปทันที "สวัสดีค่ะพี่คิน... จำมีนได้ไหมคะ?" เสียงหวานใสที่เอ่ยทักทายทำเอาคณินนิ่งงันไปชั่ววินาที สมองที่กำลังร้อนรุ่มด้วยเรื่องของรัญชน์พลันหยุดชะงักลงทันที เมื่อภาพความทรงจำเกี่ยวกับอุบัติเหตุเมื่อคืนก่อน ย้อนกลับเข้ามาในหัวพร้อมกับเงื่อนงำที่เขาคาดไม่ถึง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความฟินและความตื่นเต้นให้ "เกียร์เปื้อนกาวใจ" นะคะ ตอนหน้าเตรียมตัวรับแรงกระแทกความแซ่บกันต่อได้เลยค่ะ!