การเผชิญหน้ากลางวิหาร

ปลายดาบสีเงินบริสุทธิ์จ่ออยู่ห่างจากลำคอของผมเพียงมิลลิเมตรเดียว กลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ที่แผ่ออกมาจากคมดาบนั้นรุนแรงเสียจนเส้นขนทั่วร่างลุกชัน ความร้อนระอุของพลังปราณแห่งแสงอาทิตย์แผดเผาผิวหนังจนเกิดความรู้สึกแสบร้อนจางๆ แต่กระนั้น ผมกลับทำได้เพียงยกมือขึ้นข้างหนึ่งเป็นเชิงยอมจำนน พร้อมกับส่งยิ้มแห้งๆ ที่มักจะใช้เรียกเสียงถอนหายใจจากอีกฝ่ายเสมอ "ใจเย็นก่อนสครับ คุณอัศวินศักดิ์สิทธิ์ ดาบเล่มนั้นราคาคุยโม้ว่าตีมาจากแร่ในตำนานไม่ใช่หรือครับ ถ้ามันมาบิ่นเอาตรงคอคนหล่อๆ อย่างผม มันคงจะเป็นตราบาปไปตลอดชีวิตการเป็นอัศวินของคุณเลยนะ" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงเรื่อยเปื่อย พยายามผ่อนคลายบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบจะตัดขาดได้ด้วยมีดเล่มเดียว ภายในวิหารร้างที่เต็มไปด้วยเสาหินปรักหักพังและละอองฝุ่นสีทองซึ่งลอยเคว้งคว้างท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามอัสดงที่ส่องลอดผ่านหลังคารั่ว เงาร่างของหญิงสาวในชุดเกราะสีขาวสลับทองสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาของผมอย่างเด่นชัด ลูมิน่า… อัศวินสาวผู้ยึดมั่นในความถูกต้องยิ่งกว่าชีวิต เธอกำด้ามดาบในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว นัยน์ตาสสีฟ้าครามคู่นั้นจ้องมองผมราวกับต้องการจะทะลวงร่างให้พรุนด้วยสายตา "เรย์… นายหมดทางหนีแล้ว" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความโกรธปนความผิดหวัง "นี่นายกล้าดียังไงถึงแอบดึงข้อมูลจากแกนกลางของวิหารศักดิ์สิทธิ์เพื่อใช้เวทมนตร์นอกรีตแบบนั้น รู้ตัวไหมว่ากำลังทำลายระบบสมดุลของอาณาจักรอยู่!" "โอ้โห ใช้คำว่า 'นอกรีต' นี่รุนแรงไปหน่อยนะคร้าบ ผมแค่อาศัย 'สิทธิ์การเข้าถึง' ที่มันหลงเหลืออยู่ในระบบดาต้าเก่าๆ ก็เท่านั้นเอง ลองมองรอบตัวสิครับวิหารนี้มันร้างมาสามร้อยปีแล้ว ระบบมันพังจนแทบจะรีเซ็ตตัวเองอยู่แล้ว ถ้าผมไม่เข้าไปจัดการซ่อมแซมโค้ดที่เสียหาย ป่านนี้เสาหลักพวกนั้นระเบิดตู้มกลายเป็นโกโก้ครั้นช์ไปนานแล้วครับ" ผมอธิบายพลางใช้หางตากลอกมองหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงสีฟ้าจางๆ ที่ลอยเคว้งคว้างอยู่เหนือศีรษะ ซึ่งมีตัวเลขถอยหลังของภารกิจกู้ระบบพังทลายใน 40 วันวิ่งกระพริบเตือนสีแดงฉานอย่างต่อเนื่อง ลูมิน่าไม่ฟังคำแก้ตัว เธอขยับคมดาบเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของเหล็กกล้า "คำแก้ตัวของเนโครแมนเซอร์อย่างนาย ใช้หลอกเด็กสามขวบยังไม่ได้เลย นายกำลังใช้พลังแห่งความตายปนเปื้อนดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ ฉันได้รับคำสั่งให้นำตัวนายไปรับโทษทัณฑ์โดยเด็ดขาด… ชักอาวุธของนายออกมาซะ เรย์!" บรรยากาศภายในวิหารเงียบสงัดลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมพัดหวีดหวิวผ่านช่องหน้าต่างที่แตกหัก ผมถอนหายใจยาวเหยียดออกมารอบหนึ่ง ความยุ่งยากนี่มันอะไรกันนะ อุตส่าห์กะว่าจะแอบมาฟาร์มค่าประสบการณ์และซ่อมแซมดาต้าแบบเงียบๆ แท้ๆ แต่ดันแจ็คพอตมาเจอเจ้าหน้าที่ผู้ตรวจตราความสงบที่ขยันขันแข็งเกินเหตุนี่เสียได้ หากเป็นคนอื่น ผมคงใช้เวทมนตร์อัญเชิญโครงกระดูกระดับต่ำมาถ่วงเวลาแล้ววิ่งหนีไปนานแล้ว แต่กับลูมิน่า… อัศวินผู้มีพรสวรรค์ระดับท็อปของอาณาจักรแถมยังมีสกิล 'บัลลังก์แสง' ที่ต้านทานเวทมนตร์ความมืดได้เกือบสมบูรณ์แบบ การใช้กำลังมีแต่จะทำให้เปลืองมานาเปล่าๆ ที่สำคัญ… ผมไม่อยากทำร้ายเธอด้วย ไม่ใช่เพราะความหลงใหลอะไรทำนองนั้นหรอกนะครับ (แม้ว่าเธอจะหน้าตาดีมากเวลาโกรธก็ตาม) แต่เป็นเพราะความทรงจำในดาต้าที่ผมเพิ่งกู้คืนมาเมื่อครู่ระบุไว้ชัดเจนว่า ลูมิน่าคนนี้คือหนึ่งในตัวละครสำคัญที่จะต้องร่วมมือกันในอีกไม่กี่วันข้างหน้า หากผมจัดการเธอตอนนี้ มีหวังเควสต์หลักคงขึ้นอักษรสีแดงแป๊ดว่า 'Game Over' เป็นแน่แท้ "เฮ้อ… คุณนี่ดื้อรั้นจริงๆ เลยนะครับ" ผมพูดพลางยักไหล่เบาๆ "เอาล่ะ ถ้าผมบอกว่า ถ้าคุณฟันผมตอนนี้ อาณาจักรที่คุณรักจะล่มสลายภายในสามวัน… คุณจะยังอยากลงดาบอยู่ไหมล่ะครับ?" มือที่ถือดาบของลูมิน่าชะงักกึกเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่นั้นหรี่ลงด้วยความไม่ไว้วางใจ "นายหมายความว่ายังไง?" "ก็หมายความตามที่พูดนั่นแหละครับ" ผมก้าวเท้าถอยหลังอย่างระมัดระวังเพื่อเว้นระยะห่างจากคมดาบ ก่อนจะใช้นิ้วชี้เคาะเบาๆ ไปที่อากาศว่างเปล่าตรงหน้า ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมที่ซ่อนอยู่ก็ขยายใหญ่ขึ้น แสดงภาพแผนผังโครงสร้างเวทมนตร์ใต้ดินของวิหารที่กำลังเปล่งแสงสีแดงฉานราวกับสัญญาณเตือนภัยระเบิดเวลา "ลองมองดูโครงข่ายมานาข้างล่างนั่นสิครับ คุณอัศวิน" ผมผายมือเชิญชวนด้วยท่าทีสุภาพราวกับพนักงานต้อนรับในโรงแรมหรู "พลังงานศักดิ์สิทธิ์ที่พวกคุณบูชากันนักหนากำลังรั่วไหล เพราะเกلافผนผนึกมันเสื่อมสภาพตามกาลเวลา และไอ้เวทย์นอกรีตที่ผมกำลังร่ายอยู่เนี่ย… มันไม่ใช่การทำลายล้างหรอกนะครับ แต่มันคือการ 'รีบูตระบบ' เพื่ออุดรอยรั่วต่างหากล่ะครับ" ลูมิน่าก้มมองภาพแผนผังตรงหน้า สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความตกตะลึง ในฐานะอัศวินผู้ดูแลเขตศักดิ์สิทธิ์ เธอย่อมดูออกว่าโครงข่ายพลังงานเบื้องล่างกำลังอยู่ในภาวะวิกฤตขั้นสุดยอดจริงๆ "ทะ… ทำไมถึงเป็นแบบนั้น? รายงานการตรวจสิทธิ์รอบล่าสุดบอกว่ามันยังปลอดภัยดีนี่!" เสียงของเธอเริ่มสั่นพร่าด้วยความตกใจ "ก็เพราะรายงานนั่นมันล้าสมัยไปสามสัปดาห์แล้วน่ะสิครับ ระบบราชการของพวกคุณนี่ช้ากว่าเต่าคลานเสียอีก ถ้าไม่ได้เนโครแมนเซอร์รูปหล่ออย่างผมมาช่วยแฮกข้อมูลเพื่อดึงพลังสำรอง ป่านนี้วิหารนี่คงระเบิดกลายเป็นหลุมยักษ์ฝังกลบเมืองหลวงไปครึ่งซีกแล้วล่ะครับ" ผมพูดติดตลก แต่แววตาที่มองเธอนั้นจริงจังขึ้นหลายส่วน ลูมิน่าเม้มริมฝีปากแน่น เธอลดปลายดาบลงเล็กน้อย แต่ยังคงตั้งการ์ดระวังตัวไว้อย่างเหนียวแน่น ความลังเลฉายชัดขึ้นบนใบหน้าสวยคม เธอพยายามประเมินสถานการณ์ระหว่างคำพูดของผมกับกฎระเบียบเคร่งครัดที่เธอถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก "ฉัน… ฉันจะเชื่อใจเนโครแมนเซอร์อย่างนายได้ยังไง?" เธอถามเสียงเบา ลมหายใจเริ่มติดขัดเมื่อตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ "ความเชื่อใจไม่ได้สร้างได้ภายในหนาทีกหรอกครับคุณอัศวิน แต่ตอนนี้… เราไม่มีเวลามานั่งพิสูจน์ความบริสุทธิ์กันแล้ว" ผมยิ้มมุมปาก ยื่นมือข้างหนึ่งไปเบื้องหน้าเธอ "ถ้าคุณยังถือดาบเล็งผมอยู่แบบนี้ มีหวังระบบได้ล่มก่อนที่เราจะคุยกันรู้เรื่องแน่ๆ… สนใจจะร่วมมือกับคนนอกรีตคนนี้สักตั้งไหมล่ะครับ?" ลูมิน่ามองมือของผมสลับกับหน้าจอโฮโลแกรมที่กำลังส่งเสียงเตือนถี่ขึ้นเรื่อยๆ *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* บรรยากาศรอบตัวเริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ แรงกดดันมหาศาลจากใต้พื้นดินพุ่งทะยานขึ้นมาจนทำให้ฝุ่นละอองลอยฟุ้ง ทันใดนั้นเอง… เสียงระฆังโบราณที่ควรจะพังทลายไปนานแล้ว กลับดังสนั่นกังวานขึ้นมาสามครั้งรวด! *ก๊อง! ก๊อง! ก๊อง!* พร้อมกันนั้น ประตูหินยักษ์ด้านหลังวิหารที่ถูกผนึกไว้ด้วยโซ่ตรวนเวทมนตร์นับร้อยเส้นก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเองอย่างช้าๆ เผยให้เห็นความมืดมิดสนิทไร้ก้นบึ้ง และไอหมอกสีดำทมิฬที่พวยพุ่งทะลักออกมาพร้อมกับเสียงคำรามก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ ดวงตาสีแดงฉานนับร้อยดวงค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นท่ามกลางความมืดมิดเบื้องหลังประตูนั้น… [คำเตือนระบบ: ตรวจพบ 'ผู้พิทักษ์แห่งยุคบรรพกาล' ตื่นจากการหลับใหลล่วงหน้า 35 วัน!] [เงื่อนไขภารกิจฉุกเฉิน: กำจัดหรือผนึกบอสลับระดับ EX ภายในเวลา 10 นาที หรือโลกจะเข้าสู่สภาวะสูญสิ้นดาต้า!] ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!