เมื่ออัศวินต้องจับมือกับคนบาป

"ถ้าเจ้ายังขยับเข้ามาใกล้กว่านี้อีกก้าวเดียว ดาบเล่มนี้จะตัดหัวใจของเจ้าออกเป็นสองซีกเสีย เรย์!" เสียงหวาดระแวงปนความกรุ่นโกรธของลูมิน่าดังขึ้น พร้อมกับคมดาบศักดิ์สิทธิ์ที่สزเปล่งประกายเจิดจ้าจนแสบตา อัศวินสาวผู้ยึดมั่นในระเบียบแบบแผนกำลังยืนหอบหายใจรดต้นคอผม ร่างเพรียวบางของเธอสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงกดดันมหาศาลจากรอยปริแตกบนท้องฟ้าเบื้องบน ที่กำลังแผ่ไอสีม่วงเข้มราวกับหมึกหยดลงในแก้วน้ำใส สะเก็ดดาต้าโปร่งแสงนับล้านชิ้นลอยเคว้งคว้างราวกับหิมะที่กำลังแปรเปลี่ยนเป็นเปลวไฟ เบื้องหน้าพวกเรา หุบเขาโบราณที่ควรจะเงียบสงบ กลับสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น พื้นดินแยกตัวออกเป็นเหวลึก รอยแตกสีดำสนิทแผ่ขยายวงกว้างราวกับใยแมงมุม และที่ใจกลางรอยแยกนั้น เงาร่างมหึมาที่ถูกผนึกไว้ด้วยเวทมนตร์โบราณกำลังขยับตัว [คำเตือนระบบ: ตรวจพบ 'ผู้พิทักษ์แห่งยุคบรรพกาล' ตื่นจากการหลับใหลล่วงหน้า 35 วัน!] [เงื่อนไขภารกิจฉุกเฉิน: กำจัดหรือผนึกบอสลับระดับ EX ภายในเวลา 10 นาที หรือโลกจะเข้าสู่สภาวะสูญสิ้นดาต้า!] เสียงแจ้งเตือนสีแดงฉานกระพริบถี่รัวอยู่ในห้วงความคิดของผม มันไม่ใช่แค่ตัวเลขถอยหลังธรรมดา แต่มันคือนาฬิกาชีวิตของโลกใบนี้ที่กำลังนับถอยหลังสู่ความพินาศ ผมมองหน้าอัศวินสาวผู้มีศักดิ์ศรีค้ำคอ ลูมิน่าในยามนี้ดวงตาคู่สวยฉายแววตึงเครียด เธอกำด้ามดาบแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ชุดเกราะสีขาวบริสุทธิ์มีรอยร้าวจากการปะทะกับมอนสเตอร์รอบนอกก่อนหน้านี้ ความดื้อรั้นและยึดมั่นในกฎเกณฑ์ของเธอกำลังเป็นอุปสรรคชิ้นใหญ่ที่สุดในสถานการณ์วิกฤตินี้ เพราะตามตำราศักดิ์สิทธิ์ของศาสนจักร เนโครแมนเซอร์อย่างผมคือ 'สิ่งแปลกปลอม' ที่ต้องถูกกำจัดทิ้งเป็นอันดับแรก ไม่ใช่คู่หูร่วมรบ "คุณลูมิน่าครับ" ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย พยายามรักษาจังหวะการหายใจให้คงที่ แม้ในใจจะอยากวิ่งหนีสุดชีวิตก็ตาม "ถ้าเรายังยืนเถียงกันเรื่องกฎระเบียบของโบสถ์ หรือเรื่องที่ผมเป็นคนบาปและคุณเป็นคนดี อีกแปดนาทีข้างพวกเราคงได้กลายเป็นแค่เศษดาต้าที่ลอยละล่องอยู่ในไซเบอร์สเปซอย่างไร้จิตวิญญาณอย่างแน่นอนครับ" "หุบปากนะ!" ลูมิน่าตวาดเสียงกร้าว ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธ "เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือไงว่าเบื้องหลังพลังเนโครแมนซีของเจ้าน่ะมันสกปรกแค่ไหน! การดึงวิญญาณคนตายมาใช้เป็นเครื่องมือมันคือการหยาม ศาสนจักร!" "ครับๆ ผมเข้าใจ ความเชื่อของคุณถูกต้องร้อยเปอร์เซ็นต์เลยครับท่านอัศวิน" ผมยกมือสองข้างขึ้นระดับอกเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ แม้ในมือซ้ายจะแอบรวบรวมพลังงานสีฟ้าจางๆ เอาไว้เพื่อเชื่อมต่อกับดาต้าเบื้องล่างก็ตาม "แต่ลองใช้สมองส่วนหน้าคิดตามผมสักนิดนะ... บอสลับระดับ EX ตัวนั้นน่ะ มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่มีเลือดเนื้อ แต่มันคือ 'บั๊ก' ตัวมหึมาที่ระบบหลักสร้างขึ้นเพื่อล้างบางทุกอย่าง ถ้าคุณใช้ดาบศักดิ์สิทธิ์ฟันมันตรงๆ พลังงานศักดิ์สิทธิ์ของคุณจะไปกระตุ้นให้มันรีเซ็ตตัวเองและระเบิดเป็นวงกว้าง ซึ่งหมายถึงรัศมีสิบกิโลเมตรนี้จะราบเป็นหน้ากลอง รวมถึงหมู่บ้านที่คุณเพิ่งช่วยเด็กๆ ไปเมื่อวานด้วย" คำพูดของผมทำให้ลูมิน่าชะงักไป ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เธอกวาดสายตามองไปยังหมู่บ้านเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่หลังแนวเขา ซึ่งตอนนี้ถูกปกคลุมด้วยเงาอัปมงคลของบอสลับไปครึ่งหนึ่งแล้ว ความลังเลฉายชัดขึ้นในแววตาของอัศวินสาว เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ในฐานะอัศวินศักดิ์สิทธิ์ หน้าที่สูงสุดของเธอคือการปกป้องผู้คน แต่ในฐานะผู้ยึดมั่นในกฎ เธอกลับไม่เคยเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่ 'กฎ' ไม่สามารถแก้ปัญหาได้มาก่อน "แล้ว... เจ้าจะให้ข้าทำยังไง?" เสียงของเธอลดความแข็งกร้าวลงเล็กน้อย แต่ยังคงไว้ซึ่งความระแวดระวังอย่างเต็มเปี่ยม นี่แหละครับจังหวะที่ผมรอคอย ผมยิ้มมุมปาก ส่งสายตาเจ้าเล่ห์แบบที่มักใช้กวนประสาทผู้จัดการกิลด์ไปให้เธอทีหนึ่ง ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอในระยะที่คมดาบของเธอแทบจะแนบชิดกับผิวหนังคอของผม ลูมิน่าสะดุ้งเฮือก ตั้งท่าจะถอยหลังแต่ผมกลับเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเรียวที่ถือดาบไว้แน่น "เฮ้! เจ้าทำบ้าอะไร..." "จับมือกับคนบาปยังไงล่ะครับ" ผมกระซิบเสียงต่ำ ข้างหูของเธอ ท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้องของบอสลับที่กำลังแหวกมิติออกมา "ผมมีกุญแจที่จะเข้าถึงซอร์สโค้ดของมัน แต่ผมต้องการ 'ตัวนำไฟฟ้า' ที่มีพลังงานบริสุทธิ์มหาศาลเพื่อส่งโค้ดเข้าไปปิดผนึก... ซึ่งในรัศมีร้อยเมตรนี้ ไม่มีใครมีออร่าศักดิ์สิทธิ์หนาแน่นและบริสุทธิ์เท่าท่านอัศวินลูมิน่าอีกแล้วครับ" ลูมิน่าเบิกIตากว้างขึ้นไปอีกเมื่อฝ่ามือของผมประกบเข้ากับมือของเธอที่ถือดาบไว้ อานุภาพความเย็นยะเยือกของพลังเนโครแมนเซอร์ไหลทะลักผ่านผิวสัมผัส ผสมผสานกับความอบอุ่นร้อนแรงจากออร่าศักดิ์สิทธิ์ของเธอ เกิดเป็นประกายไฟสีฟ้าและทองสว่างวาบขึ้นรอบตัวพวกเรา แรงปะทะของธาตุทั้งสองทำให้ผมต้องนิ้วหน้าด้วยความเจ็บปวด แต่ผมปล่อยให้มันแสดงผลต่อไป [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการประสานพลังงานต่างขั้ว 'ความตาย' และ 'ศรัทธา' สำเร็จ 50%] [เปิดใช้งานสกิลลับเฉพาะกิจ: 'โซ่ตรวนแห่งพันธสัญญาชั่วคราว'] เงาดำสนิทพุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน รัดรึงร่างของบอสลับระดับ EX เอาไว้ไม่ให้มันหลุดพ้นจากหลุมมิติ แต่มันยังไม่พอ เจ้าสัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายแมงมุมยักษ์ทำจากเหล็กไหลและโค้ดสีแดงฉานกำลังคำรามลั่น มันดีดตัวขึ้นสูง หมายจะพ่นลำแสงทำลายล้างใส่พวกเราในคราวเดียว "มันจะหลุดแล้ว!" ลูมิน่าร้องเตือน เสียงของเธอสั่นพร่าด้วยความตื่นตระหนก แรงกดดันมหาศาลทำให้เข่าของเธอทรุดลงไปข้างหนึ่ง "ถ้าไม่อยากตาย ก็เชื่อใจผมสิครับ!" ผมตะโกนแข่งกับเสียงลมพายุที่โหมกระหน่ำ ผมดึงมือเธอเข้ามาใกล้จนร่างของเธอล้มซบลงกับอกของผม มือข้างหนึ่งโอบเอวบางของเธอไว้เพื่อพยุงไม่ให้ล้ม ส่วนมืออีกข้างกำด้ามดาบศักดิ์สิทธิ์ร่วมกับเธอ พุ่งปลายดาบชี้ตรงไปยังจุดอ่อนรูปดวงตาที่หน้าผากของบอสลับ "หลับตาลงแล้วปล่อยพลังทั้งหมดมาที่ดาบ... แล้วผมจะนำทางคุณเอง!" ลูมิน่าหลับตาลงอย่างไม่เต็มใจนัก แต่ในวินาทีความเป็นความตาย เธอก็เลือกที่จะทิ้งความอคติทั้งหมดแล้วทำตามคำสั่งของเนโครแมนเซอร์หนุ่มอย่างไม่มีเงื่อนไข แสงสีทองสว่างเจิดจ้าพวยพุ่งออกจากตัวเธอไหลผ่านแขนเข้าสู่ดาบศักดิ์สิทธิ์ ก่อนที่ผมจะผสานพลังเนโครแมนเซอร์สีม่วงเข้มเข้าไปห่อหุ้มคมดาบอีกชั้น กลายเป็นดาบเพลิงทวินโทนที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่โลกใบนี้เคยมีมา "ย้ากกก!" พวกเราเหวี่ยงดาบออกไปพร้อมกัน คลื่นพลังงานผสานขั้วพุ่งทะยานแหวกอากาศแหวกทุกกฎเกณฑ์ของระบบ ตรงเข้าปะทะกับดวงตาของบอสลับอย่างแม่นยำ *ตูมมมมม!* แสงสว่างจ้าสีขาวโพลนกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว เสียงระเบิดสนั่นหูตามมาด้วยความเงียบงันชั่วขณะ ลมหายใจของลูมิน่าหอบกระชั้นอยู่ใกล้ชิดจนผมรู้สึกได้ ใบหน้าของเธอซบอยู่ตรงแผงอกของผม เรือนผมสีทองยาวสลวยคลอเคลียอยู่แถวคางของผม บรรยากาศรอบตัวหยุดนิ่งราวกับเวลาถูกแช่แข็ง ควันสีขาวจางลง เผยให้เห็นร่างของบอสลับที่ค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นละอองดาต้าสีฟ้าโปร่งใส ลอยละล่องขึ้นสู่ท้องฟ้าที่กลับมาสดใสอีกครั้งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจฉุกเฉินสำเร็จลุล่วง!] [ผู้พิทักษ์แห่งยุคบรรพกาลถูกผนึกกลับสู่สถานะเดิม] [ระบบทำการรีเซ็ตความเสถียร 99.9%] [ผู้เล่น 'เรย์' และคู่หู 'ลูมิน่า' ได้รับฉายาพิเศษ: 'ผู้กอบกู้ความวิบัติ'] ผมถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เกือบไปแล้วจริงๆ... ถ้าช้ากว่านี้อีกวินาทีเดียวคงได้ไปเกิดใหม่ในโลกอื่นแน่ๆ ผมก้มมองอัศวินสาวในอ้อมแขนที่ยังคงหลับตาปี๋ด้วยความตกค้างจากแรงกระแทก เธอยังคงกำเสื้อของผมแน่นไม่ยอมปล่อย "เอ่อ... คุณลูมิน่าครับ" ผมกระซิบเบาๆ ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "สถานการณ์ปลอดภัยแล้วครับ... จะลุกขึ้นมาตบหน้าผมสักที หรือจะกอดผมต่อดีล่ะครับเนี่ย?" ลูมิน่าลืมตาขึ้นทันที ดวงตากลมโตฉายแววตระหนกเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังซบอยู่บนอกของชายหนุ่มที่เธอเพิ่งประกาศกร้าวว่าจะฟันหัวใจทิ้ง เธอดีตัวผละออกห่างจากผมอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเนียนใสแดงก่ำลามไปถึงใบหู ขาเรียวเกือบจะสะดุดชายผ้าคลุมของตัวเองล้มลงไปอีกรอบถ้าผมไม่ยื่นมือไปคว้าแขนเธอไว้ทัน "ยะ... อย่ามาแตะตัวข้าเด็ดขาดนะ เจ้าคนฉวยโอกาส!" เธอสะบัดแขนออกทันที ใบหน้าบึ้งตึงพยายามซ่อนความเขארอายไว้ภายใต้มาตรtheอัศวินผู้เคร่งขรึม แต่หูที่แดงแจ๋นั้นฟ้องทุกอย่าง "แหม ผมช่วยชีวิตคุณไว้นะครับเนี่ย น่าจะขอบคุณกันสักนิด..." ผมยังพูดไม่ทันจบประโยค จู่ๆ หน้าต่างแจ้งเตือนระบบสีแดงฉานอันคุ้นเคยก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่สีแดงธรรมดา... มันเป็นสีเลือดกระพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังแสบแก้วหูยิ่งกว่าครั้งก่อน [คำเตือนฉุกเฉินระดับสูงสุด!] [ตรวจพบการเข้าสู่ระบบของ 'ผู้ดูแลระบบตัวจริง' ที่ไม่ได้รับอนุญาต] [เป้าหมาย: กำจัดเนโครแมนเซอร์ฝึกหัด 'เรย์' และผู้ร่วมสมคบคิด 'ลูมิน่า' ทันที] รอยยิ้มบนใบผมแข็งค้างในทันที ลูมิน่าที่กำลังจะหันมาต่อว่าผม ชะงักกึกเมื่อสัมผัสได้ถึงไอฆ่าฟันที่หนาแน่นยิ่งกว่าบอสลับเมื่อครู่พุ่งตรงมาจากเบื้องบน เงาดำสนิทร่างหนึ่งก้าวออกมาจากรอยแยกมิติที่กำลังปิดตัวลง ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าถูกบดบังด้วยหน้ากากอนูประเบิดแสง แต่สิ่งที่ทำให้ผมและลูมิน่าต้องหยุดหายใจ คือดาบในมือของเงาลึกลับนั้น... มันคือดาบเล่มเดียวกับที่ผมถืออยู่เมื่อครู่ แต่มีออร่าสีดำทมิฬที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง "เจอตัวแล้วล่ะ... เจ้าหนูผู้สร้างปัญหา" เสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบราวน้ำแข็งดังขึ้นก้องกังวานในห้วงความคิดของพวกเราทั้งคู่ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการผจญภัยสุดป่วนของเนโครแมนเซอร์สายชิลคนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!