บุกทะลวงดันเจี้ยนต้องห้าม

"ถ้าท่านยังก้าวพลาดอีกแม้แต่ก้าวเดียว ข้าจะเอาดาบเล่มนี้ฟันข้อเท้าท่านทิ้งเสียจริง ๆ นะครับ เรย์" เสียงกระซิบที่เจือด้วยความหงุดหงิดระคนระมัดระวังดังขึ้นจากด้านหลัง ลูมิน่า อัศวินสาวผู้ยึดมั่นในกฎระเบียบแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์ กำลังใช้มือข้างหนึ่งกระชากปกเสื้อคลุมสีดำของผมให้ถอยหลังกลับไปสามเซนติเมตร เฉียดคมมีดกิโยตินเวทมนตร์ที่พุ่งผ่านหน้าจมูกไปเพียงนิดเดียว กิ๊ก... ฉับ! เศษผ้าคลุมชายขอบของผมขาดวิ่นร่วงลงสู่ห้วงเหวเบื้องล่างที่มืดมิด ไร้ซึ่งก้นบึง มีเพียงละอองแสงสีฟ้าจาง ๆ ที่ลอยเคว้งคว้างราวกับซากศพของดวงดาวในระบบเน็ตเวิร์กที่ล่มสลาย "ใจเย็นก่อนสิครับท่านลูมิน่า การจะอ่านดาต้าที่เสียหายระดับรากฐานแบบนี้ มันต้องใช้สมาธิและการกะระยะที่แม่นยำ... เอ่อ ยอมรับว่าเมื่อกี้ผมคำนวณองศาผิดไปหน่อยก็เถอะนะ" ผมหัวเราะแห้ง ๆ พลางยกมือขึ้นยอมจำนน พร้อมกับใช้ดวงตาอีกข้างเพ่งมองหน้าต่างโปร่งใสสีแดงฉานที่กระพริบเตือนรัว ๆ อยู่กลางอากาศ [คำเตือน: โครงสร้างดันเจี้ยนเขต 4 (รอยแยกดาต้าหมายเลข 09) กำลังสูญเสียความเสถียร 78%] [ตรวจพบร่องรอยการแทรกแซงจาก "เอนทิตีปริศนา" อัตราการรอดชีวิตลดลงเหลือ 12%] นี่คือ "ดันเจี้ยนต้องห้าม" พื้นที่ปิดตายที่ถูกลบออกจากสารบบของระบบหลักเมื่อสามปีก่อน หลังจากการพังทลายครั้งใหญ่ ในสายตาของคนทั่วไป ที่นี่คือสุสานรกร้างที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์กลายพันธุ์และกับดักไร้ที่ติ แต่ในมุมมองของเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดอย่างผม... ที่นี่คือขุมสมบัติชิ้นโตที่อัดแน่นไปด้วยโค้ดโปรแกรมระดับสูงที่รอการเก็บกวาด "นายบอกว่าที่นี่มีคำตอบเกี่ยวกับการหายตัวไปของ ‘ผู้ดูแลระบบคนที่สาม’ แต่เท่าที่เราเดินมาสามชั่วโมง นอกจากซากศพของโกเลมพัง ๆ กับกับดักปัญญาอ่อนพวกนี้ เรายังไม่เห็นเบาะแสอะไรเลยนะ" ลูมิน่าเก็บดาบยาวเข้าฝักด้วยความหงุดหงิด เธอปัดฝุ่นตามเกราะไหล่สีขาวสะอาดตาอย่างรวดเร็ว แม้ในบรรยากาศอับชื้นและชวนคลื่นไส้ของดันเจี้ยนแห่งนี้ เธอก็ยังคงรักษาท่าทีสง่างามของอัศวินผู้สูงศักดิ์ไว้ได้อย่างเหนียวแน่น "ความจริงมักจะซ่อนอยู่ใต้ชั้นข้อมูลที่สกปรกที่สุดเสมอครับท่าน" ผมย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วแตะลงบนพื้นผิวศิลาที่แตกละเอียด พลังงานสีม่วงเข้มไหลรินจากปลายนิ้วของผมแทรกซึมลงไปในรอยแยก วิ้ง... ทันใดนั้น ภาพจำลองสามมิติโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า มันคือแผนผังของดันเจี้ยนที่กำลังบิดเบี้ยว แต่สิ่งที่น่าสนใจไม่ใช่โครงสร้างสถาปัตยกรรมโบราณเหล่านี้ หากแต่เป็น "เส้นทางสีแดง" ที่ถูกเข้ารหัสลับเอาไว้ ซึ่งมันพาดผ่านห้องโถงใหญ่ที่อยู่ลึกเข้าไปอีกสามชั้น "นั่นมัน..." ลูมิน่าโน้มตัวเข้ามาใกล้โดยไม่รู้ตัว กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกไม้ป่าผสมกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ลอยมาแตะจมูกท่ามกลางกลิ่นอับชื้นของซากศพ "ร่องรอยพลังงานแบบนี้ ไม่ใช่เวทมนตร์ทั่วไป... มันคือพลังของระบบโบราณที่ถูกใช้สร้างทวีปนี้ขึ้นมาไม่ใช่หรือ?" "ถูกต้องครับ" ผมพยักหน้ารับอย่างจริงจัง รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าถูกแทนที่ด้วยแววตาสุขุมลุ่มลึก "และคนที่ทิ้งร่องรอยนี้ไว้ ก็จงใจทิ้งมันไว้เพื่อให้พวกเราเดินตามมา... พูดง่าย ๆ ก็คือ เรากำลังเดินเข้าสู่ 'หลุมพราง' ที่ถูกออกแบบมาเพื่อต้อนรับพวกเราโดยเฉพาะครับ" สิ้นคำพูดของผม อุณหภูมิรอบตัวก็ลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ลมหายใจของพวกเรากลายเป็นไอสีขาว เปลวไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์บนผนังหินเปลี่ยนจากสีส้มอบอุ่นกลายเป็นสีเขียวมรกตที่น่าขนลุก กึก... กึก... กึก... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังสะท้อนมาจากความมืดเบื้องหน้า มันไม่ใช่เสียงของสิ่งมีชีวิต แต่เป็นเสียงโลหะเสียดสีกันด้วยแรงมหาศาล แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวหนาหนักราวกับถูกเทด้วยตะกั่วร้อน ลูมิน่าชักดาบออกจากฝักอีกครั้งโดยสัญชาตญาณ เม็ดเหงื่อกาฬผุดขึ้นตามไรผมของเธอ "เตรียมตัวให้พร้อมนะครับท่านอัศวิน... ดูเหมือนว่าเจ้าของบ้านตัวจริง จะไม่อยากให้เราเดินชมสวนต่อแล้วล่ะครับ" เงาสูงใหญ่เกินมนุษย์ก้าวพ้นจากม่านหมอกแห่งดาต้า ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองมาที่เราทั้งสองราวกับจะกลืนกินวิญญาณ [แจ้งเตือนระบบ: เผชิญหน้ากับ "ผู้พิทักษ์แห่งสนธยา - โกเลมจักรกลหมายเลข 00"] [คำเตือนระดับ SSS: บอสลับลืมตาตื่นขึ้นจากการหลับใหล - เงื่อนไขการหลบหนีถูกปิดตาย] [ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดของเรามา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ]