กับดักของระบบป้องกัน

“ถอยไป! อย่าขยับแม้แต่นิ้วเดียว!” ลูมิน่าตวาดเสียงแข็ง มือขวาของเธอรวบด้ามดาบศักดิ์สิทธิ์แน่นจนสันหมัดขาวซีด ดวงตาสีฟ้าครามของอัศวินสาวจ้องเขม็งไปยังทางเดินหินอ่อนที่บิดเบี้ยวเบื้องหน้า ซึ่งตอนนี้มันไม่ได้เป็นเพียงโถงทางเดินธรรมดา แต่มันกลายเป็น ‘เขาวงกตแห่งอัลกอริทึม’ ที่พร้อมจะบดขยี้ผู้บุกรุกให้แหลกละเอียดด้วยกลไกป้องกันโบราณ ผมยักไหล่พลางยกมือขึ้นทั้งสองข้าง สัมผัสได้ถึงไอเย็นของดาต้าที่รั่วไหลออกมาจากรอยร้าวบนผนัง “ใจเย็นน่าคุณอัศวิน ถ้าผมถอยตอนนี้ รับรองได้เลยว่าขาทั้งสองข้างของคุณจะกลายเป็นเศษเนื้อติดกำแพงภายในสามวินาที” “คุณพูดเหมือนกับว่าคุณมีทางออกงั้นสิ เรย์” ลูมิน่าแค่นเสียง “นี่มันระบบป้องกันระดับอาณาจักรเชียวนะ ต่อให้เป็นอัศวินระดับสูงก็ยังต้องใช้กำลังทหารเข้าทลาย แต่นี่เรามีแค่คุณกับดาบของฉัน!” ผมไม่ได้ตอบโต้ด้วยอารมณ์ แต่ดวงตาของผมเริ่มเปลี่ยนเป็นสีฟ้าอ่อน—โหมดสื่อสารกับดาต้าที่พังทลายถูกเปิดใช้งาน พื้นที่ว่างเปล่าเบื้องหน้าในสายตาคนอื่นอาจเป็นแค่ทางเดินมืดมิด แต่สำหรับผม มันคือ ‘โค้ดเน่าๆ’ ที่เขียนทิ้งไว้แบบสุกเอาเผากิน “มันไม่ใช่ระบบป้องกันที่สมบูรณ์ครับ มันเป็นแค่บั๊กที่ถูกทิ้งไว้หลังจากระบบหลักล่ม” ผมก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ลูมิน่ารีบคว้าแขนเสื้อผมไว้จนแทบขาด “คุณจะทำอะไร!” “ถ้าเราพยายามทำลายมัน เราจะตายตามกฎที่มันตั้งไว้” ผมหันไปยิ้มกวนประสาทให้เธอ “แต่ถ้าเรา ‘สื่อสาร’ กับมันแบบคนคุยกันรู้เรื่อง... บางทีประตูนี่อาจจะยอมเปิดให้เราผ่านไปง่ายๆ เหมือนการเปิดประตูบ้านก็ได้นะ” ลูมิน่าชะงัก เธอเป็นคนหัวโบราณที่ยึดติดกับกฎระเบียบ การเห็นผมพยายาม ‘พูด’ กับก้อนหินและแสงสีฟ้านั่นดูเป็นเรื่องบ้าบอที่สุดในโลก แต่เมื่อเห็นเงาของกับดักรูปคมมีดเริ่มเคลื่อนตัวออกมาจากพื้นดิน เธอจึงตัดสินใจปล่อยแขนผมอย่างไม่เต็มใจนัก “ถ้าคุณพลาด... ฉันจะจารึกไว้บนหลุมศพคุณว่า ‘จอมอวดดีที่ตายเพราะคุยกับกำแพง’” “รับทราบครับคุณนายอัศวิน” ผมหลับตาลง ดึงจิตสำนึกเข้าไปในกระแสข้อมูลที่สับสนวุ่นวาย ความรู้สึกเหมือนกำลังงมเข็มในมหาสมุทรที่กำลังเดือดพล่าน รอยแยกของระบบตรงหน้าคือความผิดพลาดทางตรรกะที่วนลูปอย่างบ้าคลั่ง *‘ไอ้พวกโค้ดงี่เง่า... หยุดวนลูปได้แล้ว ถ้าไม่อยากถูกลบทิ้งไปพร้อมกับอาณาจักรนี้ ก็เปิดทางให้ฉันซะ’* ผมไม่ได้พูดออกเสียง แต่มันคือการส่งกระแสจิตเข้าไปในโครงสร้างของระบบ ทันใดนั้น แรงกดดันมหาศาลก็ถาโถมเข้ามาในหัวจนผมเกือบทรุดลง แต่ลูมิน่าไวกว่า เธอพุ่งเข้ามาประคองหลังผมไว้ ความอบอุ่นจากเกราะอัศวินของเธอทำให้ผมตั้งหลักได้ “เรย์! อย่าฝืน!” “เกือบ... อีกนิดเดียว...” ผมพึมพำ เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป เสียงกลไกที่เคยดังสนั่นเหมือนเครื่องจักรสังหารค่อยๆ แผ่วลง แทนที่ด้วยเสียงหวีดหวิวของข้อมูลที่ไหลผ่านอากาศ ทันใดนั้น แสงสีฟ้าตรงหน้าก็ดับวูบลง พื้นที่เคยบิดเบี้ยวกลับคืนสู่สภาพปกติ ประตูหินบานยักษ์ที่เคยปิดตายค่อยๆ เลื่อนออกอย่างเชื่องช้า แต่มันไม่ได้เปิดออกเพื่อต้อนรับผู้กล้า มันเปิดออกเพื่อเผยให้เห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลัง ลูมิน่าชักดาบออกมาทันที แสงสีทองจากคมดาบส่องสว่างจนตาพร่า แต่สิ่งที่ทำให้เราทั้งคู่ต้องหยุดหายใจไม่ใช่กับดักที่หายไป แต่มันคือ ‘ร่าง’ ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ปลายทาง ชายหนุ่มในชุดเกราะสีดำสนิทที่ดูเหมือนดาต้าที่แตกร้าว เขานั่งก้มหน้าอยู่บนบัลลังก์ที่สร้างจากเศษซากระบบที่พังทลาย ในมือของเขากุมคัมภีร์ที่แผ่ไอสีม่วงอมดำออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัว มันคือบอสที่ระบบพยายามซ่อนไว้... และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือดวงตาที่ค่อยๆ ลืมขึ้นของมัน “พวกเจ้า... ไม่ใช่ข้อมูลที่ฉันรอคอย” น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบและบาดลึกราวกับแก้วที่แตกกระจาย พร้อมกับการขยับตัวของร่างนั้น เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยแต่กลับให้ความรู้สึกสยองขวัญก็ดังขึ้นในหัวของผม... ไม่ใช่แค่เสียงเดียว แต่เป็นชุดข้อความที่รัวถี่จนหน้าต่างระบบในสายตาผมแทบระเบิดออก [คำเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบตัวตนระดับตำนาน 'ผู้เฝ้าประตูดาต้าที่สาบสูญ'] [ภารกิจระดับ SSS: กู้คืนหรือดับสูญถูกกระตุ้น!] [เงื่อนไข: หากท่านไม่สามารถทำลายล้างหรือควบคุมร่างนี้ได้ภายใน 10 นาที ข้อมูลของท่านจะถูกลบออกจากเซิร์ฟเวอร์หลักอย่างถาวร!] ลูมิน่าหันมามองผมด้วยแววตาที่สั่นไหว “เรย์... นั่นมันตัวอะไรกัน!” ผมกำหมัดแน่น พลางมองร่างที่กำลังก้าวลงมาจากบัลลังก์ด้วยท่วงท่าที่ไร้ความปรานี “ดูเหมือนว่าวันนี้... เราอาจจะไม่ได้ออกไปจากที่นี่ในฐานะคนปกติแล้วล่ะครับ” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดของเรามา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ