รอยร้าวในความเชื่อ

"ภาพวาดผนังมหาวิหารโบราณชั้นสี่สิบ... ต่อให้ขูดเศษปูนออกจนหมด เธอก็จะไม่เจอสัญลักษณ์รูปตาชั่งคู่ดาบไขว้ของวิหารเซนต์ลูเทอร์หรอกครับ ลูมิน่า" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงใต้ดินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นและละอองมานาสีฟ้าจางๆ เรย์ยืนพิงเสาศิลาแกรนิต มือข้างหนึ่งถือคทากระดูกที่สลักลวดลายดิจิทัลเรืองแสงกระพริบเป็นจังหวะคล้ายสัญญาณชีพของระบบคอมพิวเตอร์ที่กำลังรวนเร ดวงตาภายใต้ฮู้ดสีเข้มมองตรงไปยังหญิงสาวที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ลูมิน่าสะดุ้งเล็กน้อย ร่างเพรียวในชุดเกราะอัศวินสีขาวบริสุทธิ์ชะงักค้าง ปลายดาบศักดิ์สิทธิ์ที่เคยเงางามสะท้อนแสงไฟจากคบเพลิง บัดนี้กลับสั่นไหวอย่างควบคุมได้ยาก ดวงตาสีฟ้าครามคู่สวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนหวาดระแวง เธอไม่ได้หันกลับมามองเรย์ทันที แต่สายตายังคงจดจ้องอยู่กับร่องรอยการสลักบนผนังหินที่เพิ่งถูกมือของเธอเองปัดคราบฝุ่นออก รอยสลักนั้น... ไม่ใช่สัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์ของศาสนจักรที่เธอเคารพศรัทธามาตลอดชีวิต แต่มันคือสัญลักษณ์รูปเฟืองจักรกลและวงแหวนเวทมนตร์ที่แตกสลาย ซึ่งเป็นลายเซ็นอันเป็นเอกลักษณ์ของ ‘ระบบ’ ที่กำลังล่มสลายและเรย์กำลังพยายามกู้คืนต่างหาก "คุณ... พูดเรื่องอะไรกันคะ... เอ๊ย... พูดเรื่องอะไรกันครับ เรย์" ลูมิน่าเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นเคยเก่าก่อนจะรีบเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงให้กลับมาเป็นทางการเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ เรย์ระบายยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเย้ยหยัน เจือปนไว้ด้วยความเห็นอกเห็นใจและความเหนื่อยหน่ายใจในปริมาณที่พอเหมาะ เขาก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้ทีละน้อย ฝ่ายตรงข้ามทำท่าจะยกโล่ขึ้นตั้งรับตามสัญชาตญาณ แต่แล้วเธอก็ต้องลดระดับมันลงเมื่อเห็นสายตาที่ไร้ซึ่งจิตสังหารของเนโครแมนเซอร์หนุ่ม "ไม่ต้องระวังตัวขนาดนั้นหรอกครับ ผมไม่ได้จะทำร้ายคุณ และผมก็ไม่ได้แปลกใจที่คุณจะตกใจขนาดนี้" เรย์หยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่เอื้อมมือ "ตลอดเวลาสัปดาห์ที่เราเดินทางร่วมกันมา คุณเชื่อสนิทใจว่าท่านอาร์คบิชอปและกิลด์อัศวินแห่งแสงคือผู้พิทักษ์ความสงบสุขของโลกใบนี้ตามคำสั่งของทวยเทพ... แต่ความจริงแล้ว ดาต้าเบสในหินพวกนี้กลับบอกเรื่องราวอีกแบบหนึ่งอย่างสิ้นเชิง" "โกหก!" ลูมิน่าตวาดเสียงกร้าว ใบหน้าเนียนสวยแดงก่ำด้วยความโกรธ เธอกำด้ามดาบแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด "ท่านหัวหน้ากิลด์และท่านอาร์คบิชอปอุทิศตนเพื่อปกป้องประชาชนจากมอนสเตอร์และภัยพิบัติ พวกเขาคือตัวแทนของความถูกต้อง! คุณเป็นแค่เนโครแมนเซอร์... เป็นพวกนอกรีตที่ใช้พลังแห่งความตาย จะไปรู้อะไรเกี่ยวกับเจตจำนงอันศักดิ์สิทธิ์!" "ความถูกต้องงั้นเหรอครับ?" เรย์ทวนคำ น้ำเสียงเรียաբรบแต่เฉียบคมบาดลึก "ถ้าพวกเขาบริสุทธิ์ใจจริง ทำไมคำสั่งลับที่คุณได้รับจากกิลด์มาตลอดถึงมีเงื่อนไขข้อหนึ่งระบุไว้ชัดเจนว่า... *'ห้ามสำรวจชั้นใต้ดินที่มีรหัสข้อผิดพลาด 404'* ล่ะครับ ลูมิน่า" ประโยคคำถามนั้นทำราวกับมีค้อนเหล็กอันมหึมาทุบลงกลางศีรษะของอัศวินสาว ลูมิน่าชะงักค้าง ลมหายใจสะดุดกᚕต ข้อมูลในหัวตีรวนกันยุ่งเหยิง คำสั่งลับฉบับนั้น... คำสั่งที่เธอท่องจำขึ้นใจและปฏิบัติเคร่งครัดมาตลอดในฐานะมือขวาของหัวหน้ากิลด์อัศวิน เหตุผลที่กิลด์ให้ไว้คือบริเวณนั้นมีคำสาปร้ายแรงที่อาจเป็นอันตรายถึงชีวิต แต่ทว่า... ในความเป็นจริงแล้ว ตลอดเส้นทางที่เธอเดินมากับเรย์ เขากลับพาเธอหลบเลี่ยงคำสาปเหล่านั้นได้อย่างง่ายดายด้วยการ ‘รีเซ็ตค่าสถานะความเสียหายของแมป’ ต่างหาก! "ไม่... มันอาจจะเป็นแค่คำเตือนเรื่องความปลอดภัย..." เสียงของลูมิน่าเริ่มสั่นเครือ ความเชื่อมั่นที่เคยตั้งตระหง่านดั่งกำแพงหินแกรนิต บัดนี้กำลังเกิดรอยร้าวขนาดใหญ่ลามเลียไปทั่วจิตใจ "ความปลอดภัย หรือการปิดปากกันแน่ครับ?" เรย์เอื้อมมือไปแตะที่แผ่นศิลาเบาๆ ทันใดนั้น หน้าต่างโปร่งแสงสีแดงฉานก็เด้งขึ้นกลางอากาศ แสดงข้อความเป็นภาษาโค้ดที่รันอย่างบ้าคลั่ง **[System Warning: Unauthorized data access detected in Sector 404]** **[Target Entity: Saint Knight Lumina - Clearance Level: Revoked by Guild Master]** **[Alert: Your trusted faction has designated you as a 'Variable to be Deleted']** "ลองอ่านดูสิครับ... ไม่ใช่จากปากผม แต่เป็นจากระบบโครงสร้างโลกที่คุณปกป้องด้วยชีวิตมาตลอด" เรย์ถอยหลังออกมาก้าวหนึ่ง เปิดทางให้เธอได้เห็นตัวอักษรสีแดงฉานเหล่านั้นอย่างชัดเจน ลูมิน่าก้าวเข้าไปใกล้หน้าต่างโฮโลแกรมด้วยเรียวขาที่แทบจะหมดแรง ดวงตาสีฟ้าครามสั่นระริก ข้อความบรรทัดแล้วบรรทัดเล่าไหลผ่านสายตา ยืนยันความจริงอันโหดร้าย—กิลด์อัศวินไม่ได้กวาดล้างมอนสเตอร์เพื่อความสงบสุขของมวลมนุษย์ แต่เป็นการเก็บเกี่ยว ‘ค่ามานาส่วนเกิน’ เพื่อป้อนให้แก่อุปกรณ์ควบคุมบางอย่างที่อยู่ใจกลางมหาวิหาร และเธอก็เป็นเพียงหนึ่งในเครื่องมือชิ้นสำคัญที่ถูกใช้งานอย่างคุ้มค่า ก่อนจะถูกกำจัดทิ้งเมื่อหมดประโยชน์ หยาดน้ำใสเอ่อคลอหน่วยตาของอัศวินสาว เธอพยายามเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น ความภาคภูมิใจในเกียรติยศและศักดิ์ศรีที่เธอสั่งสมมาทั้งชีวิต พังทลายลงในชั่วพริบตา ราวกับปราสาททรายที่โดนคลื่นซัดสาดจนไม่เหลือเค้าเดิม "ทำไม..." เสียงกระซิบแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นระริกของเธอ "ทำไมพวกเขาถึงทำแบบนั้น... ฉันอุทิศทุกอย่างให้... ฉันทำตามทุกกฏ..." "เพราะในโลกที่กำลังจะพังทลาย ระบบไม่ได้ต้องการคนที่มี ‘คุณธรรม’ หรอกครับ ลูมิน่า" เรย์ถอนหายใจยาว แววตาที่มองเธอมีความอ่อนโยนและจริงใจอย่างหาได้ยาก "มันต้องการแค่ฟันเฟืองที่เชื่องและพร้อมจะหมุนตามคำสั่ง... ซึ่งคุณดันฉลาดเกินกว่าจะเป็นแค่ฟันเฟืองตัวหนึ่ง และเริ่มตั้งคำถามขึ้นมาแล้วยังไงล่ะครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงใต้ดินอีกครั้ง มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของมานาที่รั่วไหลจากรอยแยกบนกำแพง ลูมิน่ายืนนิ่งค้างดั่งรูปปั้นหิน ความรู้สึกผิดหวัง ความโกรธแค้น และความเคว้งคว้างเข้าถาโถมจนเธอแทบยืนไม่อยู่ ทว่า... ในวินาทีที่ความมืดมนเข้าครอบงำจิตใจของอัศวินสาวจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังสะท้อนก้องมาจากอุโมงค์ทางเดินเบื้องบน—เสียงเกราะเหล็กกระทบกันเป็นจังหวะพร้อมเพรียง ไร้ซึ่งเสียงพูดคุย ไร้ซึ่งความลังเล มีเพียงจิตสังหารที่เย็นยะเยือกและทรงพลัง *กึก... กึก... กึก...* เรย์หรี่ตาลงทันที คทากระดูกในมือกระชับแน่นขึ้น รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของเนโครแมนเซอร์หนุ่มหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความจริงจังขั้นสุด "ดูเหมือนว่า... ฝ่าย IT Support ของกิลด์คุณจะมาตรวจสอบระบบเร็วกว่ากำหนดนะครับ" เรย์เอ่ยเสียงเบา หันไปสบตากับลูมิน่าที่ยังคงยืนช็อกอยู่ "ทีนี้... คุณจะเลือกยืนอยู่ข้างคนที่หลอกลวงคุณมาตลอด หรือจะลองจับมือกับผมแล้วกู้ระบบนี้ใหม่ตั้งแต่ต้นล่ะครับ คุณอัศวิน?" สิ้นเสียงคำถามนั้น แสงไฟจากคบเพลิงรอบตัวก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ทิ้งให้ทั้งคู่จมอยู่ในความมืดมิด มีเพียงแสงสีแดงวาบจากหน้าต่างระบบเตือนภัยขนาดยักษ์ที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า พร้อมกับเสียงประกาศก้องกังวานจากเงามืดที่ก้าวเข้ามา **[Warning: Raid Boss 'Inquisitor Commander' has entered the area. Target: Execution of Traitors.]** --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดของเรามา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ