หลบหนีเข้าสู่ป่าแห่งพิกเซล

"ถ้าคุณยังก้าวขาช้ากว่านี้อีกสามเซนติเมตร ร่างกายส่วนล่างของผมคงได้ไปเดินเล่นอยู่บนยอดไม้แทนที่จะติดอยู่กับลำตัวแล้วนะครับ ท่านอัศวินผู้เคร่งครัด" เสียงกระซิบที่เจือด้วยความกลั้วหัวเราะดังขึ้นเบา ๆ ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของสายลมดิจิทัลที่กรีดกรายผ่านใบไม้พิกเซลสีคราม เรย์ทิ้งน้ำหนักตัวพิงลงกับโคนต้นไม้โบราณขนาดใหญ่ที่บิดเบี้ยวผิดรูป ลมหายใจของเขายังคงหอบถี่เล็กน้อยจากากรวิ่งหนีตายระลอกล่าสุด ไอความร้อนที่แผ่ออกจากร่างสะท้อนกับอุณหภูมิที่ติดลบของ 'เขตแดนรอยต่อ' จนเกิดเป็นละอองหมอกสีขาวจาง ๆ ลูมิน่าไม่ตอบคำถาม เธอทรุดกายลงคุกเข่าข้างหนึ่งอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาอาการหอบเหนื่อย ดาบศักดิ์สิทธิ์ในมือยังคงเรืองแสงสีทองเรื่อ ๆ ขับไล่ความมืดมัวที่เริ่มคืบคลานเข้ามาจากเบื้องล่าง ดวงตาคู่สวยตวัดมองค้อนชายหนุ่มด้วยความไม่พอใจระคนความกังวล แม้ชุดเกราะสีขาวบริสุทธิ์ของเธอจะเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นละอองข้อมูลที่แตกสลาย แต่นั่นก็ไม่ได้ลดทอนความสง่างามและความเด็ดเดี่ยวในแววตานั้นลงเลยแม้แต่น้อย "ถ้าไม่ใช่เพราะฉันใช้บาตรศักดิ์สิทธิ์ต้านแรงระเบิดจากโครงข่ายเวทมนตร์เมื่อครู่ ป่านนี้คุณคงกลายเป็นเศษข้อมูลขยะลอยเคว้งอยู่ในไซเบอร์สเปซไปแล้วครับ คุณเรย์" เสียงของเธอรอดไรฟันออกมาด้วยความเคืองขุ่น ก่อนจะปรับน้ำเสียงให้จริงจังขึ้นเมื่อกวาดสายตามองไปรอบตัว "ว่าแต่... ที่นี่คือที่ไหน ทำไมคุณถึงพาเราหนีลึกเข้ามาใน 'ป่าสนธยาพิกเซล' แห่งนี้? คุณก็รู้ว่าระบบระบุว่ามันคือโซนอันตรายระดับสูงสุดที่แม้แต่จีเอ็มรุ่นเก่ายังไม่กล้าเฉียดกรายเข้ามา" เรย์คลี่ยิ้มบาง ๆ เป็นเชิงปลอบโยน มือขวาเคาะเบา ๆ ที่หน้าจอโฮโลแกรมใสแจ๋วที่ลอยอยู่กลางอากาศ ข้อมูลโค้ดสีเขียวเรืองแสงนับล้านบรรทัดไหลทะลักผ่านม่านตาของเขาอย่างรวดเร็วราวกับสายน้ำหลาก นี่คือความสามารถพิเศษเฉพาะตัวของเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดอย่างเขา—การสื่อสารและอ่านค่าความพังทลายของดาต้าที่คนอื่นมองเห็นเป็นเพียงแค่ความผิดพลาดของระบบ "เพราะมันอันตรายที่สุดนั่นแหละครับ เราถึงต้องมาที่นี่" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น เขาย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วแตะสัมผัสกับพื้นดินที่เป็นบล็อกพิกเซลสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดจิ๋ว "คุณลองมองด้วยตาเปล่าสิครับ ลูมิน่า... คุณเห็นอะไรบ้าง?" ลูมิน่าขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอหันไปมองผืนป่าเบื้องหน้า ทิวสนสูงตระหง่านเรียงรายสลับซับซ้อน แต่ทว่า... ใบไม้และลำต้นของพวกมันกลับกระตุกเป็นจังหวะ ราวกับภาพเรนเดอร์ 3D ที่กำลังโหลดไม่เสร็จสิ้น มีรอยแยกสีดำสนิทปรากฏขึ้นประปรายในอากาศ คล้ายรอยร้าวบนกระจกที่พร้อมจะแตกละเอียดได้ทุกเมื่อ ความเงียบงัดเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงกระซิบของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าดัง 'ซ่า... ซ่า...' อยู่เป็นระยะ "ความผิดปกติ... โครงสร้างของโลกใบนี้กำลังล่มสลายลงอย่างช้า ๆ" อัศวินสาวเอ่ยพึมพำด้วยความตระหนก "รอยแยกพวกนั้น... มันคือจุดอับสัญญาณที่ถ้าใครตกลงไป จะถูกลบออกจากฐานข้อมูลอย่างถาวรใช่ไหม?" "ถูกต้องครับครึ่งหนึ่ง แต่วิเคราะห์อีกครึ่งหนึ่งพลาดไปหน่อย" เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดฝุ่นตามเสื้อคลุมสีดำสนิทของตนเองอย่างใจเย็น "รอยแยกพวกนั้นไม่ใช่แค่ความว่างเปล่า แต่มันคือ 'รอยต่อ' ระหว่างโค้ดต้นฉบับกับโลกภายนอก... และที่สำคัญที่สุด มอนสเตอร์ที่ไล่ล่าเรามาเมื่อครู่ มันถูกออกแบบมาให้เก่งกาจในพื้นที่เปิดโล่ง แต่ในป่าพิกเซลที่มีโครงสร้างข้อมูลซับซ้อนและหนาแน่นแบบนี้ ระบบนำทางของพวกมันจะรวนและสูญเสียเป้าหมายไปโดยปริยาย" น้ำเสียงของเขานิ่งสงบและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ลูมิน่ายังคงรักษาความสติเอาไว้ได้ท่ามกลางบรรยากาศที่ชวนให้ประสาทหลอนเช่นนี้ เธอพ่นลมหายใจออกยาวเหยียด ยอมรับโดยดุษฎีว่าในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน ไหวพริบและความเจ้าเล่ห์ของเนโครแมนเซอร์หนุ่มผู้นี้คือสิ่งเดียวที่ต่อลมหายใจให้พวกเขาได้ "หวังว่าแผนการ 'หลบมุมเงียบ ๆ' ของคุณจะใช้งานได้จริงนะ ไม่ใช่พาเรามาติดอยู่ในเขาวงกตที่หาทางออกไม่เจอจนต้องรอให้แบตเตอรี่ชีวิตหมดลงไปเอง" ลูมิน่าเหน็บแนมเบา ๆ แต่ยอมเก็บดาบเข้าฝักเพื่อประหยัดมานา "วางใจเถอะครับ ผมไม่ยอมให้คุณต้องมาสิ้นชื่อในสถานที่ที่กราฟิกห่วยแตกแบบนี้หรอก" เรย์หันมาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เธอแวบหนึ่ง ก่อนจะก้าวเดินนำหน้าลึกเข้าไปในความมืดมึดของป่าพิกเซล "ตามผมมาให้ดี ๆ เหยียบลงไปเฉพาะบล็อกสีเขียวเข้มเท่านั้น ห้ามเหยียบช่องสีแดงเด็ดขาด ไม่งั้นระบบจะถือว่าเราทำผิดกฎฟิสิกส์และจะส่งเรากลับไปจุดเกิดเริ่มต้นทันที... ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้น ผมรับรองเลยว่าเราไม่ได้คุยกันต่อแน่ ๆ" ทั้งสองเคลื่อนตัวไปตามแนวป่าอย่างเงียบเชียบ ความหนาแน่นของต้นไม้พิกเซลทำให้แสงสว่างจากภายนอกสาดส่องเข้ามาไม่ถึง บรรยากาศรอบตัวถูกปกคลุมด้วยความเย็นเยียบและกลิ่นอายของโลหะผสมกับโอโซนที่เกิดจากการช็อตของกระแสไฟฟ้าแรงสูง เรย์เดินนำหน้าพร้อมกับกวาดสายตาสำรวจหน้าต่างระบบที่เด้งเตือนขึ้นมาเป็นระยะเพื่อเช็คสถานะความปลอดภัยของเส้นทาง ทว่า... ยิ่งเดินลึกเข้าไปเท่าไหร่ ความผิดปกติบางอย่างก็เริ่มเด่นชัดขึ้นเรื่อย ๆ เสียงฝีเท้าของพวกเขากลับไม่ได้สะท้อนเสียงกรอบแกรบของใบไม้แห้งอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับกลายเป็นเสียงคลิกเมาส์และเสียงรัวแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท มันเป็นเสียงที่ชวนให้ขนลุกซู่ ราวกับว่าพวกเขากำลังเดินอยู่บนแป้นพิมพ์ขนาดมหึมาของใครบางคน "เรย์..." ลูมิน่าเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย เธอหยุดเดินกะทันหันจนเกือบชนแผ่นหลังของชายหนุ่ม มือเรียวคว้าชายเสื้อคลุมของเขาไว้แน่น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นกลัวเมื่อมองไปยังเบื้องหน้า เรย์ชะงักฝีเท้า หันกลับมามองเพื่อนร่วมทาง แล้วต้องเป็นฝ่ายกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเช่นกัน เบื้องหน้าของพวกเขาไม่ใช่แนวป่าพิกเซลธรรมดาอีกต่อไปแล้ว แต่เป็น 'ห้องโถงข้อมูลขนาดมหึมา' ที่ถูกซ่อนอยู่ใต้รากไม้โบราณ พื้นที่ตรงกลางปรากฏกลุ่มก้อนพลังงานสีแดงฉานกำลังเต้นตุบ ๆ ราวกับหัวใจที่กำลังสูบฉีดข้อมูลดิบ สายโค้ดนับล้านเส้นพุ่งพล่านเชื่อมต่อเข้าหากันตรงกลาง และที่ใจกลางก้อนพลังงานนั้น... ร่างเงาสลัวของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่ไม่มีรูปร่างแน่นอนกำลังขยับตัวอย่างเชื่องช้า ดวงตาสีแดงฉานนับร้อยดวงเปิดขึ้นพร้อมกันในความมืด กวาดมองมายังผู้บุกรุกตัวจิ๋วทั้งสองด้วยกระแสจิตที่แผ่รังสีอำมหิตจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการบุกรุกพื้นที่จัดเก็บความทรงจำหลัก (Core Memory Zone)] [คำเตือน: ท่านได้ก้าวล่วงเข้าสู่เขตแดนของ 'อาร์ไคฟ์ - ผู้กลืนกินดาต้า' (Archive the Data Devourer) บอสลับระดับ SSS ที่ถูกลบเลือนจากสารบบ] [เงื่อนไขกระตุ้น: เริ่มต้นนับถอยหลังการลบข้อมูลตัวละคร 3... 2...] เรย์เบิกตากว้าง รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าหายวับไปในพริบตา เมื่อหน้าจอระบบตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมเสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นสนั่นป่า "ให้ตายสิ..." เรย์สบถเบา ๆ ในลำคอ ขณะที่มือซ้ายกระชับเคียวแห่งความตายขึ้นมาเตรียมพร้อมรับมือ "ดูเหมือนว่าเราไม่ได้หนีเสือปะจระเข้ซะแล้วล่ะครับ... แต่เราดันเดินตกลงมาในห้องครัวของปีศาจซะเองแล้ว!" ลูมิน่าชักดาบออกจากฝักอีกครั้ง แสงสีทองเจิดจ้าลุกโชนขึ้นท่ามกลางความมืดมิด แม้ใบหน้าจะซีดเผือดแต่เธอก็ยังคงยืนหยัดเคียงข้างเขาอย่างไม่ลังเล "แล้วตอนนี้... ท่านเนโครแมนเซอร์อัจฉริยะ มีแผนอะไรจะแก้ตัวไหมครับ?" เรย์เหลือบมองรอยยิ้มที่มุมปากของหญิงสาว แม้ในสถานการณ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย เคมีและความเข้าขาของพวกเขากลับพุ่งทะยานถึงขีดสุด เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะก้าวขึ้นมาขวางหน้าเธอไว้ครึ่งก้าว "แผนน่ะมีแน่นอนครับ..." เรย์หรี่ตามองรหัสโค้ดสีแดงที่กำลังกระพริบถี่รัวบนร่างของบอสลับ ก่อนที่นิ้วเรียวยาวจะกดปุ่มคำสั่งลัดบนหน้าจอโฮโลแกรมด้วยความเร็วแสง "เตรียมตัวแฮกสมองมันกันเถอะครับ!" *** ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมผจญภัยและฝ่าฟันอุปสรรคไปกับเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดของเรานะครับ