"ถ้าท่านยังเอาแต่ใช้ไม้เท้าเคาะก้อนหินตรงนั้นอีกสามที สะพานเชื่อมมิติเบื้องหน้าคงไม่ได้ซ่อม แต่มันคงได้พังทลายลงไปในห้วงเหวลึกด้วยความรำคาญใจแทนแน่ ๆ ครับ คุณอัศวิน"
น้ำเสียงของเรย์เจือความกลั้วหัวเราะเล็กน้อย ขณะที่เขาหย่อนตัวลงนั่งพับเพียบบนโขดหินสีดำสนิท ซึ่งปกคลุมด้วยละอองดาต้าสีฟ้าเรืองแสงจาง ๆ บรรยากาศรอบตัวถูกโอบล้อมด้วยความเงียบงันของหุบเหวแห่งความว่างเปล่า สถานที่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นเส้นทางคมนาคมหลักของสองอาณาจักร แต่บัดนี้เหลือเพียงโครงสร้างเหล็กกล้าและศิลาเวทมนตร์ที่แตกละเอียดลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ
ลูมิน่าชักดาบศักดิ์สิทธิ์ออกจากฝักเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ แสงสีทองเรืองรองส่องประกายขับไล่หมอกควันสีเทาอมม่วงที่ลอยวนเวียนอยู่เบื้องล่าง นางหันกลับมามองชายหนุ่มผู้เป็นคู่หูด้วยสายตาคาดโทษ มุมปากบางเม้มเข้าหากันอย่างอดกลั้น
"ถ้าไม่ใช่เพราะโครงสร้างของสะพานแห่งนี้ถูกกัดกร่อนด้วยพลังงานความมืดระดับสูงจนบิดเบี้ยว ฉันคงไม่ต้องใช้พลังตรวจสอบความเสถียรทุก ๆ ห้าวินาทีหรอกนะเรย์" ลูมิน่าโต้กลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง นางกวาดสายตามองซากปรักหักพังที่ทอดยาวข้ามห้วงมิติ "อีกอย่าง... นายคิดจะทำอะไรกันแน่? การซ่อมแซมรอยต่อมิติระดับนี้ ต่อให้ใช้ช่างฝีมือหลวงร้อยคนร่วมมือกัน ก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามเดือน แต่นี่เราเหลือเวลาอีกแค่... ช่างเถอะ ฉันไม่อยากนับแล้ว"
"สามเดือนเหรอครับ? นานเกินไปหน่อยนะ สำหรับคนที่มีกำหนดเดดไลน์กู้ระบบภายในสี่สิบวันอย่างผม"
เรย์ยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสสีนิลสะท้อนแสงวาบของหน้าต่างระบบโปร่งใสที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนอากาศเบื้องหน้าสองสามครั้ง ก่อนจะเอ่ยพึมพำคาถาโบราณที่ไม่มีใครในทวีปนี้เคยได้ยินมาก่อน
*ครกด... ครกด... ครกด...*
เสียงกระดูกกระทบกันดังขึ้นมาจากพื้นดินเบื้องล่าง ไม่ใช่เสียงจากการต่อสู้ที่น่าสะพรึงกลัว แต่เป็นเสียงที่ฟังดูคล้ายกับการเตรียมอุปกรณ์ของช่างก่อสร้างขยันขันแข็ง ดินบริเวณนั้นเริ่มสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนที่ซากโครงกระดูกจำนวนนับร้อยจะผุดขึ้นมาจากพื้นดิน ราวกับเมล็ดพันธุ์แห่งความตายที่กำลังเติบโตท่ามกลางทุ่งหญ้า
ลูมิน่าถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ แม้นางจะร่วมเดินทางกับเนโครแมนเซอร์หนุ่มผู้นี้มาสักระยะแล้ว แต่ภาพของกองทัพซากศพที่ถูกปลุกขึ้นมาใช้งานในยามวิกฤตก็ยังคงชวนให้รู้สึกขนลุกอยู่ดี
"นั่น... นายเรียกพวกมันขึ้นมาเพื่ออะไร?" อัศวินสาวเอ่ยถามด้วยความไม่แน่ใจ ขณะมองดูโครงกระดูกสวมชุดคลุมเก่าคร่ำคร่า ซึ่งในมือของพวกมันไม่ได้ถือดาบหรือโล่ แต่กลับถือประแจเวทมนตร์ ค้อนหิน และคานเหล็กกล้า
"ก็บอกแล้วไงครับว่าเราจะมา 'ผลิต' สะพานกัน" เรย์ลุกขึ้นปัดฝุ่นตามกางเกงอย่างไม่ใส่ใจนัก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย "ในเมื่อสะพานนี้มันไม่ได้พังเพราะแรงกระแทกทางกายภาพ แต่มันพังเพราะ 'บั๊ก' ในระบบการเชื่อมต่อมิติ วิธีแก้ที่ดีที่สุดจึงไม่ใช่การโบกปูนหรือต่อเหล็กแบบเดิม ๆ... แต่เป็นการรีเซ็ตข้อมูลโครงสร้างใหม่ต่างหาก"
สิ้นคำพูดของเรย์ โครงกระดูกแถวหน้าก็ก้าวออกไปข้างหน้าอย่างพร้อมเพรียง พวกมันไม่ได้พุ่งเข้าโจมตี แต่กลับแยกย้ายกันไปยังจุดรอยต่อของสะพานที่ขาดออกจากกันอย่างเป็นระเบียบ โครงกระดูกตัวหนึ่งซึ่งมีดวงตาสีฟ้าเรืองรองเป็นพิเศษ—ซึ่งเรย์ตั้งชื่อเล่นให้มันในใจว่า 'หัวหน้าช่างสมชาย'—ยกมือขึ้นส่งสัญญาณบางอย่าง
เรย์ยกมือขึ้น วาดปลายนิ้วไปในอากาศ ลากเส้นสายโค้ดสีฟ้าสว่างวาบที่หลุดรอดออกมาจากรอยแยกมิติ
นี่คือสกิลพิเศษ 'สื่อสารกับดาต้าที่พังทลาย' ความสามารถอันเป็นเอกลักษณ์ที่ทำให้เขาสามารถมองเห็นโครงสร้างเบื้องหลังของโลกใบนี้ในรูปแบบของรหัสและโปรแกรม แทนที่จะมองเห็นเป็นเพียงวัตถุทางกายภาพธรรมดา
*ติ๊ง!*
[ระบบตรวจพบการแทรกแซงโค้ดโครงสร้างสะพานเชื่อมมิติ (Dimension Bridge Sector 404)]
[กำลังประเมินสถานะ: เสียหายรุนแรง 87%]
[คำเตือน: หากทำการรีเซ็ตไม่ถูกวิธี อาจส่งผลให้เกิดความผันผวนของมิติรอบข้าง]
"ไม่ต้องห่วงหรอกครับระบบ ผมคำนวณไว้หมดแล้ว" เรย์พึมพำตอบระบบในใจ รอยยิ้มมั่นใจปรากฏขึ้นบนใบหน้า เขาหันไปมองลูมิน่าที่ยืนถือดาบระวังภัยอยู่ใกล้ ๆ "คุณลูมิน่าครับ รบกวนช่วยปล่อยพลังศักดิ์สิทธิ์เคลือบไว้ที่แนวคานเหล็กด้านขวาหน่อยครับ เอาแค่เบา ๆ ให้พอเป็นฉนวนกันความร้อนระหว่างเชื่อมต่อดาต้านะครับ"
ลูมิน่าขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้จะไม่เข้าใจคำว่า 'ฉนวนกันความร้อน' หรือ 'ดาต้า' ของอีกฝ่ายอย่างถ่องแท้ แต่นางก็พยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว พลังออร่าสีทองบริสุทธิ์พวยพุ่งออกจากฝ่ามือของอัศวินสาว ทาบทับลงบนโครงสร้างเหล็กที่กำลังสั่นเทาอย่างแม่นยำ ช่วยลดแรงสั่นสะเทือนลงได้ทันตาเห็น
"เยี่ยมมากครับ สมกับที่เป็นอัศวินผู้พิทักษ์ มืออาชีพจริงๆ" เรย์เอ่ยชมด้วยน้ำเสียงจริงใจ
"ไม่ต้องมาปากหวานเลยเรย์ รีบทำหน้าที่ของนายให้เสร็จเถอะ บรรยากาศรอบเริ่มเปลี่ยนไปแล้วนะ" ลูมิน่ากล่าวเตือนเมื่อสังเกตเห็นว่าหมอกควันสีม่วงเบื้องล่างเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างประหลาด เสียงคำรามต่ำ ๆ ดังลอดขึ้นมาจากความมืดมิด
เรย์หุบยิ้ม ดวงตาสีณิลหรี่ลงเล็กน้อย บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความขี้เล่นเป็นความจริงจังในชั่วพริบตา นิ้วมือทั้งส้าวกระดิกอย่างรวดเร็วราวกับนักเปียโนกำลังบรรเลงบทเพลงแห่งความตาย
"เอาล่ะครับ... ได้เวลาคอมไพล์ระบบใหม่กันแล้ว"
โครงกระดูกนับร้อยตัวประสานเสียงคำรามแหบพร่าพร้อมกัน ดึงเอาพลังงานความมืดและละอองดาต้าสีฟ้ามารวมกันไว้ที่จุดกึ่งกลางของสะพาน แสงสว่างจ้าวาบขึ้นจนกลืนกินทัศนียภาพทั้งหมด เสียงโลหะเสียดสีกันดังลั่นสนั่นหุบเหว รอยแยกมิติที่เคยขาดออกจากกันค่อย ๆ ถูกถักทอเข้าหากันด้วยเส้นใยแสงสีฟ้าอันวิจิตรตระการตา ราวกับปาฏิหาริย์ที่กำลังถูกสร้างขึ้นด้วยมือของเนโครแมนเซอร์หนุ่ม
ผ่านไปชั่วอึดใจ สะพานหินและเหล็กกล้าที่เคยพังทลาย ก็กลับมาเชื่อมต่อกันสนิทอย่างไร้รอยต่อ ราวกับเพิ่งถูกสร้างขึ้นใหม่จากโรงงาน
*ติ๊ง!*
[ภารกิจย่อยสำเร็จ: ซ่อมแซมสะพานเชื่อมมิติ (Dimension Bridge Sector 404)]
[ได้รับแต้มประสบการณ์: +5,000 EXP]
[ปลดล็อกทักษะใหม่: 'สถาปนิกแห่งความตาย (Necro-Architect)' ระดับ 1]
เรย์ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ด้วยความโล่งอก เขาลดมือกลง ปลดปล่อยกองทัพโครงกระดูกให้สลายกลายเป็นละอองแสงสีฟ้ากลับคืนสู่พื้นดิน ชายหนุ่มหันไปส่งยิ้มกวน ๆ ให้กับลูมิน่าที่ยืนมองผลงานตรงหน้าด้วยความอึ้งงัน
"เห็นไหมครับ บอกแล้วว่างานช่างแค่นี้... สบายมาก"
ลูมิน่ามองหน้าเรย์สลับกับสะพานที่เชื่อมต่อกันอย่างสมบูรณ์แบบ นางอ้าปากค้างเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียด "นายเนี่ยนะ... บางทีก็ทำตัวเกินกว่าคำว่าเนโครแมนเซอร์ไปไกลโขเลยนะเรย์"
"เขาเรียกเนโครแมนเซอร์ยุคใหม่ครับ ต้องทำงานได้หลากหลาย ปรับตัวได้ทุกสถานการณ์" เรย์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะก้าวเท้าเดินนำหน้าข้ามสะพานไป "ไปกันเถอะครับ เป้าหมายต่อไปรอเราอยู่..."
ทว่า ในขณะที่เท้าข้างหนึ่งของเรย์กำลังจะก้าวเหยียบลงบนแผ่นศิลาฝั่งตรงข้าม เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน ก็ดังขึ้นแทรกกลางความเงียบด้วยโทนเสียงที่เย็นเยียบและกระชั้นชิดผิดปกติ
*ติ๊ง! ติ๊ง! เตือนภัยระดับวิกฤต!*
[ตรวจพบการเข้าถึงระบบโดยผู้ดูแลที่ไม่ได้รับอนุญาต...]
[รหัสผ่านถูกถอดถอยหลัง: 00:03... 00:02... 00:01...]
[คำเตือน: 'บางสิ่ง' ที่ถูกผนึกไว้ใต้ฐานสะพาน กำลังลืมตาตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน และมัน... กำลังจ้องมองมาที่พวกคุณ]
ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมผจญภัยและสร้างสรรค์ปาฏิหาริย์ไปกับเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดของเรานะครับ
เนโครแมนเซอร์สายชิล กับภารกิจกู้ระบบพังทลายใน 40 วัน•ตอนที่ 8
เนโครแมนเซอร์สายผลิต
ผลงานโดย เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง เนโครแมนเซอร์สายชิล กับภารกิจกู้ระบบพังทลายใน 40 วัน นะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ 🙏✨"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!