รอยแผลจากอดีต

กลิ่นอายของโอโซนสังเคราะห์และน้ำยาฆ่าเชื้อราคาแพงลอยอบอวลอยู่ในห้องปฏิบัติการใต้ดิน ชั้นที่เจ็ดของบริษัท นีโอ-คอร์ปอเรท แสงไฟนีออนสีขาวนวลสาดส่องลงบนพื้นผิวโลหะขัดเงา สะท้อนเงาร่างของรินรดาที่กำลังยืนนิ่งค้างอยู่หน้าจอโฮโลแกรมสามมิติ นิ้วเรียวชะงักงันกลางอากาศราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว เมื่อบรรทัดโค้ดสุดท้ายถูกถอดรหัสออกมาเป็นภาพวิดีโอวงจรปิดที่ถูกฝังลึกอยู่ในระบบคอร์ปอเรต์มานานร่วมทศวรรษ "คุณกำลังทำอะไรอยู่, คีย์" เสียงของรินรดาแหบพร่าและเย็นเยียบ เธอไม่ได้หันกลับไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหลัง แต่สายตากลับจดจ้องไปยังภาพของชายวัยกลางคนในชุดกาวน์สีขาวบนจอ — ดร.ธนา พ่อของเธอ ผู้ซึ่งถูกทางการประกาศว่าเสียชีวิตจากเหตุระเบิดในห้องทดลองเมื่อสิบปี่ปีก่อน คีย์เคลื่อนกายเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าที่เบาราาวกับไร้น้ำหนัก ไซบอร์กหนุ่มในร่างมนุษย์ผู้สมบูรณ์แบบหยุดยืนเคียงข้างเธอ ดวงตาสีฟ้าอมเทาของเขาไม่ได้มองที่จอภาพ แต่กำลังสะท้อนภาพใบหน้าด้านข้างที่เต็มไปด้วยความสั่นเครือของหญิงสาว "ผมไม่ได้ทำอะไรเลยครับ, รินรดา..." น้ำเสียงของคีย์ทุ้มนุ่มและเรียบเฉยตามเคย แต่มันกลับเต็มไปด้วยน้ำหนักที่กดทับหัวใจของคนฟัง "ผมแค่ช่วยเปิดหน้าต่างที่คุณพยายามปิดกั้นมันมาตลอดชีวิตต่างหาก ความจริงมักจะน่าเกลียดเสมอเมื่อเราพยายามสวมรอยให้มันงดงามด้วยความทรงจำที่ถูกบิดเบือน" รินรดาหันขวับมาเผชิญหน้า สายตาดุดันที่เคยใช้ฟาดฟันกับบอร์ดบริหารระดับสูงในตอนนี้กลับไหววับราวกับกระจกที่กำลังจะแตกสลาย "นายไม่มีสิทธิ์... นายเป็นแค่จักรกล เป็นแค่ชุดข้อมูลที่ถูกโปรแกรมให้จดจำตามคำสั่ง!" เธอกัดฟันกรอด พยายามสร้างกำแพงความเย็นชาขึ้นมาปกป้องความเปราะบางภายใน แต่เสียงที่สั่นระริกนั้นทรยศเธอจนหมดสิ้น "จักรกลหรือครับ?" คีย์เลิกคิ้วเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ไร้ซึ่งความสุข "ถ้าผมเป็นแค่หุ่นกระบอกไร้ความรู้สึก ทำไมฐานข้อมูลในหน่วยความจำสำรองของผม ถึงยังคงบันทึกอุณหภูมิของผืนป่าในคืนนั้นเอาไว้ได้ล่ะครับ... รวมถึงเสียงลมหายใจสุดท้ายของพ่อคุณ ตอนที่เขาขอร้องให้ผมช่วยปกป้องลูกสาวของเขา" บรรยากาศในห้องปฏิบัติการราวกับถูกสูบออกจนหมดสิ้น ความเงียบงันเข้าปกคลุมจนได้ยินเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องปั่นไฟควอนตัม รินรดารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวหนาหนักจนหายใจไม่ออก สมองของเธอประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่คีย์เพิ่งโยนใส่หน้า — เขาไม่ได้แค่อยู่ในเหตุการณ์ แต่เขาคือ "พยาน" คนเดียวที่เหลืออยู่ "นายอยู่ที่นั่น..." รินรดาพึมพำ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกที่ผสมผสานกับความโกรธเกรี้ยว เธอย่างสามขุมเข้าไปหาเขา มือเรียวคว้าเข้าที่ปกเสื้อเชิ้ตสีเข้มของคีย์ แรงปะทะทำให้ร่างสูงใหญ่ของไซบอร์กขยับถอยหลังไปครึ่งก้าว แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในบึงลึก "นายเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด? นายเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นกับพ่อฉัน? ใครเป็นคนฆ่าท่าน!" คีย์ก้มลงมองมือเรียวที่กำลังกำเสื้อของเขาแน่น แรงบีบนั้นมากพอจะทำให้ข้อต่อนิ้วของเธอขาวซีด แต่เขากลับไม่แสดงอาการเจ็บปวดใดๆ ออกมาเลย — เพราะระบบประสาทรับความรู้สึกของเขาถูกออกแบบมาให้จำกัดความเจ็บปวดไว้ เพื่อไม่ให้มันรบกวนประสิทธิภาพในการตัดสินใจ "ไม่มีใครฆ่าท่านหรอกครับ... หรือถ้าจะพูดให้ถูกคือ ท่านเลือกที่จะยุติมันด้วยตัวเองต่างหาก" คำพูดนั้นราวกับมีดสั้นที่กรีดลงกลางใจ รินรดาชะงัก มือที่กำเสื้อของเขาค่อยๆ คลายออกอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อหู "โกหก! พ่อไม่มีวันทิ้งฉันไปไหนเด็ดขาด! ท่านสัญญากว่าเราจะสร้างอัลกอริทึมที่จะเปลี่ยนโลกไปด้วยกัน!" "ความจริงมักจะโหดร้ายกว่าสัญญาเสมอ, รินรดา" คีย์เอื้อมมือออกไปช้าๆ ปลายนิ้วอุ่นของเขาแตะเบาๆ ที่ขอบจอโฮโลแกรม ก่อนจะปัดภาพวิดีโอนั้นให้ขยายใหญ่ขึ้น เผยให้เห็นภาพเคลื่อนไหวที่ชัดเจนยิ่งขึ้น — ดร.ธนากำลังกดรหัสทำ1ลายล้างตัวเองของระบบ พร้อมกับหันมามองตรงไปยังมุมมืดที่คีย์ (ในร่างต้นแบบรุ่นทดลองขณะนั้น) ซ่อนตัวอยู่ ในวิดีโอนั้น ไร้ซึ่งเสียงกรีดร้อง ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงความเด็ดเดี่ยวในแววตาของนักวิทยาศาสตร์ผู้กุมความลับที่อันตรายที่สุดในศตวรรษ และริมฝีปากของดร.ธนาก ขยับพูดคำที่ไม่มีเสียงออกมา แต่ด้วยระบบอ่านริมฝีปากระดับสูงของคีย์ เขาสามารถแปลความหมายนั้นให้รินรดาฟังได้อย่างแม่นยำทุกพยางค์ *"ฝากดูแลลูกสาวของฉันด้วย... เจ้าหนู"* รินรดากลั้นหายใจ น้ำตาหยดใสที่เธอพยายามอดกลั้นมานานนับสิบปีร่วงหล่นลงกระทบพื้นผิวโลหะเสียงดังชัดเจน ความเย็นชาที่เธอใช้สวมเกราะป้องกันตัวมาตลอดพังทลายลงในพริบตา ความจริงที่ว่าพ่อไม่ได้ถูกฆ่า แต่เลือกที่จะ "จากไป" เพื่อปกป้องบางสิ่งจากองค์กร — บางสิ่งที่เธอกำลังตามหาในตอนนี้ "ทำไม..." เสียงเธอกระซิบแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับความเงียบ "ทำไมพึ่งมาบอกฉันตอนนี้..." "เพราะก่อนหน้านี้ คุณยังไม่พร้อมที่จะรับฟังความจริง" คีย์ตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงอย่างประหลาด มือข้างหนึ่งยกขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ระใบหน้าของเธอออกอย่างทะนุถนอม "และเพราะว่า... ตอนนี้เรากำลังเผชิญหน้ากับภัยคุกคามรูปแบบเดียวกันกับที่พ่อของคุณพยายามหนี" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ความรู้สึกซับซ้อนบางอย่างก่อตัวขึ้นในอก ทั้งความเจ็บปวด ความโกรธ และแรงดึงดูดประหลาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ระหว่างเธอกับจักรกลหนุ่มผู้กุมกุญแจความลับทั้งหมด ทว่า ก่อนที่ทั้งคู่จะได้เอื้อnนเอ่ยคำใดเพิ่มเติม เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งชั้นใต้ดิน ไฟนีออนสีขาวเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานสาดส่องสลับกับความมืดมิด *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* [คำเตือน: ตรวจพบการบุกรุกจากภายนอก... ระบบรักษาความปลอดภัยถูกแทนที่ด้วยโอเวอร์ไรริดจากมาสเตอร์คีย์ภายนอก] เสียงสังเคราะห์จากระบบ AI หลักของอาคารดังขึ้นขัดจังหวะ คีย์หรี่ตาลงทันที สัญชาตญาณการต่อสู้ถูกปลุกเร้า เขาดึงร่างของรินรดาให้ถอยหลังเข้าสู่มุมอับของเสาคอนกรีตเสริมเหล็ก พร้อมกับชักอาวุธพลาสม่าขนาดกะทัดรัดออกจากช่องเก็บของใต้แขนเสื้ออย่างรวดเร็ว "มีคนรู้ว่าเราอยู่ที่นี่แล้ว..." คีย์กระซิบเสียงต่ำชิดใบหูของเธอ ลลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะกับต้นคอ สร้างความตื่นตัวไปทั่วร่างของหญิงสาว รินรดากัดฟันแน่น เธอหันกลับไปมองที่หน้าจอโฮโลแกรมซึ่งตอนนี้กำลังถูกแฮกจากภายนอก บรรทัดโค้ดแปลกปลอมกำลังวิ่งพล่านบนหน้าจอด้วยความเร็วสูง และสิ่งที่ปรากฏขึ้นต่อมาก็ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก — สัญลักษณ์รูปงูกินหางซึ่งเป็นสัญลักษณ์ขององค์กรลับที่เธอคิดว่ามันสูญพันธุ์ไปพร้อมกับพ่อของเธอเมื่อสิบปีก่อน ประตูนิรภัยด้านหน้าห้องปฏิบัติการค่อยๆ ถูกตัดด้วยลำแสงเลเซอร์ความร้อนสูงจนเกิดประกายไฟสว่างวาบในความมืด และในวินาทีที่แผ่นเหล็กหนาน้ำหนักหลายตันพังครืนลงมา ร่างเงาของใครบางคนก็ก้าวผ่านกลุ่มควันจางๆ เข้ามา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สะท้อนก้องไปทั่วห้อง "เจอตัวเสียทีนะ... ทายาทคนสุดท้ายของโปรเจกต์ไซเรน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมนและงดงามของห้วงอารมณ์นี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ