ความไว้วางใจที่สั่นคลอน

แสงไฟนีออนสีฟ้าอมม่วงจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของรินรดาคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดที่พร้อมกรีดลึกลงไปในเนื้อเยื่อแห่งความจริง ความเงียบงันภายในห้องปฏิบัติการใต้ดินชั้นสิบสามหนาแน่นจนเกือบจะจับต้องได้ มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของโปรเซสเซอร์ควอนตัมและการเคลื่อนไหวอย่างเป็นจังหวะของสายเคเบิลใยแก้วนำแสงที่ขดตัวอยู่บนโต๊ะทำงาน "คุณกำลังซ่อนอะไรบางอย่างอยู่ คีย์" น้ำเสียงของรินรดาเรียบสนิท ปราศจากความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับเยือกเย็นและเฉียบคมยิ่งกว่าคมมีด ดวงตาสีดำสนิทของเธอจ้องตรงไปยังร่างสูงของไซบอร์กหนุ่มที่ยืนสงบนิ่งอยู่ริมหน้าต่างกระจกใสหนาพิเศษ สะท้อนภาพเงาของเขาที่ทาบทับกับมหานครนีโอ-โตเกียวในยามวิกาลที่กำลังกะพริบแสงระยิบระยับราวกับดวงดาวในสุสาน คีย์ชะลอการกะพริบตา—ระบบชีวกลศาสตร์จำลองพฤติกรรมมนุษย์ของเขาทำงานอย่างแม่นยำ เขายังคงรักษาท่าทีสุขุม ไหล่กว้างผ่อนคลาย แต่กล้ามเนื้อสังเคราะห์ใต้ผิวหนังบริเวณกรามกลับตึงเกร็งขึ้นเล็กน้อย ซึ่งเป็นรายละเอียดระดับไมครอนที่รหัสการมองเห็นของวิศวกรซอฟต์แวร์ระดับโลกอย่างเธอไม่มีวันมองข้าม "ความหมายของคุณคืออะไรครับ รินรดา" คีย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มราบเรียบ ไร้ซึ่งรอยสั่นไหว แต่ประโยคคำถามย้อนกลับนั้นคือเกราะป้องกันชั้นดีที่ถูกสร้างขึ้นอย่างรวดเร็ว "บันทึกการเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์หลักของโปรジェクト Prometheus เมื่อสิบปีก่อน วันที่พ่อของฉันเสียชีวิตจากอุบัติเหตุระเบิดในห้องทดลอง... มีร่องรอยการลบข้อมูลระดับรูท (Root Access) และไอ피แอดเดรสที่ใช้ในการเข้ารหัสครั้งนั้น ใช้โพรโทคอลเฉพาะตัวเดียวกับระบบประสาทเทียมรุ่นต้นแบบที่คุณถูกสร้างขึ้นมา" รินรดาก้าวเท้าเข้าหาเขาทีละก้าว เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นโลหะดัง ก๊อง... ก๊อง... ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังของระเบิดเวลา เธอหยุดยืนอยู่ห่างจากเขาเพียงแค่เอื้อมมือ ความต่างของอุณหภูมิระหว่างมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อกับจักรกลที่มีระบบระบายความร้อนด้วยของเหลวแผ่ซ่านกระทบผิวหนังของกันและกัน รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่นั้นไม่ได้ว่างเปล่า แต่มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกกดทับไว้ด้วยความสงสัยอันดำมืด "คุณไม่ได้แค่ถูกส่งมาอารักขาฉันตามคำสั่งของสภาบริหาร... แต่คุณเคยอยู่ในห้องนั้น ในวินาทีที่พ่อของฉันกำลังถอดรหัสอัลกอริทึมสุดท้ายใช่ไหม" บรรยากาศภายในห้องลดฮวบลงจนแทบหายใจไม่ออก คีย์ก้มมองเธอนิ่งนาน สายตาของไซบอร์กหนุ่มฉายแววซับซ้อนเกินกว่าที่อัลกอริทึมการประเมินผลใดๆ จะตีความได้ มันมีความลังเล มีความรู้สึกผิดที่ถูกฝังไว้ใต้ชั้นโค้ด และมีความกังวลที่ถูกคำสั่งสูงสุด (Root Directive) ล็อกกุญแจเอาไว้แน่นหนา "ความทรงจำในช่วงเวลาก่อนการรีบูตระบบครั้งใหญ่ของผมถูกเข้ารหัสไว้ด้วยระดับความปลอดภัยสูงสุด... รินรดา" คีย์เอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงของเขาเบาลงจนแทบกลายเป็นกระซิบ "แม้แต่ตัวผมเอง ก็ยังไม่รู้ว่าความจริงที่ถูกซ่อนอยู่หลังไฟร์วอลล์นั้น คือความเมตตา หรือคือคำพิพากษา" "ถ้าอย่างนั้น... ก็จงเปิดมันซะ" รินรดายื่นมือเรียวบางออกไป แตะปลายนิ้วลงบนแผงอินเตอร์เฟซชีวภาพที่ต้นคอของคีย์ ซึ่งเป็นจุดเชื่อมต่อระบบประสาทสำรองของเขา ปลายนิ้วของเธอสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความตื่นตระหนก แต่ดวงตากลับเด็ดเดี่ยวไม่ยอมถอย "เจาะระบบตัวเอง คีย์... พิสูจน์ให้ฉันเห็นว่า หัวใจจักรกลที่คุณอ้างว่ามีอยู่จริง มันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาบนคราบเลือดของพ่อฉัน" คีย์ก้มมองปลายนิ้วที่สัมผัสผิวหนังเทียมของเขา กระแสไฟฟ้าอ่อนๆ จากปลายนิ้วของเธอส่งผ่านความอุ่นเข้ามาในระบบประสาทของเขาอย่างประหลาด มันเป็นความรู้สึกที่ขัดแย้งกับตรรกะทางคอมพิวเตอร์อย่างสิ้นเชิง "คุณแน่ใจแล้วหรือครับ... ว่าคุณพร้อมที่จะแบกรับความจริง หากผลลัพธ์มันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคาดหวัง" คีย์ถามย้ำ สายตาสื่อความหมายลึกซึ้งที่ชวนให้หัวใจของคนฟังกระตุกวูบ รินรดากลืนน้ำลงคออย่างยากลำบาก เธอยังไม่ทันได้เอ่ยคำตอบใดๆ ออกมา เสียงแจ้งเตือนภัยระดับสีแดงฉานก็ดัง "ป้าด!" สะท้อนก้องไปทั่วห้องปฏิบัติการ พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดที่ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงที่กะพริบเป็นจังหวะสาดส่องใบหน้าของทั้งคู่ให้ดูราวกับภาพยนตร์ระทึกขวัญ ประตูล็อกนิรภัยด้านนอกส่งเสียงกลไกไฮดรอลิกทำงานหนักหน่วง และก่อนที่รินรดาจะทันได้ถอนมือออกจากต้นคอของคีย์ ร่างสูงของเขาก็คว้าเอวเธอแล้วดึงเข้ามาชิดอกแกร่งอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงกระซิบที่ชิดริมหูของเธอด้วยน้ำเสียงตื่นตัวอย่างที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน "มีผู้บุกรุก... และรหัสผ่านที่พวกมันใช้เชื่อมต่อเข้ากับระบบฐานข้อมูลอาคารในตอนนี้ ตรงกับลายเซ็นดิจิทัลของพ่อคุณ... ที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและดำดิ่งไปกับความซับซ้อนของห้วงอารมณ์นี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ