ความลับใต้ฐานทัพเก่า

กลิ่นอับชื้นของสนิมเหล็กและน้ำยาฟอร์มาลีนผสมผสานกันจนกลายเป็นกลิ่นอายแห่งความตายที่ติดตรึงอยู่ในโพรงจมูก ความมืดมิดเบื้องหน้าถูกเจาะทะลวงด้วยลำแสงสีฟ้าจากไฟฉายแรงสูงในมือของรินรดา มันสั่นไหวเล็กน้อยตามจังหวะการหายใจที่พยายามควบคุมให้สม่ำเสมอ แต่ความหนقเหน็บที่กัดกินลึกลงไปถึงขั้วหัวใจกลับไม่ใช่ความหนาวเย็นของชั้นใต้ดินระดับสิบห้า หากแต่เป็นความจริงอันบิดเบี้ยวที่กำลังถูกเปิดเผยทีละน้อย เสียงฝีเท้าของคีย์สะท้อนก้องกังวานบนพื้นตะแกรงเหล็ก กลบเสียงระบบระบายอากาศที่ทำงานอย่างไร้ประสิทธิภาพ ร่างสูงในชุดสูทเข้ารูปก้าวตามมาติดๆ ไหล่กว้างของเขาบดบังความมืดมิดเบื้องหลังเอาไว้จนหมดสิ้น แววตาของไซบอร์กหนุ่มสีอำพันกวาดมองไปรอบห้องโถงกว้างด้วยความนิ่งสงบผิดมนุษย์ แต่เซ็นเซอร์ความร้อนใต้ผิวหนังของเขากำลังประมวลผลอัตราการเต้นของหัวใจที่เพิ่มขึ้นอย่างผิดปกติของผู้หญิงเบื้องหน้า "คุณกำลังทำให้สถิติความนิ่งของวิศวกรระดับโลกสั่นคลอนนะครับ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทลายความเงียบงันที่กดดัน รินรดาไม่หันกลับไปมอง เธอหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าบานกระจกนิรภัยบานใหญ่ที่เคลือบด้วยคราบออกซิเดชันจนขุ่นมัว นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือกันสารเคมีเอื้อมไปสัมผัสพื้นผิวที่เย็นเฉียบ คราบสกปรกถูกปัดออกเผยให้เห็นภาพเบื้องหลังกระจกที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกะทันหัน "คีย์... ดูนี่สิครับ" เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับความเงียบ ภายในห้องทดลองสุญญากาศขนาดมหึมาเบื้องหลังกระจกหนาเตอะ คือตู้แคปซูลแช่แข็งนับร้อยเรียงรายเป็นระเบียบราวกับซากสถาปัตยกรรมแห่งความล้มเหลว ของเหลวสีเขียวขุ่นบรรจุอยู่เต็มตู้แต่ละใบ ภายในนั้น... คือร่างมนุษย์ดัดแปลงและไซบอร์กรุ่นทดลองที่อยู่ในสภาพไม่สมบูรณ์ ร่างบางร่างมีสายระยางโยงใยราวกับรากไม้ บางร่างอวัยวะภายในถูกแทนที่ด้วยชิ้นส่วนเครื่องจักรกลดิบๆ ที่ยังไม่ได้ขัดเกลา และที่สำคัญที่สุด... โครงสร้างใบหน้าของพวกเขามีเค้าโครงที่คุ้นตาอย่างน่าสะพรึงกลัว "โมเดลต้นแบบก่อนหน้า..." คีย์ก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง แสงสีฟ้าจากไฟฉายสะท้อนลงบนนัยน์ตาโลหะของเขา "นี่ไม่ใช่ฐานทัพวิจัยลับของรัฐบาลอย่างที่เรารับรู้มา... นี่คือห้องใต้ดินส่วนตัวของโปรเจกต์ 'โครนอส' เฟสแรก" "ไม่ใช่แค่โปรเจกต์โครนอสธรรมดาหรอกครับคีย์" รินรดาหันมาสบตาเขา แววตาที่เคยเย็นชาและเต็มไปด้วยความมั่นใจบัดนี้สั่นไหวระริก รอยร้าวในจิตใจของเธอกำลังขยายตัวเมื่อกวาดสายตาไปเห็นรหัสประจำตู้แคปซูลที่มุมขวาบน "นี่คือห้องทดลองของพ่อฉัน... ดร.ภาคิน" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของระบบหล่อเย็นที่ยังคงฝืนทำงานในห้องใต้ดินที่ถูกทิ้งร้างแห่งนี้ คีย์จ้องมองใบหน้าของหญิงสาว เขาสัมผัสได้ถึงมวลอารมณ์อันซับซ้อนที่กำลังปะทะกันในตัวเธอ ทั้งความโกรธเกรี้ยว ความโหยหา และความจริงอันน่ารังเกียจที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรมของความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี "คุณกำลังคิดว่า ดร.ภาคิน เป็นผู้สร้าง... หรือเป็นหนึ่งในเหยื่อของพวกมันกันแน่ครับ" คีย์ตั้งคำถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันกลับทิ่มแทงลึกลงไปในความคิดของเธอ "พ่อฉันไม่มีวันสร้างสิ่งเหล่านี้ขึ้นมา..." รินรดาปฏิเสธทันควัน น้ำเสียงของเธอแข็งกร้าวขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นเครือ "ท่านเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่เชื่อมั่นในจิตวิญญาณของมนุษย์ ท่านไม่มีทางทำลายชีวิตเพื่อแลกกับการประมวลผลที่ไร้หัวใจแบบนี้เด็ดขาด!" "แต่ข้อมูลในฐานข้อมูลกลางระบุชัดเจนว่า ลายเซ็นดิจิทัลที่อนุมัติงบประมาณและโปรโตคอลการทดลองทั้งหมดเมื่อสิบปีก่อน คือรหัสส่วนตัวของ ดร.ภาคิน นะครับ" คีย์ยื่นแผ่นชิปข้อมูลขนาดเล็กที่เพิ่งถอดมาจากผนังห้องควบคุมให้เธอ "ความจริงไม่ได้เขียนด้วยความรู้สึก แต่มันถูกบันทึกด้วยตรรกะและไบนารี... ซึ่งสิ่งเหล่านี้ไม่เคยโกหกใคร" รินรดารับชิปข้อมูลนั้นมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอก้มมองมันราวกับมันคือวัตถุอันตรายที่พร้อมจะระเบิดใส่หน้าได้ทุกเมื่อ ความเชื่อมั่นตลอดชีวิตที่เธอมีต่อบิดาผู้ล่วงลับกำลังพังทลายลงทีละน้อยราวกับปราสาททรายที่ถูกคลื่นซัดสาด ทันใดนั้นเอง... *คลิก...* เสียงกลไกบางอย่างดังขึ้นมาจากความมืดเบื้องหลังทางเดินที่พวกเขาเพิ่งเดินผ่านมา มันไม่ใช่เสียงของระบบอัตโนมัติ แต่มันคือเสียงฝีเท้าของสิ่งมีชีวิต หรือบางที... อาจจะเป็นสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์ คีย์ดึงแขนของรินรดาให้ถอยหลังไปชิดกับผนังกระจกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับยกแขนขวาขึ้นซึ่งแปรสภาพเป็นปืนพลาสม่าขนาดเล็กโดยไร้เสียง ลำแสงสีแดงจากเซ็นเซอร์กวาดผ่านความมืดมิดของทางเดินยาวเหยียด "เราไม่ได้มากันแค่สองคนแล้วครับ" คีย์กระซิบชิดริมหูของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะเข้ากับต้นคอ แต่มันไม่ได้ทำให้รู้สึกปลอดภัยขึ้นเลยแม้แต่น้อย เงาสูงใหญ่ทอดตัวยาวผ่านแสงไฟฉายที่กลิ้งอยู่บนพื้น รองเท้าคอมแบทกระทบกับพื้นเหล็กดังขึ้นเป็นจังหวะ ช้าๆ ทว่ามั่นคง และทุกย่างก้าวที่เคลื่อนเข้ามาใกล้... มาพร้อมกับเสียงสังเคราะห์จากลำโพงราคาถูกที่ส่งเสียงหัวเราะแหบพร่าและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูกสาวพ่อ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้กันมาตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ