คำพูดสองแง่สองง่าม

เสียงปลดล็อกรหัสผ่านแบบไบโอเมตริกซ์ดังขึ้น *คลิก* เบาหวิว ทว่ามันกลับบาดลึกเข้าไปในประสาทสัมผัสของรินรดา ราวกับเสียงกิโยตินที่ถูกง้างขึ้นรอเวลาสับลงมา ห้องทำงานกระจกนิรภัยชั้นที่ 88 ของตึกอาณัติจักรกลซินดิเคทไร้ซึ่งเงาของแสงอาทิตย์ มีเพียงแสงเรืองสีฟ้าอมม่วงจากหน้าจอโฮโลแกรมสามมิติขนาดยักษ์ที่ฉายผังโครงข่ายอัลกอริทึม 'เนบิวลา' ทับซ้อนอยู่กับแผนที่โครงสร้างสมองเทียมของคีย์ กลิ่นกาแฟคั่วเข้มผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของระบบปรับอากาศระดับศูนย์องศา ทำให้บรรยากาศในห้องนี้ชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "คุณกำลังเล่นเกมที่อันตรายมาก รินรดา..." น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงไว้ด้วยกระแสอำนาจเด็ดขาดดังขึ้นจากมุมมืด ร่างสูงโปรดของ 'ดร.อานนท์' ผู้อำนวยการสูงสุดแห่งโครงการวิวัฒนาการปัญญาประดิษฐ์ ก้าวออกมาจากเงาแสงโฮโลแกรม ใบหน้าคมคายที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากประดับด้วยรอยยิ้มสุภาพ ทว่าดวงตากลับคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดที่พร้อมจะกรีดเฉือนทุกชีวิตที่ขวางหน้า รินรดาไม่ขยับเขยื้อน ปลายเรียวลิ้นดุนกระพุ้งแก้มเบาๆ เพื่อข่มความสั่นไหวในอก เธอยืนหลังตรงด้วยความเยือกเย็นที่เป็นเกราะกำบัง พร้อมตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไม่แพ้กัน "ฉันไม่ได้เล่นเกมค่ะ... อ๊ะ ขออภัยค่ะ ฉันไม่ได้เล่นเกมครับ ผู้อำนวยการ พอดีติดนิสัยพูดคุยกับระบบจำลองบ่อยเกินไป" เธอแก้คำพูดอย่างลื่นไหล แต่แววตาไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อเผลอใช้สรรพนามผิดพลาด ดร.อานนท์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและน่ากลัวกว่าเสียงคำรามของสัตว์ป่า "น่าสนใจดีนี่ครับ... มนุษย์เรามักจะเผลอแสดงตัวตนที่แท้จริงออกมาผ่านความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ เสมอ เหมือนกับที่คุณกำลังพยายามซ่อนโค้ดลับตัวสุดท้ายของคีย์ไว้ในเซิร์ฟเวอร์สำรองชั้นใต้ดิน... คุณคิดว่าผมไม่รู้หรือครับ?" คีย์ ซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังรินรดา ขยับตัวเล็กน้อย ข้อต่อไทเทเนียมบริเวณหัวไหล่ส่งเสียงกลไกแผ่วเบา ดวงตาสีฟ้าครามของไซบอร์กหนุ่มหรี่แคบลง ประมวลผลความเสี่ยงในระดับวิกฤต พร้อมที่จะก้าวขึ้นมาบังร่างของหญิงสาวหากมีการคุกคามเกิดขึ้น รินรดาเหลือบสายตามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคีย์ผ่านหางตา ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับผู้อำนวยการด้วยท่าทีที่นิ่งสงบยิ่งขึ้น "ถ้าคุณรู้อยู่แล้ว ทำไมถึงยังปล่อยให้ฉันเดินขึ้นมาถึงที่นี่ล่ะคะ... เอ่อ... ที่นี่ล่ะครับ" เธอจงใจเน้นเสียงทวนคำเพื่อตอกย้ำความเหนือกว่าในเชิงจิตวิทยา "หรือว่าอัลกอริทึมที่คุณหลงใหลนักหนา กำลังคำนวณพลาดจนต้องอาศัยการขู่กรรโชกมาช่วยพยุงอำนาจของคุณไว้?" รอยยิ้มบนใบหน้าของดร.อานนท์จางหายไปในพริบตา ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ราวกับแรงดันอากาศในห้องลดลงจนแก้วหูอื้ออึง "คุณนี่ช่างปากกล้าเหมือนพ่อของคุณไม่มีผิดเพี้ยน..." ดร.อานนท์ก้าวเข้าไปใกล้เรื่อยๆ จนหยุดยืนห่างจากรินรดาเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นโคโลญจน์ราคาแพงปะปนกับกลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่าน "ดร.ภาคิน พ่อของคุณก็เคยคิดว่าเขาฉลาดพอที่จะควบคุมสิ่งประดิษฐ์ของตัวเองได้ สุดท้ายเป็นยังไงล่ะครับ? หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งให้ลูกสาวคนสวยต้องมานั่งเช็ดล้างความผิดพลาดในห้องทดลองเย็นๆ นี่" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ชื่อของพ่อคือรอยแผลเป็นที่ลึกที่สุดในจิตใจ แต่เธอก็ฝึกฝนตัวเองมามากพอที่จะไม่แสดงความอ่อนแอออกมาทางสีหน้า เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อย จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของผู้อำนวยการ "พ่อของฉันหายไปเพราะความโลภของใครบางคนในองค์กรนี้ต่างหาก..." รินรดากระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบ "และฉันก็ไม่ได้มาที่นี่เพื่อเช็ดล้างอะไรทั้งนั้น... ฉันมาเพื่อเก็บกวาด" ดร.อานนท์หรี่ตาลง รอยยิ้มเยาะปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง "เก็บกวาดเหรอครับ? คำพูดสองแง่สองง่ามของคุณนี่ช่างน่าฟังเสียจริง... คุณหมายถึงการเก็บกวาดข้อมูล หรือหมายถึงการทำลายเศษเหล็กมีชีวิตตัวนี้ทิ้งกันแน่?" เขาปรายตามองไปยังคีย์ด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง "คุณก็น่าจะรู้ดีนะรินรดา ว่าไซบอร์กตระกูลโปรโตไทป์รุ่นที่ 9 อย่างมัน... ถูกออกแบบมาให้มีอายุขัยจำกัด และคำสั่งสุดท้ายของมันถูกฝังไว้ในจิตใต้สำรอง... ทันทีที่ผมออกคำสั่ง มันจะเป็นคนลงมือบีบคอคุณด้วยมือคู่นั้นเอง" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนถึงขีดสุด คีย์ก้าวเท้ามาข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่บังรินรดาไว้มิด น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรก ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด "คำสั่งของคุณ... ถูกยกเลิกไปตั้งแต่เมื่อสามวินาทีที่แล้วครับ ผู้อำนวยการ" ดร.อานนท์ชะงัก เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ "แกพูดว่าอะไรนะ?" คีย์ไม่ได้ตอบด้วยคำพูด แต่เขา1ยื่นมือขวาที่สวมถุงมือหนังสีดำเข้าแตะเข้ากับแผงควบคุมหลักบนผนังกระจกโดยตรง แสงไฟสีแดงฉานสลับกับสีฟ้าสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง โครงข่ายโฮโลแกรมของอัลกอริทึม 'เนบิวลา' เริ่มบิดเบี้ยวและแตกตัวออกเป็นรหัสฐานสองนับล้านบรรทัดที่ไหลทะลักลงมา รินรดาลอบยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น เธอประสานสายตากับดร.อานนท์ที่เริ่มมีสีหน้าเปลี่ยนสีเป็นครั้งแรก "ยินดีต้อนรับสู่การอัปเดตระบบครั้งสุดท้ายค่ะ... เอ่อ... ครั้งสุดท้ายครับ" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพแบบฉบับวิศวกรมืออาชีพ "เพราะตอนนี้... สิทธิ์การควบคุมทั้งหมดได้ถูกโอนย้ายไปยังฐานข้อมูลส่วนตัวของดร.ภาคินเรียบร้อยแล้ว" ดร.อานนท์หน้าถอดสี รีบควAควานหาอุปกรณ์สื่อสารฉุกเฉินในกระเป๋าเสื้อสูท ทว่าหน้าจอทั้งหมดในห้องกลับดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด มีเพียงแสงไฟสีแดงกะพริบถี่ๆ จากมุมห้องที่ส่งเสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่น ก่อนที่ใครจะได้ขยับตัว เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก มุ่งตรงมายังห้องทำงานกระจกแห่งนี้ด้วยความเร็วสูง และประตูกรุงเทพอัจฉริยะก็ค่อยๆ ถูกงัดเปิดออกด้วยคีมไฮดรอลิกแรงดันสูง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้กันมาตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ