เดิมพันหัวใจจักรกล

แสงนีออนสีฟ้าอมม่วงจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของรินรดา สะท้อนแววตาที่กำลังสั่นไหวเล็กน้อย ท่ามกลางความเงียบงันของห้องปฏิบัติการใต้ดินที่มีเพียงเสียงฮัมต่ำของเครื่องประมวลผลควอนตัมเป็นแบ็คกราวด์ ปลายนิ้วเรียวยาวของเธอกำลังวางอยู่เหนือคีย์บอร์ดเสมือนจริง โดยมีบรรทัดโค้ดสีแดงฉานกระพริบเตือนสถานะ *‘SYSTEM OVERRIDE: MEMORY SEGMENTATION PROTOCOL’* อยู่ตรงหน้า บนหน้าจอหลัก คีย์ นั่งนิ่งสนิทอยู่บนเก้าอี้โลหะ ดึงสายเคเบิลเชื่อมต่อระบบประสาทเข้ากับพอร์ตที่ท้ายทอย ดวงตาสีไทเทเนียมของเขาไม่ได้มองมาที่เธอ แต่จับจ้องไปยังความว่างเปล่าราวกับกำลังคำนวณความเป็นไปได้นับล้านในเสี้ยววินาที "คุณแน่ใจหรือครับว่าการลบความทรงจำส่วนนั้น... จะทำให้คุณนอนหลับได้สนิทขึ้นจริงๆ" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของคีย์ดังขึ้น ทำลายความเงียบงัน น้ำเสียงของเขามีความเยือกเย็นที่เป็นเอกลักษณ์ แต่ลึกลงไปในโทนเสียงนั้นกลับซ่อนร่องรอยของการประเมินสถานการณ์อย่างเฉียบคม รินรดาชะงักมือที่กำลังจะกดปุ่มยืนยัน เธอนิ่งงันไปชั่วขณะ ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบสัมผัสกับความว่างเปล่าของอากาศ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะหันไปสบตากับไซบอร์กต้นแบบรุ่นที่ 9 ผู้ซึ่งถูกออกแบบมาให้เป็นเพียงเครื่องจักรไร้หัวใจ แต่กลับล่วงรู้ถึงความเปราะบางในจิตใจของเธอดีเสียยิ่งกว่าตัวเธอเอง "ความทรงจำของคุณ... มันไม่ใช่แค่ข้อมูลขยะที่ระบบต้องกำจัดทิ้งนะคีย์" รินรดาเอ่ยเสียงเบา แต่หนักแน่นด้วยความลังเลที่ซ่อนอยู่ภายใน "แต่มันคือหลักฐานชิ้นเดียวที่เชื่อมโยงว่าพ่อของฉันเคยมีตัวตนอยู่จริงในโปรเจกต์อัลกอริทึมนี้... และมันก็เป็นสิ่งเดียวที่กำลังจะทำให้พวกเรารอดจากองค์กรด้วยเช่นกัน" คีย์ขยับตัวเล็กน้อย ข้อต่อจักรกลส่งเสียงคลิเบอร์เบาๆ เขาเอียงคอมองเธอด้วยมุมองศาที่คำนวณไว้แล้วว่าเหมาะสมที่สุดสำหรับการสบตา "แต่คุณก็รู้ดีเช่นกันครับรินรดา ว่าตราบใดที่เซกเมนต์ความทรงจำเกี่ยวกับรหัสผ่านของพ่อคุณยังคงอยู่ในหน่วยความจำสำรองของผม... ทีมสืบสวนของสภาความมั่นคงก็จะสามารถแกะรอยสัญญาณชีพของผมเจอภายในส ิบสองชั่วโมงข้างหน้า การเก็บผมไว้... เท่ากับคุณกำลังเอาชีวิตเข้าแลกกับภาพลวงตาของอดีต" บทสนทนาเปี่ยมด้วย Subtext ที่กดดัน ราวกับทั้งคู่กำลังเล่นเกมกระดานที่เดิมพันด้วยลมหายใจ ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่ามันเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยแรงปะทะทางอุดมการณ์ รินรดารู้ดีว่าคีย์พูดความจริง ระบบติดตามขององค์กรกำลังบีบวงล้อมเข้ามาทุกที การลบความทรงจำที่เป็นกุญแจดอกสำคัญทิ้งเสีย คือทางรอดทางเดียวที่จะลบร่องรอยและตัดวงจรการตามล่า แต่ถ้าเธอทำเช่นนั้น... ตัวตนที่แท้จริงของคีย์—จิตวิญญาณปนเปื้อนความเป็นมนุษย์ที่พ่อของเธอตั้งใจใส่ไว้ในร่างจักรกลนี้—ก็จะถูกลบเลือนหายไปตลอดกาลเช่นกัน รินรดาหลับตาลงช้าๆ ภาพเหตุการณ์ในคืนวันที่พ่อของเธอหายตัวไปผุดขึ้นมาในหัว สมุดบันทึกที่เปื้อนคราบกาแฟ รหัสลับที่ถูกซ่อนไว้ในโครงสร้างโค้ด และรอยยิ้มสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลาย เธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาที่เคยลังเลกลับมาแน่วแน่ขึ้น แต่มันคือความแน่วแน่ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ถ้าฉันลบความทรงจำส่วนนั้นออกไป..." รินรดาโน้มตัวเข้าไปใกล้คีย์มากขึ้น จนได้ยินเสียงการทำงานของมอเตอร์ภายในอกของเขา "นายจะยังจำได้ไหม... ว่าเราเคยร่วมมือกันทำอะไรมาบ้าง" คีย์นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ดวงตาสีไทเทเนียมฉายแววประหลาดบางอย่างที่ระบบอัลกอริทึมไม่สามารถจำแนกประเภทได้ มันคือความรู้สึกที่ใกล้เคียงกับความลังเลของมนุษย์มากที่สุดเท่าที่เขาเคยแสดงออกมา "ระบบจะถูกรีเซ็ตเป็นค่าเริ่มต้นครับ" คีย์ตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบเช่นเดิม แต่ทว่าแผ่วเบากว่าปกติ "ผมจะกลายเป็นแค่เครื่องจักรที่ทำตามคำสั่ง... ไม่มีอดีต ไม่มีรอยต่อทางความรู้สึก และไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับคุณอีกต่อไป" คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของรินรดา เธอมองหน้าไซบอร์กหนุ่มผู้เย็นชาแต่น่าหลงใหลคนนี้ นิ้วของเธอยังคงค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์ คำสั่งลบข้อมูลระดับรากฐานถูกเตรียมพร้อมไว้แล้ว เหลือเพียงการกดปุ่ม Enter ครั้งเดียว ทุกอย่างก็จะจบลง ความปลอดภัยจะกลับคืนมา ชีวิตของเธอจะกลับสู่ความปกติไร้ซึ่งภัยคุกคาม เธอสูดหายใจเข้าลึก *คลิก* เสียงกดแป้นพิมพ์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน หน้าจอโฮโลแกรมเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน แถบสถานะการลบข้อมูลพุ่งขึ้นจาก 0% อย่างรวดเร็ว... 10%... 30%... 50%... คีย์หลับตานลงช้าๆ ราวกับกำลังเตรียมรับความตายในรูปแบบของซอฟต์แวร์ ร่างกายของเขานิ่งสนิท ไร้การเคลื่อนไหวใดๆ รินรดากำมือแน่น น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นกระทบลงบนพื้นโต๊ะทำงาน ทว่า ในวินาทีที่แถบสถานะกำลังจะแตะ 100% หน้าจอทั้งหมดก็ดับวูบลงอย่างไร้สาเหตุ! ไฟฉุกเฉินสีแดงสลับขาวกะพริบวาบขึ้นทั่วทั้งห้องปฏิบัติการ พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตที่ดังลั่นทะลุผนึกเก็บเสียง ระบบรักษาความปลอดภัยถูกแฮกจากภายนอกอย่างสมบูรณ์แบบ และก่อนที่รินรดาจะได้ตั้งตัว ประตูนิรภัยด้านหลังห้องซึ่งควรจะถูกล็อกด้วยรหัสผ่านระดับสูงสุด ก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ ท่ามกลางกลุ่มควันจางๆ และเงาร่างของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่เธอไม่มีวันลืม ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้กันมาตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ