เสียงจากความเงียบ

กลิ่นออนเซ็นเทอร์มอลเจือจางด้วยไอระเหยของไนโตรเจนเหลวจากแผงระบายความร้อนระดับควอนตัม แสงไฟนีออนสีฟ้าอมเขียวจากจอโฮโลแกรมสาดทาบลงบนใบหน้าด้านข้างของรินรดา นิ้วเรียวชะงักค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์สัมผัส แสงสะท้อนจากบรรทัดโค้ดภาษาแอสเซมบลีระดับต่ำเต้นระบำอยู่ในนัยน์ตาคู่คมที่ไร้ซึ่งแววตาแห่งความหวาดกลัว มีเพียงความเยือกเย็นของอัลกอริทึมที่ถูกคำนวณมาอย่างดีแล้วเท่านั้น "ความเงียบในชั้นข้อมูลที่แปดร้อยสี่สิบ... ไม่ใช่ความผิดพลาดของฮาร์ดแวร์" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นจากมุมมืดของห้องทดลองใต้ดิน คีย์ก้าวเท้าเข้ามาโดยไร้ซึ่งซุ่มเสียง กลไกเซอร์โวในข้อต่อไทเทเนียมรุ่นที่เก้าทำงานอย่างเงียบเชียบ เขายืนทิ้งน้ำหนักลงบนขาข้างหนึ่ง สายตาคมกริบกวาดมองผ่านไหล่บางไปยังหน้าจอหลักที่กำลังแสดงกราฟฟังก์ชันไร้จุดสิ้นสุด รินรดาไม่หันกลับไปมอง เธอเพียงแต่ขยับนิ้วกดปุ่มรีเฟรชสตรีมข้อมูล ชุดคำสั่งการเข้ารหัสแบบซ้อนสามสิบชั้นยังคงหมุนวนราวกับเขาวงศกต "คุณกำลังวิเคราะห์สิ่งที่ตายไปแล้ว คีย์" น้ำเสียงของเธอแห้งผากแต่หนักแน่น "และอัลกอริทึมไม่เคยร้องไห้... แม้ว่าโครงสร้างตรรกะภายในจะถูกเขียนขึ้นด้วยน้ำตาของมนุษย์ก็ตามที" "ถ้ามันเป็นเช่นนั้นจริง ทำไมระบบระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์สำรองจึงยังทำงานด้วยพลังงานสำรองฉุกเฉินมาเป็นเวลาเจ็ดปีเต็ม ทั้งที่ดร.ปกรณ์ เสียชีวิตไปตั้งแต่คืนวันวิกฤตการณ์ล่มสลายแล้วล่ะครับ" คำถามของคีย์พุ่งตรงเป้าราวกับกระสุนเจาะเกราะ มันไม่ใช่การตั้งคำถามด้วยความสงสัย แต่เป็นการหยิบยื่นหลักฐานเชิงตรรกะที่ปฏิเสธไม่ได้ รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด รสชาติเค็มปร่าของฮีโมโกลบินกระจายทั่วโพรงปาก แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความตึงเครียดที่บีบอัดอยู่ในอกซ้ายของเธอ ปมในอดีตเกี่ยวกับผู้เป็นพ่อ—นักวิทยาศาสตร์อัจฉริยะผู้บุกเบิกปัญญาประดิษฐ์รุ่นบุกเบิก—ไม่เคยจางหายไปไหน มันถูกฝังกลบไว้ใต้ซากปรักหักพังของโครงการซิลิคอนโซล และบัดนี้ ใครบางคนกำลังขุดคุ้ยมันขึ้นมาด้วยมือของเธอเอง "ถอดรหัสไฟล์นั้นออกเสีย" รินรดาสั่งเสียงเรียบ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว "ก่อนที่ระบบความปลอดภัยของเน็ตเวิร์กกลางจะตรวจจับการดึงข้อมูลนอกรอบนี้" คีย์ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอในระยะที่สัมผัสได้ถึงไอออนประจุไฟฟ้าอ่อนๆ รอบตัวจักรกล ร่างสูงโปร่งโน้มตัวลงเล็กน้อย นิ้วจักรกลที่มีผิวสัมผัสคล้ายเนื้อมนุษย์แตะลงบนแป้นพิมพ์ข้างๆ เธอ ความเร็วด้านการประมวลผลของเขาเร็วกว่ามนุษย์นับพันเท่า เพียงชั่วพริบตา แถบสถานะการถอดรหัสก็กระโดดจากสิบเปอร์เซ็นต์พุ่งทะยานสู่เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ทันที หน้าจอหลักดับวูบลงชั่วขณะ ก่อนจะสว่างวาบขึ้นด้วยแสงสีแดงฉาน ข้อความแจ้งเตือนระดับสูงสุดปรากฏขึ้นพร้อมกับไฟล์เสียงขนาดใหญ่ที่ไม่มีนามสกุล *ไฟล์ที่ 00_ORIGIN.DAT* รินรดากลั้นหายใจ มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยยามที่เธอยื่นไปแตะปุ่มเล่นเสียง ความเงียบงันภายในห้องทดลองกดทับลงมาหนักอึ้งจนได้ยินกระทั่งเสียงระบบระบายความร้อนในอกของคีย์ที่ดังสม่ำเสมอราวกับจังหวะนาฬิกาแห่งความตาย เสียงซ่าของสัญญาณรบกวนคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าดังขึ้นสามครั้ง ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยจะดังทะลุผ่านลำโพงซับวูฟเฟอร์ออกมา เสียงของชายผู้เป็นทั้งพ่อและผู้สร้างความพินาศให้แก่โลก *"ถ้าริน... ลูกได้ยินข้อความนี้ นั่นหมายความว่าพ่อไม่ได้อยู่ตรงนั้นเพื่อปกป้องลูกจากพวกมันแล้ว... และสิ่งที่พวกมันต้องการไม่ใช่แค่โค้ดของอัลกอริทึม แต่คือหัวใจของคีย์"* รินรดาเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าไซบอร์กหนุ่มทันที ขณะที่คีย์ยังคงยืนนิ่งสนิท ดวงตาสีฟ้าครามของเขาหรี่ลงเล็กน้อยราวกับกำลังประมวลผลข้อมูลชุดใหม่ที่เพิ่งถูกปลดล็อกเข้าสู่หน่วยความจำหลัก *"จำไว้... สิ่งที่ระบบกำลังพยายามลบ ไม่ใช่ประวัติศาสตร์... แต่มันคือความเป็นมนุษย์ที่หลงเหลืออยู่ของแก, คีย์"* เสียงของดร.ปกรณ์ตัดจบลงพร้อมกับเสียงระเบิดกัมปนาทที่ดังแว่วมาจากเบื้องหลังในอดีต ทว่าทันทีที่เสียงนั้นเงียบลง เสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงนับสิบก็ดังสะท้อนก้องมาจากอุโมงค์ระบายอากาศเบื้องบน เสียงโลหะกระทบพื้นคอนกรีตใกล้เข้ามาทุกที พร้อมกับสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่สาดส่องไปทั่วบริเวณ คีย์ก้าวเข้ามาขวางหน้ารินรดาไว้ทันที ร่างกายของจักรกลระดับสูงเริ่มแผ่รังสีความร้อนออกมาเพื่อเตรียมพร้อมเข้าสู่โหมดต่อสู้เต็มรูปแบบ ดวงตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม "มีคนกำลังเข้ามา... และพวกมันไม่ใช่หน่วยรักษาความปลอดภัยของสภา" คีย์เอ่ยเสียงต่ำ มือขวาแปรสภาพเป็นอาวุธพลาสม่าขนาดกะทัดรัดในพริบตา "พวกเขาคือหน่วยเก็บกวาด" ทว่า ก่อนที่ใครจะได้ขยับตัว ประตูนิรภัยด้านหลังห้องที่ควรจะถูกล็อกด้วยรหัสผ่านควอนตัม กลับค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลปริมาณในชุดสูทสีดำสนิทที่ยืนถือกระเป๋าเอกสารโลหะไว้แน่น รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแขกผู้มาเยือนคนนั้น ก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบลงถึงขั้วหัวใจ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้กันมาตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ