ทางเลือกของผู้สร้าง

แสงไฟฟلูออเรสเซนต์สีขาวนวลจากเพดานห้องนิรภัยชั้นใต้ดินระดับห้าของศูนย์วิจัยเซนทอร์ สะท้อนลงบนหน้าจอโฮโลแกรมสามมิติที่กำลังฉายรหัสโค้ดนับล้านบรรทัดด้วยความเร็วจนน่าเวียนหัว รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าจอควบคุมหลัก นิ้วเรียวยาวของเธอกำลังรัวแป้นพิมพ์เสมือนจริงด้วยความแม่นยำระดับมิลลิวินาที ทว่าเม็ดเหงื่อกาฬที่ผุดพรายขึ้นตามไรผมและสันหลัง กลับเป็นเครื่องยืนยันความกดดันมหาศาลที่เธอกำลังแบกรับ ด้านหลังของเธอห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว คีย์ ในร่างไซบอร์กต้นแบบรุ่นที่ 9 ยืนพิงเสาเหล็กกล้าไร้สนิม ดวงตาจักรกลสีฟ้าครามของเขาหรี่ลงเล็กน้อย จับจ้องแผ่นหลังของหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา ร่องรอยความเสียหายจากการปะทะกับหน่วยรักษาความปลอดภัยเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคงปรากฏเป็นรอยไหม้เกรียมบริเวณหัวไหล่ซ้ายและรอยร้าวบนกรอบโลหะแถบขมับ "คุณกำลังทำลายอาชีพการงานของตัวเอง ริน" เสียงทุ้มต่ำที่เป็นเอกลักษณ์ของคีย์ดังขึ้น ท่าىกลางความเงียบงันของห้องควบคุม ระบบเสียงสังเคราะห์ของเขาเจือปนด้วยคลื่นความถี่ที่แสดงถึงความลังเล ซึ่งเป็นสิ่งที่อัลกอริทึมทั่วไปไม่ควรถูกออกแบบให้มี รินรดายังคงไม่หยุดพิมพ์ นิ้วของเธอยังคงทำงานราวกับเครื่องจักร แต่คำพูดของเธอกลับเฉียบคมไม่แพ้กัน "อาชีพการงานที่สร้างขึ้นบนกองซากศพของพ่อฉัน และการหลอกลวงระดับโลก... ฉันไม่จำเป็นต้องเสียดายมันหรอกครับ คีย์... อ้อ ขอโทษที ฉันติดนิสัยพูดกับตัวเองแบบนี้บ่อยๆ" เธอยิ้มเยาะให้กับตัวเอง มุมปากหยักลึกด้วยความสมเพชในโชคชะตา "นั่นไม่ใช่เหตุผลที่คุ้มค่าพอที่คุณจะแลกกับ 'สถานะ' สิทธิ์การเข้าถึงระดับโอเมก้า และอิสรภาพของคุณ" คีย์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ เสียงโลหะกระทบพื้นดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เขาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเธอในระยะที่ใกล้เสียจนไอร้อนจากร่างกายมนุษย์ส่วนที่เหลืออยู่ของเขาปะทะเข้ากับต้นคอของเธอ รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความสั่นเทา เธอหยุดมือแล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาสนุกสนานและเยชาชาของเธอในยามปกติบัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความมุ่งมั่นที่ไม่อาจสั่นคลอน "คุณคิดว่าฉันทำเพื่ออุดมการณ์ความยุติธรรมงั้นเหรอ คีย์?" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทว่าลุ่มลึกและบาดลึก "เปล่าเลย... ฉันไม่ได้ทำเพื่อใครหน้าไหนทั้งนั้น ฉันทำเพราะถ้าฉันไม่ทำ ดึงปลั๊กคุณออกตอนนี้ ความทรงจำที่เหลืออยู่ของพ่อฉันที่ฝังอยู่ในชิปต้นแบบของคุณก็จะถูกลบหายไปตลอดกาล... และฉันยอมเสียทุกอย่าง ดีกว่าต้องทนอยู่กับความว่างเปล่าอีกครั้ง" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ บทสนทนาเชิงจิตวิญญาณนี้ทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมความรู้สึกของมนุษย์ผู้โดดเดี่ยวและจักรกลผู้แสวงหาจิตวิญญาณ คีย์จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ เขารับรู้ได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่เร็วขึ้นผ่านเซ็นเซอร์ความร้อนระยะใกล้ ร่างกายของไซบอร์กหนุ่มขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด มือเหล็กกล้าที่ผ่านการหุ้มด้วยผิวหนังเทียมเอื้อมขึ้นแตะที่ข้างแก้มของรินรดแผ่วเบา ความเย็นเยียบของโลหะตัดกับความอุ่นของผิวเนียน ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้ถอยหนี "คุณช่างเป็นมนุษย์ที่ดื้อรั้นเสียจริง รินรดา" คีย์กระซิบ เสียงของเขาแฝงความนุ่มนวลอย่างประหลาด "ระบบความปลอดภัยกำลังจะรีเซ็ตในอีกสามนาที... การอัปโหลดไวรัสตัวนี้จะทำให้ระบบทั้งหมดล่มสลาย และคุณจะกลายเป็นอาชญากรระดับชาติทันทีที่ก้าวออกจากห้องนี้" "ฉันเป็นวิศวกรซอฟต์แวร์ระดับโลกนะคีย์" รินรดายกยิ้มมุมปาก ความมั่นใจที่เปี่ยมล้นกลับมาอีกครั้ง เธอวางมือทับลงบนมือของเขาที่ข้างแก้ม สัมผัสที่เย็นเฉียบไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกกลัว ตรงกันข้ามมันกลับสร้างความอุ่นใจที่แปลกประหลาด "ฉันไม่ได้ก้าวออกจากห้องนี้ในฐานะอาชญากร... เพราะฉันไม่ได้ตั้งใจจะเดินออกไปตั้งแต่แรก" คีย์ชะงักไปชั่วขณะ เซ็นเซอร์วิเคราะห์ประมวลผลคำพูดของเธออย่างรวดเร็ว ก่อนที่ดวงตาจักรกลของเขาจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ซึ่งเป็นปฏิกิริยาที่ใกล้เคียงกับความตกใจมากที่สุดเท่าที่ไซบอร์กจะแสดงออกได้ "คุณหมายความว่า..." "ใช่" รินรดาตัดบทด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว นิ้วมือของเธอกดปุ่ม Enter บนแป้นพิมพ์ครั้งสุดท้าย หน้าจอโฮโลแกรมเปลี่ยนจากสีฟ้าเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยดังระรัวขึ้นทั่วทั้งชั้นใต้ดิน "ฉันเขียนโปรแกรมถ่ายโอนจิตสำนึกสำรองไว้แล้ว... ฉันจะสลับขั้วระบบโครงข่ายประสาทเทียมของคุณ เข้ากับเซิร์ฟเวอร์หลักของศูนย์วิจัย เพื่อให้คุณกลายเป็นอิสระอย่างแท้จริง ส่วนฉัน..." เธอยิ้มเศร้าๆ "ฉันจะฝังตัวเองไว้ในระบบปิดตายนี้ พร้อมกับรหัสผ่านที่ไม่มีวันถูกถอดถอดได้" "ริน! คุณกำลังทำอะไร บ้าหรือเปล่า!" คีย์กำมือแน่น แรงมหาศาลของไซบอร์กทำให้แผงโลหะข้างตัวยุบลงไปเล็กน้อย ความสุขุมเยือกเย็นก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความร้อนรนที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนในรอบทศวรรษ "ผมเป็นแค่เครื่องจักร! การสละชีวิตมนุษย์เพื่อระบบอย่างผมมันไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย!" "เหตุผลเหรอ?" รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยดน้ำตาที่เธอพยายามกลั้นไว้ไม่ให้ไหลร่วงลงมา "ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่คุณกลายเป็นคนยึดติดกับตรรกะแบบนั้น คีย์? ความรักและความเห็นอกเห็นใจมันไม่เคยต้องใช้เหตุผลอยู่แล้ว... และถ้าคุณคิดว่าตัวเองเป็นแค่เครื่องจักร ทำไมหัวใจเหล็กของคุณถึงกำลังสั่นไหวล่ะ?" เธอดึงคอเสื้อของเขาลงมาประกบจูบอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง เป็นสัมผัสที่ไร้ซึ่งความอ่อนหวานตามตำราโรแมนติก แต่เต็มไปด้วยความเร่าร้อน ดุดัน และเป็นการเดิมพันครั้งสุดท้ายของชีวิตมนุษย์คนหนึ่งกับอนาคตของจักรกลผู้มีวิญญาณ คีย์ยืนแข็งทื่อไปชั่ววินาที ก่อนที่ระบบภายในของเขาจะตอบสนองด้วยการโอบกอดร่างของเธอไว้แน่น ราวกับต้องการหลอมรวมทั้งสองเข้าเป็นหนึ่งเดียวก่อนที่โลกทั้งใบจะล่มสลาย *ตี๊ด! ตี๊ด! ตี๊ด!* — เสียงสัญญาณเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหว หน้าจอโฮโลแกรมนับร้อยจอเริ่มดับลงทีละจอ ความมืดมิดกำลังคืบคลานเข้ามาปกคลุมห้องควบคุม ทว่าก่อนที่ระบบทั้งหมดจะตัดขาดจากโลกภายนอก แสงไฟสีแดงฉานจากหน้าจอสำรองกลับสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนแปลกประหลาดที่ปรากฏขึ้นกลางจอโดยไม่มีที่มา *[Warning: External Override Detected. Welcome back, Dr. Aris]* ทั้งรินรดาและคีย์ต่างผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว ดวงตาของทั้งคู่เบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อมองไปยังจอภาพนั้น ชื่อ "ดารา" หรือ ดร.อาริส คือชื่อของบิดาของรินรดา ผู้ที่หายสาบสูญไปในโครงการทดลองลับเมื่อสิบปีก่อน และไม่ควรมีตัวตนอยู่ในระบบนี้อีกแล้ว ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยคำพูดใดออกมา เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังขึ้นที่บริเวณหน้าประตูนิรภัยชั้นนอก พร้อมกับเสียงกวาดล้างของอาวุธพลังงานสูงที่กำลังเจาะทะลวงแผ่นเหล็กหนาเข้ามาอย่างรวดเร็ว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้กันมาตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ