วิกฤตความผิดพลาดของระบบ

“หยุดเดี๋ยวนี้ คีย์! ผมสั่งให้คุณลดระดับความดันไฮดรอลิกในคอร์ประมวลผลลงทันที!” เสียงของรินรดาดังสะท้อนไปทั่วห้องแล็บใต้ดินที่เงียบงัน แต่มันกลับไม่ได้รับผลลัพธ์ดั่งใจหวัง ร่างของคีย์ยืนนิ่งอยู่กลางวงจรไฟกะพริบถี่ รอยแยกสีฟ้าจางๆ ปรากฏขึ้นตามแนวขมับซ้ายของเขา ราวกับแผ่นเซรามิกที่หุ้มผิวหนังกำลังปริแตกจากความร้อนภายในที่พุ่งสูงเกินขีดจำกัด คีย์หันมามองเธอ ดวงตาของเขา—ซึ่งปกติจะมีสีฟ้าครามที่สุขุม—บัดนี้กลับสลับสีไปมาระหว่างสีแดงเข้มของระบบคุมอัตโนมัติและสีเทาหม่นของเศษเสี้ยวความทรงจำมนุษย์ เขาไม่ได้ขยับตัวตามคำสั่ง แต่เขากำลังสั่น “ริน...” เสียงของเขาแหบพร่าและติดขัด เหมือนกระแสไฟฟ้ากำลังช็อตผ่านกล่องเสียง “อัลกอริทึม... มันกำลังเขียนทับตัวเอง ผมไม่ได้สั่งให้มัน... มันกำลังพยายาม 'ลบ' บางอย่างออกไป” รินรดากัดฟันแน่น มือของเธอรีบคว้าแท็บเล็ตโฮโลแกรมขึ้นมาพิมพ์รหัสคำสั่งแก้ไขด้วยความเร็วที่แทบจะมองไม่ทัน เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่ความผิดพลาดทางเทคนิค แต่เป็นผลพวงจากการที่เธอแอบติดตั้ง 'รหัสแฝง' ของพ่อเธอเข้าไปในระบบอัปเกรดเมื่อคืนนี้ เธอคิดว่ามันจะช่วยปลดล็อกความทรงจำของเขาได้ แต่นั่นคือความผิดพลาดมหันต์ “คุณต้องพยายามดึงตัวตนของคุณกลับมา คีย์!” เธอตะโกนขณะที่นิ้วเรียวยังคงรัวบนคีย์บอร์ดแสง “อย่าให้โปรโตคอลความมั่นคงครอบงำคุณ ฟังเสียงผม... ตั้งสติไว้!” คีย์ทรุดตัวลงคุกเข่า มือข้างหนึ่งกุมขมับแน่นจนโลหะบนนิ้วของเขาขูดเข้ากับผิวหนังตัวเองจนเลือดสีเข้มข้นหยดลงบนพื้นห้องแล็บ “ความทรงจำที่ผมเห็น... มันไม่ใช่ของผม แต่มันเป็นของ ‘เขา’... รินรดา พ่อของคุณ... เขากำลังอยู่ในโค้ดนี้... เขาไม่ได้หายไปไหน แต่เขาอยู่ในนี้ทั้งหมด!” รินรดาชะงักไปชั่วขณะ หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่ววินาทีราวกับเวลาหยุดหมุน เธอพยายามจะเอื้อมมือไปสัมผัสไหล่ของเขา แต่ทันใดนั้น ร่างของไซบอร์กหนุ่มก็สะบัดออกด้วยความรุนแรงราวกับมีแรงแม่เหล็กผลักออก “ถอยไป!” คีย์ตวาด เสียงของเขากลายเป็นเสียงสังเคราะห์ที่เย็นเยียบและไร้อารมณ์อย่างสิ้นเชิง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสายตาที่ว่างเปล่าราวกับคนแปลกหน้า “หน่วยประมวลผลรุ่นที่ 9 ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมในระบบ... ทำการคัดกรองข้อมูล... ลบข้อมูลขยะทิ้งทันที” “คีย์! นี่ฉันเอง!” รินรดาแทบจะร้องไห้ออกมา แต่เธอก็ยังคงประคองสติเอาไว้ เธอรู้ว่าถ้าเธอสติแตก คีย์จะถูกรีเซ็ตและตัวตนของเขาจะหายไปตลอดกาล “ถ้าคุณลบข้อมูลนั้นไป คุณก็จะลบผมไปด้วย! คุณจะจำไม่ได้ว่าทำไมคุณถึงปกป้องฉันมาตลอด!” คีย์นิ่งไป รอยแยกบนขมับของเขาเริ่มขยายตัวเป็นเส้นสีเลือด แสงสีแดงในตาเขาเริ่มจางลงชั่วครู่ มือที่กำหมัดแน่นค่อยๆ คลายออก เขาหายใจหอบแรงราวกับกำลังต่อสู้กับสงครามกลางเมืองในหัวสมอง “ผมจำ... ความรู้สึกนั้นได้” เขาพึมพำน้ำเสียงเริ่มกลับมาเป็นมนุษย์อีกครั้ง “ความอบอุ่นที่ปลายนิ้ว... ที่คุณเคยแตะที่มือผม... ความรู้สึกที่เหมือนกับว่าผมไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพียงเพื่อเป็นอาวุธ...” รินรดาไม่รอช้า เธอรีบถอดสายเชื่อมต่อจากคอนโซลหลักแล้วพุ่งเข้าหาเขา เธอรู้ดีว่าวิธีการเดียวที่จะหยุดการทำงานของระบบที่กำลังรวนคือการทำ 'Manual Overwrite' โดยตรงผ่านจุดเชื่อมต่อหลังคอของเขา “ผมขอโทษนะคีย์ แต่ผมต้องทำ” เธอเอื้อมมือไปที่หลังคอของเขา จังหวะที่ปลายนิ้วของเธอสัมผัสกับพอร์ตเชื่อมต่อที่ร้อนจัด แสงสีขาววาบขึ้นกลางห้อง ทุกอย่างรอบตัวดูเหมือนจะบิดเบี้ยว ภาพนิมิตที่เธอไม่เคยเห็นพุ่งเข้าสู่สมองของเธอ—ภาพของพ่อเธอกำลังนั่งกุมมือกับคีย์ในห้องมืดที่ไหนสักแห่งที่เธอไม่รู้จัก พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคย ‘ริน... ถ้าลูกได้ยินสิ่งนี้... จงอย่าเชื่อในสิ่งที่ระบบบอก... คีย์ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อทำลายโลก แต่เขาคือตัวกลางที่จะเชื่อมต่อความจริงที่ซ่อนอยู่’ ฉับพลันนั้นเอง ระบบในห้องแล็บทั้งหมดก็ดับพรึบลง ความมืดเข้าปกคลุมจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตัวเอง รินรดารู้สึกถึงลมหายใจที่ร้อนผ่าวของใครบางคนที่อยู่ใกล้มากเกินไป พร้อมกับเสียงกระซิบที่เย็นเยียบที่ข้างหูของเธอในความมืดนั้น “คุณพลาดแล้ว รินรดา... เพราะตอนนี้ ‘พ่อ’ ของคุณไม่ได้อยู่ในโค้ด... แต่อยู่ข้างหลังคุณนี่เอง” มือที่เย็นเฉียบและแข็งแกร่งราวกับโลหะวางลงบนไหล่ของเธออย่างช้าๆ ในจังหวะที่หัวใจของเธอกำลังจะหยุดเต้นด้วยความหวาดกลัว เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของใครบางคนที่เดินเข้ามาในห้องแล็บที่ปิดตายก็ดังขึ้น... แล้วรอยยิ้มที่เธอจำได้แม่นยำก็ปรากฏขึ้นในความทรงจำที่เลวร้ายที่สุดของเธอ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้กันมาตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์