ผู้ทรยศในเงามืด

เสียงเคาะแป้นพิมพ์สี่สิบเจ็ดครั้งต่อนาที คือจังหวะชีวิตเดียวที่รินรดาไว้วางใจในเวลานี้ บนจอภาพโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียว อัลกอริทึมการเข้ารหัสระดับควอนตัมกำลังวิ่งตัดผ่านโค้ดชุดสุดท้ายเพื่อปิดผนึกประตูหลัง (Backdoor) ที่ศัตรูใช้เจาะระบบศูนย์วิจัย ทว่า ปลายนิ้วเรียวที่กำลังจะกดคำสั่งยืนยันกลับชะงักค้างกลางอากาศ ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นกรองแสงกวาดมองข้อความ Log ข้อมูลที่ถูกส่งออกไปเมื่อสามนาทีที่แล้ว มันไม่ใช่การแฮกจากภายนอก แต่เป็นการเข้าถึงผ่านสิทธิ์ระดับผู้ดูแลระบบ (Admin Privilege) ที่มีรหัสผ่านส่วนตัวของเธอเอง... และถูกส่งตรงไปยังเซิร์ฟเวอร์ลับขององค์กรคู่แข่งอย่าง "นีโอ-เทค" "แปลกนะครับ..." เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นจากมุมมืดของห้องปฏิบัติการ คีย์ก้าวเท้าเข้ามาอย่างไร้ซุ่มเสียง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อโค้ดสีเข้มหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเงาของเธอ แววตาของไซบอร์กหนุ่มสะท้อนแสงไฟนีออนสีนวล "เส้นทางการส่งข้อมูลนี้ถูกเข้ารหัสซ้อนทับสามชั้น เจ้าของรหัสนี้ต้องมีความคุ้นเคยกับสถาปัตยกรรมโครงสร้างหลักของโปรเจกต์นี้เป็นอย่างดี... เทียบเท่ากับตัวคุณ หรือไม่ก็คนที่คุณไว้ใจที่สุด" รินรดานิ่งเงียบ เธอยังไม่หันไปมองคู่สนทนา สันจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก ความหนาวเหน็บจากอัลกอริทึมไซเบอร์ไม่ได้ทำให้เธอสะท้านเท่ากับความจริงที่ว่า 'หนอนบ่อนไส้' กำลังหายใจอยู่ใกล้ตัวเธอแค่เอื้อม "คุณกำลังสงสัยใคร คีย์?" รินรดากล่าวเสียงเรียบ พยายามรักษาอุณหภูมิความเย็นชาในน้ำเสียงไว้ให้ได้มากที่สุด แม้หัวใจข้างในจะเต้นระส่ำราวกับกราฟคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่ถูกรบกวน "ผมไม่ได้สงสัย..." คีย์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นอายโลหะจางๆ และความเย็นเยียบแบบเครื่องจักรผสมผสานกับลมหายใจอุ่นร้อนของความเป็นมนุษย์ที่ยังหลงเหลือ "ผมแค่กำลังคำนวณความเป็นไปได้... ในโลกของซอฟต์แวร์ บั๊กที่อันตรายที่สุดไม่ใช่โค้ดที่เขียนผิดพลาด แต่คือโค้ดที่ถูกฝังเจตนาแปลกปลอมไว้ตั้งแต่ต้นทางโดยคนที่ไม่มีใครระวัง" สายตาของทั้งคู่ประสานกันผ่านเงาสะท้อนบนกระจกหน้าจอ ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์ที่คำรามเบาๆ ราวกับเสียงกระซิบจากความตาย รินรดาหวนนึกถึงใบหน้าของผู้คนรอบตัวในรอบสัปดาห์ที่ผ่านมา ดร.ภาคิน อาจารย์ที่ปรึกษาผู้ล่วงลับที่ทิ้งมรดกทางความคิดนี้ไว้, มาร์ค ผู้ช่วยหนุ่มผู้คอยดูแลระบบเครือข่ายที่มักจะอยู่ดึกเป็นเพื่อนเธอเสมอ, หรือแม้กระทั่ง... ข้อมูลดิบที่คีย์ถือครองอยู่ ใครกันแน่ที่มีรหัสผ่านคีย์การ์ดเข้าห้องควบคุมหลักในคืนที่ระบบล่ม? "ฉันตรวจสอบล็อกอินย้อนหลังสามวันแล้ว" รินรดาผ่อนลมหายใจยาว เหยียดแผ่นหลังตรงขึ้นเพื่อแสดงความแข็งแกร่ง "ไม่มีการบังคับเจาะระบบ ทุกอย่างทำผ่านคีย์การ์ดกายภาพ นั่นหมายความว่า... คนคนนั้นต้องมีสำเนาคีย์การ์ดระดับสอง ซึ่งมีอยู่แค่สามคนในตึกนี้" "และหนึ่งในนั้นคือคุณ อีกคนคือผู้ช่วยของคุณ..." คีย์เว้นจังหวะ ดวงตาสสีนิลพินิจพิเคราะห์ปฏิกิริยาของเธออย่างลึกซึ้ง "ส่วนคนที่สาม... คือคนที่คุณเพิ่งอนุญาตให้เข้าถึงฐานข้อมูลส่วนตัวเมื่อคืนนี้" คำพูดของคีย์ราวกับคมมีดที่กรีดลงบนกลางใจ รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห้ามเลือดแทบไม่ทัน ภาพของมาร์คที่ถือแก้วกาแฟเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มเป็นมิตรผุดขึ้นมาในหัว หรือจะเป็นดร.วิภา ผู้บริหารหญิงผู้กุมอำนาจการจัดสรรงบประมาณ? หรือว่า... จะเป็นตัวคีย์เองที่สร้างสถานการณ์นี้ขึ้นมาเพื่อทดสอบความไว้วางใจของเธอ? ในเกมแห่งการหักเหลี่ยมนี้ ไม่มีใครบริสุทธิ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ และความไว้ใจคือความโง่เขลาที่สุดที่มนุษย์คนหนึ่งจะมอบให้ผู้อื่น "คุณกำลังบอกว่าฉันควรระแวงแม้กระทั่งเงาของตัวเองอย่างนั้นสินะ" รินรดาเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย "ผมไม่ได้บอกให้คุณระแวง..." คีย์โน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบข้างใบหูของเธอแผ่วเบาจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น "แต่ผมกำลังบอกว่า... ศัตรูไม่ได้ยืนอยู่หน้าประตูกระจกข้างนอกนั่น แต่มันกำลังนั่งจ้องมองหน้าจอเดียวกับที่คุณกำลังพิมพ์อยู่ต่างหาก" ฉับพลันนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสามก็ดังสนั่นหวั่นไหวทั่วทั้งชั้นใต้ดิน ไฟฉุกเฉินสีแดงฉานกะพริบวับวาบสลับกับความมืดมิด หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดดับวูบลงพร้อมกัน เหลือเพียงข้อความบรรทัดเดียวที่สว่างวาบขึ้นมากลางห้องควบคุม— *“ยินดีต้อนรับสู่กับดัก, รินรดา”* และก่อนที่ทั้งคู่จะได้ขยับตัว เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็กำลังวิ่งตรงมายังประตูห้องปฏิบัติการแห่งนี้อย่างรวดเร็ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้กันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ