บทสนทนาภายใต้หน้ากาก

ไอความร้อนจากแรงระเบิดยังไม่ทันจางหาย กลิ่นฉุนของดินปืนและโอโซนสังเคราะห์ก็คละคลุ้งไปทั่วห้องควบคุมใต้ดิน หน่วยจู่โจมไร้เงาสี่นายในชุดเกราะพรางพลังงานความหนาแน่นสูงยืนตระหง่านอยู่หลังกลุ่มควัน ปากกระบอกปืนพลาสมาลำแสงสีฟ้าเข้มประสานเล็งตรงมายังจุดกึ่งกลางหน้าอกของรินรดาและคีย์อย่างไร้ความปรานี ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายถูกบีบอัดให้เหลือเพียงเสี้ยววินาที รินรดากลับไม่ได้ถอยหลังหนี เธอทำเพียงก้าวเท้าขวาเหลื่อmไปข้างหลังเล็กน้อย น้ำหนักตัวถ่ายเทลงบนส้นเท้าอย่างมั่นคง มือเรียวที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อยังคงกุมแท่งข้อมูลควอนتمแน่น ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของโลหะผสมไทเทเนียม เช่นเดียวกับคีย์ที่ก้าวขึ้นมาบังร่างเพรียวของเธอไว้ครึ่งหนึ่ง แสงสีฟ้าจากปากกระบอกปืนสะท้อนลงบนดวงตาข้างซ้ายที่เป็นเลนส์ไซเบอร์เนติกส์ของเขา เกิดเป็นประกายแสงเย็นเยียบที่ไร้ความหวาดกลัว "ลดอาวุธลงแล้วคุกเข่าซะ รหัสผ่านกำลังจะถูกรีเซ็ตในอีกสามสิบวินาที" เสียงทุ้มต่ำลอดผ่านหน้ากากกรองอากาศของหัวหน้าหน่วยจู่โจม น้ำเสียงนั้นเรียบเฉย ไร้อารมณ์ และเป็นระเบียบราวกับถูกควบคุมด้วยอัลกอริทึม คีย์เหลือบมองรินรดาหางตาเพียงนิดเดียว การคำนวณวิถีกระสุนและอัตราการตอบสนองของชุดเกราะศัตรูวิ่งผ่านสมองกลของเขาด้วยความเร็วสูงถึงสามล้านลบ.วินาที ช่องว่างระหว่างพวกเขากับประตูหนีภัยคือเจ็ดเมตร หากเขาใช้ระบบขับเคลื่อนฉุกเฉิน รินรดาอาจรอด แต่โอกาสรอดของเธอกลับมีเพียงสี่สิบเปอร์เซ็นต์ ซึ่งเป็นตัวเลขที่เขาไม่อาจยอมรับได้ "พวกคุณมาเพื่อเอาข้อมูล... หรือมาเพื่อทำลายมันกันแน่ครับ ผู้กองศราวุธ" คีย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงนิ่งสงบแต่กังวานก้องไปทั่วห้องควบคุม แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากตัวของไซบอร์กหนุ่มจนทำให้ทหารแถวหน้าชะงักไปชั่วพริบตา รินรดาเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อนั้น เธอหันไปมองแผ่นหลังกว้างของคีย์ด้วยความรู้สึกซับซ้อน ศราวุธไม่ได้เป็นเพียงแค่ทหารรับจ้าง แต่เขาคืออดีตผู้บังคับบัญชาของโครงการไซบอร์กต้นแบบรุ่นที่ 9—ผู้ชายคนเดียวที่รู้ว่าความทรงจำมนุษย์ในตัวคีย์ถูกฝังไว้ที่ส่วนไหนของหน่วยความจำหลัก หมวกเกราะของหัวหน้าหน่วยจู่โจมถูกถอดออกเผยให้เห็นใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นลากยาวจากโหนกแก้มถึงกราม ศราวุธยิ้มเยาะที่มุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าของคนที่อยู่ท่ามกลางสมรภูมิการเมืองมาทั้งชีวิต "ฉลาดสมเป็นรุ่นที่เก้า... คีย์" ศราวุธลดปืนลงครึ่งหนึ่ง ส่งสัญญาณให้ลูกน้องยังคงตรึงกำลังไว้ "แต่เธอกำลังเล่นกับไฟที่ใหญ่เกินกว่าจะควบคุม รินรดา พ่อของเธอไม่ได้ทิ้งแค่โค้ดโปรแกรมธรรมดาไว้ เขาทิ้งระเบิดเวลาที่จะล้างบางระบบโครงสร้างพื้นฐานของสภาสูงทั้งระบบ" รินรดาขยับตัวก้าวออกมาจากด้านหลังของคีย์ แววตาของเธอสั่นระริกด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกเก็บกดมานานหลายปี "พ่อฉันไม่ได้สร้างระเบิด ท่านสร้างกุญแจ... กุญแจที่จะปลดปล่อยมนุษยชาติจากการเป็นทาสของอัลกอริทึมที่พวกคุณใช้ครอบงำพวกเขาต่างหาก!" "แล้วเธอกล้ารับประกันไหมล่ะ ว่าโลกหลังการปลดปล่อยนั้นจะไม่นองเลือดกว่าเดิม?" ศราวุธโต้กลับทันควัน น้ำเสียงของเขาคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนแผลสด "ความยุติธรรมในอุดมคติของเธอกำลังจะแลกมาด้วยชีวิตของคนนับล้านในเขตสลัมที่พึ่งพาระบบจัดการพลังงานอัตโนมัติ รินรดา... เธอมีความเมตตามากพอที่จะมองดูคนอดอยากตายเพราะระบบล่มสลายจริงหรือ?" คำพูดนั้นราวกับค้อนหนักที่ทุบลงกลางอกของวิศวกรสาว รินรดาชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ ภาพของเด็กๆ ในเขตชนชั้นล่างที่พึ่งพิงพลังงานจากศูนย์กลางลอยเข้ามาในหัว ความขัดแย้งระหว่างอุดมคติอันบริสุทธิ์กับความจริงอันโหดร้ายของโลกใบนี้บีบคั้นหัวใจเธอจนเจ็บแปลบ คีย์สังเกตเห็นความลังเลในดวงตาคู่สวยนั้น มือข้างหนึ่งของเขาเอื้อมไปแตะข้อศอกของรินรดาเบาๆ สัมผัสจากปลายนิ้วโลหะที่อุ่นกว่าที่ควรจะเป็นส่งผ่านความมั่นคงมาให้เธอ "เราไม่ได้มาเพื่อทำลายระบบเพื่อความพินาศครับ ผู้กอง" คีย์กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่ทรงพลัง "เรามาเพื่อเขียนมันใหม่... ด้วยเงื่อนไขที่มนุษย์ยังคงมีสิทธิ์เลือกชะตากรรมของตัวเอง ไม่ใช่ถูกกำหนดโดยโค้ดที่ไร้หัวใจเหมือนที่คุณกำลังรับใช้อยู่" ศราวุธจ้องมองคีย์ด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ในฐานะทหาร เขาถูกฝึกมาให้เชื่อฟังคำสั่ง แต่ในฐานะมนุษย์ที่เคยสูญเสียครอบครัวไปกับสงครามข้อมูลเมื่อสิบปีก่อน คำพูดของไซบอร์กหนุ่มกลับไปสะกิดบาดแผลลึกที่เขาพยายามกลบฝังไว้ "นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร... คีย์? แค่เศษเหล็กที่มีโปรแกรมจำลองความรู้สึก เลียนแบบความเจ็บปวด แล้วคิดว่าจะเปลี่ยนโลกได้งั้นหรือ?" ศราวุธเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ แต่แววตากลับไหววับ "ความรู้สึกของผมอาจจะเป็นแค่ชุดคำสั่งจำลอง... แต่มันก็ซื่อสัตย์กว่าเจตนาที่แท้จริงเบื้องหลังคำสั่งของสภาสูงเป็นร้อยเท่าครับ" คีย์ตอบกลับทันทีโดยไม่กะพริบตา "และที่สำคัญที่สุด... ผมเลือกที่จะปกป้องเธอ ไม่ใช่เพราะคำสั่งในระบบ แต่เป็นเพราะนี่คือเจตจำนงที่ผมเลือกเอง" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องควบคุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของระบบระบายความร้อนและความตึงเครียดในอากาศที่หนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก รินรดามองเสี้ยวหน้าของคีย์ หัวใจของเธอเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นเพราะกระแสความรู้สึกบางอย่างที่ไหลผ่านระหว่างพวกเขาท่ามกลางความเป็นความตาย ศราวุธถอนหายใจยาวนาน เขาหันไปมองหน้าจอหลักที่กำลังนับถอยหลังการรีเซตระบบ ก่อนจะหันกลับมามองทั้งสองคนด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป "พวกเธอมีเวลาอีกแค่สามนาที ก่อนที่กองกำลังเสริมชุดใหญ่จะมาถึงห้องนี้ และตอนนั้นต่อให้ฉันอยากจะปล่อยผ่าน ก็ไม่มีใครช่วยอะไรได้อีก" ศราวุธพูดด้วยน้ำเสียงต่ำลง ดึงซองฮาร์ดดิสก์สำรองโยนลงบนพื้นตรงหน้าพวกเขา "เอาข้อมูลส่วนที่เหลือไป... แล้วทางที่ดี รีบไสหัวไปให้พ้นจากเขตปริมณฑลนี้ซะ" รินรดาก้มมองฮาร์ดดิสก์บนพื้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอดีตผู้บังคับบัญชาด้วยความประหลาดใจ "ทำไมคุณถึง..." "ฉันไม่ได้ทำเพื่ออุดมคติของเธอหรอก รินรดา" ศราวุธหันหลังกลับ สวมหมวกเกราะปิดบังใบหน้าอีกครั้ง "ฉันแค่เบื่อที่จะเป็นหุ่นยนต์ในร่างมนุษย์... เหมือนกับที่พวกนายพยายามจะพิสูจน์ให้เห็นต่างหาก" สิ้นคำพูดนั้น ศราวุธก็โบกมือให้ลูกน้องถอยร่นกลับเข้าสู่ความมืดของอุโมงค์ระบายความร้อนอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้รินรดาและคีย์ยืนอยู่ท่ามกลางควันจางๆ และความเงียบงันที่กลับคืนมา รินรดารีบก้มลงหยิบฮาร์ดดิสก์ขึ้นมา มือของเธอยังคงสั่นเล็กน้อยจากเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่ เธหันไปสบตากับคีย์ ผู้ชายที่ยืนหยัดปกป้องเธอโดยไม่มีแม้แต่ลมหายใจของมนุษย์จริงๆ "เราต้องรีบแล้วครับ คีย์" เธอกล่าวเสียงเบา "ครับ" คีย์พยักหน้ารับ ก่อนจะหันไปเสียบแท่งข้อมูลหลักเข้ากับแผงควบคุมสำรองเพื่อถ่ายโอนข้อมูลชุดสุดท้าย แต่ในเสี้ยววินาทีที่หน้าจอแสดงผลเริ่มทำงาน เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง พร้อมกับข้อความแปลกปลอมที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอหลักโดยไม่มีที่มา *[Warning: External Override Detected]* *[Source: Sub-Level Zero]* *[Message: ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ลูกสาวของฉัน]* รินรดายืนแข็งทื่อ เลือดในกายเย็นเฉียบลงในพริบตา ขณะที่คีย์หันขวับไปมองหน้าจอด้วยความตื่นตัวสูงสุด เมื่อชื่อผู้ส่งสัญญาณปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน—ชื่อของคนที่ควรจะตายไปจากโลกนี้เมื่อสิบปีก่อน... พ่อของเธอเอง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้กันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ