ทุ่งหญ้าจำลองที่เหี่ยวเฉา

เสียงกระแทกของปลายนิ้วลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมดังสะท้อนก้องในห้องควบคุมใต้ดินที่ไร้ซึ่งแสงธรรมชาติ รินรดากวาดสายตามองชุดคำสั่งที่กำลังรันผ่านม่านตาเทียมของเธออย่างกระวนกระวาย ค่าสถานะของระบบระบายความร้อนในห้องเซิร์ฟเวอร์หลักกำลังพุ่งสูงขึ้นราวกับปรอทที่ถูกเผาด้วยไฟบรรกัลป์ ทว่าสิ่งรบกวนสมาธิที่แท้จริงหาใช่ความร้อนระอุของฮาร์ดแวร์ หากแต่เป็นเสียงลมหายใจสม่ำเสมอแต่แปลกประหลาดที่ดังมาจากมุมมืดของห้อง คีย์ยืนพิงเสาเหล็กกล้าอย่างไร้การเคลื่อนไหว ดวงตาสีฟ้าครามของไซบอร์กต้นแบบรุ่นที่ 9 หรี่ลงเล็กน้อย จับจ้องไปยังแผงวงจรตรงหน้าด้วยความว่างเปล่า ทว่าภายในระบบประมวลผลของเขากำลังเกิดความปั่นป่วนระดับมหภาค ข้อมูลเศษเสี้ยวความทรงจำที่ถูกเข้ารหัสไว้ด้วยอัลกอริทึมระดับสูงกำลังพยายามทะลวงผ่านไฟร์วอลล์ความปลอดภัยที่บริษัทแม่ฝังไว้ในก้านสมอง "คุณกำลังทำให้คอร์ประมวลผลของคุณโอเวอร์โหลดนะ คีย์" รินรดากล่าวขึ้นโดยไม่ละสายจากหน้าจอ เสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าแฝงความกังวลที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้มาLดของวิศวกรผู้เย็นชา "ระบบตรวจพบความผิดปกติในชุดข้อมูลสำรองครับ... รินรดา" คีย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบตามเคย ทว่าจังหวะเว้นวรรคก่อนจะเอ่ยชื่อเธอกลับยาวนานกว่าปกติ "มันไม่ใช่ข้อมูลของบริษัท แต่มันคือ... ภาพของห้องปฏิบัติการเก่าแห่งหนึ่ง กลิ่นของสนิม กลิ่นอับของกระดาษชำระ และ... เสียงเพลงจากเครื่องเล่นแผ่นเสียงยุคเก่า" รินรดาชะงัก นิ้วเรียวที่กำลังพิมพ์คำสั่งหยุดกะทันหัน เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ชื่อของห้องปฏิบัติการเก่าและเสียงเพลงนั้น... มันคือสิ่งเดียวกับที่พ่อของเธอเคยเปิดซ้ำๆ ก่อนที่ท่านจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อสิบปีก่อน "คุณกำลังเห็นอะไรอีก" เธอหันขวับไปมองเขา แววตาแข็งกร้าวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่ถูกความเจ็บปวดในอดีตกัดกิน "ผมเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง" คีย์ค่อยๆ ก้าวเท้าเดินออกจากมุมมืด แสงนีออนสีฟ้าสลัวทาบทับลงบนโครงหน้าโลหะที่ถูกปกคลุมด้วยผิวหนังเทียมอันแนบเนียน ดวงตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับกำลังค้นหาคำตอบในจักรวาลคู่ขนาน "เธอถือตุ๊กตาหมีที่ชำรุด... และเธอกำลังร้องไห้ในขณะที่ผู้ชายคนหนึ่งกำลังถอดรหัสความทรงจำของผมใส่ลงไปในชิปต้นแบบ... ผู้ชายคนนั้นเรียกเด็กผู้หญิงคนนั้นว่า... 'ริน'" บรรยากาศภายในห้องราวกับถูกดูดออกจนหมดสิ้น ความเงียบงันเข้าปกคลุมจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่านสายเคเบิล หัวใจของรินรดาเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความทรงจำเหล่านั้น... ไม่ควรมีอยู่ในระบบของไซบอร์กทหารรับจ้าง มันควรจะถูกลบเลือนไปพร้อมกับการรีบูตระบบครั้งใหญ่เมื่อห้าปีก่อน เว้นเสียแต่ว่า... คนที่สร้างเขาขึ้นมาคือคนเดียวกับพ่อของเธอ "เป็นไปไม่ได้..." รินรดาส่ายหัวเบาๆ ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "โปรเจกต์ของพ่อฉันถูกทำลายไปหมดแล้วในคืนวันที่ท่านหายตัวไป นายไม่ใช่ผลงานของท่าน นายเป็นแค่หุ่นยนต์สงครามที่ถูกสร้างโดยองค์กรเพื่อใช้เป็นเครื่องมือควบคุมเครือข่าย!" "เครื่องมือหรือลูกหลาน... บางทีคำตอบอาจไม่ได้มีแค่สองตัวเลือกนะครับ คุณวิศวกร" คีย์เอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความเย้ยหยัน แต่มันคือความเจ็บปวดร้าวลึกในระดับจิตวิญญาณจำลอง "ระบบประสาทสัมผัสของผมกำลังบอกว่า หัวใจที่เต้นอยู่ในอกข้างซ้ายของคุณตอนนี้ มีจังหวะตรงกับคลื่นความถี่ของเสียงเพลงในความทรงจำของผมอย่างน่าประหลาด... คุณคิดว่าความบังเอิญนี้มีอยู่จริงในโลกของอัลกอริทึมหรือเปล่าล่ะครับ" ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเอ่ยคำโต้แย้งใดๆ เพื่อกลบเกลื่อนความสั่นคลอนในจิตใจ เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตก็ดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานกะพริบวาบไปทั่วทั้งห้องควบคุม หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดดับวูบลงก่อนจะถูกแทนที่ด้วยข้อความรหัสลับสีเขียวที่วิ่งพล่านราวกับฝูงมดคลั่ง [CRITICAL WARNING: System Override in Progress. Target: Core Memory Sector 9. Unauthorized Access Detected.] รินรดาเบิกตากว้างเมื่อตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่ระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติของบริษัท แต่เป็นชุดคำสั่งภายนอกที่กำลังพยายามดึงข้อมูลความทรงจำทั้งหมดออกจากหัวของคีย์ด้วยความรุนแรง หากกระบวนการนี้เสร็จสมบูรณ์ คีย์จะไม่เหลือความเป็นมนุษย์แม้แต่เศษเสี้ยว และความลับทั้งหมดเกี่ยวกับพ่อของเธอจะถูกลบหายไปตลอดกาล "บ้าเอ้ย!" เธอสบถอย่างหัวเสีย พุ่งตัวกลับไปที่แผงควบคุมหลักเพื่อพิมพ์ชุดคำสั่งยับยั้งการถ่ายโอนข้อมูล "พวกมันกำลังดึงข้อมูลความทรงจำของคุณ! คีย์ นั่งลงที่เก้าอี้เชื่อมต่อเดี๋ยวนี้! ถ้าเราไม่ตัดการเชื่อมต่อตอนนี้ สมองกลของคุณจะหลอมละลาย!" ทว่าคีย์กลับยืนนิ่งสนิท ราวกับรากของต้นไม้ใหญ่ที่หยั่งลึกลงไปในพื้นคอนกรีต เขาไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับค่อยๆ ยกมือขึ้นแตะที่ขมับด้านซ้ายของตัวเอง ที่ซึ่งไฟสัญญาณสีแดงกำลังกะพริบถี่ขึ้นเรื่อยๆ "ปล่อยให้มันดำเนินการต่อไปเถอะครับ รินรดา" คีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว ราวกับผู้ชายที่ตัดสินใจเดินเข้าสู่ลานประหารด้วยความเต็มใจ "บางที... คำตอบที่คุณตามหามาตลอดสิบปี อาจจะกำลังรอให้ผมเป็นคนเปิดประตูห้องนั้นให้คุณเป็นครั้งสุดท้าย" "นายบ้าไปแล้วหรือไง! ถ้านายยอมให้มันดึงข้อมูล นายจะตาย—" "ผมไม่เคยมีชีวิตอยู่ตั้งแต่แรกอยู่แล้วครับ..." คีย์หันมามองเธอเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่สะท้อนภาพเงาของเธออย่างชัดเจนที่สุด "...แต่ถ้าความทรงจำของผมสามารถทำให้คุณเข้าใจได้ว่าทำไมพ่อของคุณถึงยอมแลกทุกอย่าง... มันก็คุ้มค่าไม่ใช่หรือครับ" ฉับพลันนั้น ประตูนิรภัยเหล็กกล้าด้านหลังห้องควบคุมก็ระเบิดออกด้วยแรงดันความร้อนสูง ควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงของกลุ่มหน่วยจู่โจมไร้เงาที่ก้าวเข้ามาในความมืด พร้อมกับกระบอกปืนเล็งตรงมาที่ร่างของพวกเขาทั้งสองคนอย่างเลือดเย็น ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านกั้นความมืดมิดและอัลกอริทึมแห่งความทรงจำนี้ไปด้วยกันนะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์