การเดินทางสู่เขตต้องห้าม

กลิ่นอายของสนิมเหล็กผสมกับน้ำยาฆ่าเชื้อเข้มข้นลอยอบอวลอยู่ในอากาศอับชื้น เป็นกลิ่นที่รินรดาจำฝังใจมาตั้งแต่ครั้งยังเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ นั่งรอคอยบิดาหน้าห้องทดลองใต้ดิน เสียงฝีเท้าของรองเท้าคอมแบทกระทบพื้นคอนกรีตเปลือยดังสะท้อนก้องกังวาน ทำลายความเงียบงันของอุโมงค์ระบายความร้อนรุ่นเก่าที่ถูกทิ้งร้างมานานหลายทศวรรษ แสงไฟฉายแบบคาดหัวของรินรดาสาดส่องผ่านละอองฝุ่นหนาทึบ เผยให้เห็นท่อสายเคเบิลระโยงระยางราวกับเส้นเลือดใหญ่ของซากอสุรกายเหล็กที่ตายซาก "อัตราการเต้นของหัวใจคุณสูงขึ้นสิบสองเปอร์เซ็นต์ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของคีย์ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง แม้ในยามที่ระบบแสงสว่างทั้งหมดล่มสลาย แวตาของไซบอร์กต้นแบบรุ่นที่ 9 กลับยังคงปรับโฟกัสด้วยแสงสีฟ้าจางๆ สะท้อนกับผนังโลหะผุกร่อน รินรดากัดริมฝีปากแน่นโดยไม่หันกลับไปมอง เธอไม่ได้หยุดเดิน "ฉันแค่อึดอัดกับอากาศที่นี่ มันไม่มีอะไรซับซ้อนไปกว่านั้นหรอก คีย์" "ความอึดอัดทางกายภาพมักเป็นผลสะท้อนของความทรงจำที่ยังไม่ถูกลบ" คีย์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดอย่างเงียบเชียบ ลลมหายใจอุ่นๆ ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเลียนแบบมนุษย์รดลงบริเวณต้นคอของเธอ "คุณกำลังกลัวว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังประตูบานนั้น จะทำลายสมมติฐานทั้งหมดที่คุณพยายามสร้างมันขึ้นมาตลอดสิบปี" รินรดาสะดุดฝีเท้าเล็กน้อยก่อนจะหยุดนิ่ง เธอยืนเผชิญหน้ากับประตูนิรภัยบานมหึมาที่มีตราสัญลักษณ์ของบริษัทเทคโนโลยีชั้นนำซึ่งถูกขูดลบออกด้วยของมีคม รอยแผลเป็นบนโลหะเหล่านั้นดูคล้ายร่องรอยการต่อสู้ด้วยมือเปล่า "ฉันไม่ได้กลัวความจริง" รินรดาหันกลับมาสบตา ประกายในแววตาของเธอคมกริบและเต็มไปด้วยความดื้อรั้นที่ผสมผสานกับความเปราะบาง "ฉันแค่เสียดายเวลาที่ต้องมาพิสูจน์ว่าสิ่งที่พ่อฉันเคยเชื่อ... มันคือความงี่เง่าสิ้นดี" "ความงี่เง่ามักให้ผลลัพธ์ที่เปลี่ยนประวัติศาสตร์เสมอครับ" คีย์เอื้อมมือหนาของเขาไปสัมผัสกับแผงควบคุมระบบสัมผัสที่ไร้กระแสไฟ นิ้วมือของไซบอร์กเชื่อมต่อเข้ากับพอร์ตข้อมูลสำรองโดยตรง เกิดประกายไฟสีฟ้าแลบแปล๊บแปลบ พร้อมกับเสียงระบบไฮดรอลิกที่ถูกบังคับให้ทำงานด้วยพลังงานสำรองฉุกเฉิน ครืด... เสียงโลหะหนักหน่วงเสียดสีกันดังลั่นจนพื้นดินสั่นสะเทือน ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดาน ประตูนิรภัยค่อยๆ แยกตัวออกจากกัน เผยให้เห็นความมืดมิดสนิทที่เย็นยะเยือกยิ่งกว่าด้านนอก กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้สังเคราะห์ที่ควรจะสูญสลายไปนานแล้ว กลับลอยออกมาจากภายในห้องแล็บต้นกำเนิด เป็นกลิ่นเดียวกับที่เคยติดอยู่บนเสื้อกาวน์ของบิดาเธอก่อนวันที่เขาจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย รินรดากลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว มือเรียวบางสั่นเทาเล็กน้อยขณะเอื้อมไปหยิบแท็บเล็ตข้อมูลขึ้นมาเตรียมพร้อม เธอสับสวิตช์เปิดไฟฉายแรงสูง ทว่าทันทีที่ลำแสงพุ่งทะลวงเข้าไปในความมืด ภาพตรงหน้าก็ทำให้ทั้งสองคนต้องชะงักงัน ห้องทดลองใต้ดินไม่ได้ว่างเปล่าอย่างที่คิด... กลางห้องโถงกว้าง มีแคปซูลบรรจุของเหลวสีอำพันตั้งตระหง่านอยู่สามแคปซูล ภายในนั้นไม่ใช่ร่างของสิ่งทดลองไร้ชีวิต แต่เป็นร่างของมนุษย์ที่ถูกแช่แข็งไว้ในท่าทางที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่ยังคงทำงานอยู่ แสดงเส้นกราฟการทำงานของอัลกอริทึมที่คุ้นเคยอย่างยิ่ง—มันคือรหัสต้นแบบของคีย์เอง แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของรินรดาร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม คือหน้าจออีกด้านหนึ่งที่เพิ่งถูกปลุกให้ตื่นขึ้น มันแสดงข้อความต้อนรับอัตโนมัติด้วยลายมือดิจิทัลของบิดาเธอ พร้อมกับไฟล์วิดีโอที่ถูกตั้งเวลาให้เล่นทันทีเมื่อมีผู้บุกรุกก้าวเข้ามาถึงจุดนี้ "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะลูกรัก... พ่อรู้ว่าวันหนึ่งลูกต้องมาถึงที่นี่" เสียงแหบพร่าแต่ทรงพลังของบิดารินรดาดังขึ้นจากลำโพงเก่าคร่ำครึ คีย์หันขวับไปมองที่มุมมืดของห้องทันที พร้อมกับที่เซ็นเซอร์ตรวจจับความร้อนของเขาจับสัญญาณชีพจรที่เพิ่งเริ่มต้นทำงานขึ้นใหม่อย่างกะทันหันในเงาสลัวเบื้องหลังแคปซูล "รินรดา... ถอยหลังไป" คีย์คว้าแขนเธอไว้ด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับที่กระบอกปืนพกพลังงานถูกชักออกมาจากซองข้างลำตัวอย่างรวดเร็ว ทว่า... ก่อนที่พวกเขาจะทันได้ตั้งตัว ประตูนิรภัยด้านหลังที่เพิ่งเปิดออก กลับถูกปิดตายลงด้วยเสียงล็อกอัตโนมัติที่ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำของใครบางคนดังแทรกขึ้นมาจากระบบสื่อสารภายในห้อง "ยินดีต้อนรับสู่กับดักสุดท้ายครับ... คุณวิศวกรผู้ปราดเปรื่อง" โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะครับ... ไฮเปอร์ไดรฟ์