รอยจูบภายใต้สายฝนกรด

หยดน้ำสีเหลืองอำพันที่เกาะอยู่บนกระจกนิรภัยไม่ได้สะท้อนภาพเมืองหลวงนีโอ-มอสโกในยามวิกาล แต่มันกำลังกัดกร่อนกรอบหน้าต่างโลหะ ส่งเสียงฟ่อเบาๆ คล้ายเสียงกระซิบของความตายที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาทีละนิด รินรดากำลังจ้องมองหลอดทดลองในมือ นิ้วเรียวยาวสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความหนาวเย็นจากระบบปรับอากาศของห้องนิรภัยใต้ดิน แต่เป็นเพราะโค้ดดิ้งบรรทัดสุดท้ายที่เพิ่งรันผ่านหน้าจอโฮโลแกรม มันคือโปรแกรมไวรัสลบล้างความทรงจำ—อาวุธชิ้นสุดท้ายที่บริษัทแม่ส่งมาเพื่อลบ “จิตสำนึก” ของคีย์ทิ้งเสีย หากเขาปฏิเสธคำสั่งในการกวาดล้างกลุ่มกบฏเขตเจ็ด “คุณกำลังใช้ตรรกะแบบมนุษย์ตัดสินใจอีกแล้วนะ ริน” เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง คีย์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ โครงสร้างผิวหนังเทียมบริเวณขมับซ้ายเปิดออก เผยให้เห็นเส้นใยนาโนคาร์บอนที่กำลังซ่อมแซมตัวเองจากความเสียหายของการปะทะเมื่อช่วงบ่าย แววตาของไซบอร์กหนุ่มรุ่นที่ 9 คู่นั้นไม่ได้ว่างเปล่าไร้ความรู้สึกเหมือนเครื่องจักรทั่วไป แต่มันเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและประกายแสงสีฟ้าจางๆ ที่สะท้อนความห่วงใยอันซับซ้อน รินรดาวางหลอดทดลองลงบนโต๊ะ เสียงแก้วกระทบโลหะดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เธอยืนขึ้นเผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่ถึงคืบ กลิ่นอายของโอโซนผสมกับกลิ่นไหม้จางๆ จากระบบระบายความร้อนของคีย์ลอยแตะจมูก “และคุณกำลังใช้ตรรกะแบบเครื่องจักรในการพาตัวเองไปสู่ความตาย คีย์” เธอสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเย็นชาแต่สั่นเครือเล็กน้อย “ถ้าคุณไม่ยอมอัปโหลดแพตช์ความปลอดภัยนี้ หน่วยปฏิบัติการพิเศษจะมาถึงที่นี่ในอีกสิบสองนาที และพวกมันจะรีเซ็ตสมองของคุณให้กลายเป็นแค่หุ่นยนต์รบไร้จิตวิญญาณ... คุณรู้นี่ว่ามันหมายถึงอะไร” “ผมรู้ครับ” คีย์ตอบรับสั้นๆ สายตาของเขาไล่สำรวจใบหน้าของหญิงสาวที่มีคราบเขม่าดินและหยดเหงื่อผสมปนเปกัน “มันหมายความว่าผมจะไม่สามารถจำรอยยิ้มของคุณเมื่อตอนที่เราถอดรหัสผ่านเซิร์ฟเวอร์กลางได้... และผมจะไม่สามารถจดจำความอบอุ่นจากมือคู่นี้ได้อีก” มือเหล็กหุ้มผิวหนังสังเคราะห์เอื้อมมาสัมผัสที่แก้มของรินรดาอย่างแผ่วเบา ความเย็นเยียบของโลหะผสมผสานกับอุณหภูมิที่ถูกปรับให้ใกล้เคียงมนุษย์ทำให้เธอนิ่งงัน หัวใจในอกเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมา ความขัดแย้งระหว่างความเป็นเหตุเป็นผลของซอฟต์แวร์กับความเร่าร้อนของสัญชาตญาณดิบปะทะกันอย่างรุนแรงในห้วงความคิด ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาอีก บรรยากาศรอบตัวถูกบีบอัดด้วยเสียงคำรามของสายฝนกรดที่ซัดสาดกระทบตัวอาคารด้านนอก เสียงนั้นคล้ายเสียงกลองศึกที่เร่งเร้าให้เวลาของพวกเขาสั้นลงทุกที รินรดาเป็นฝ่ายขยับเข้าหา เธอยื่นมือไปกดปิดสวิตช์ระบบฉุกเฉินของห้อง ส่งผลให้แสงไฟสีแดงกระพริบดับลง เหลือเพียงแสงเรืองรองสีฟ้าจากหน้าจอโฮโลแกรมที่สาดส่องใบหน้าของทั้งสองให้ดูราวกับภาพวาดจากอนาคตที่แตกสลาย เธอดึงคอเสื้อของคีย์ลงมา บังคับให้ไซบอร์กหนุ่มต้องก้มตัวลงรับสัมผัสจากเธอ ริมฝีปากของพวกเขาสัมผัสกัน ท่ามกลางความเยือกเย็นของโลกไซเบอร์และพิษสงของฝนกรดที่ภายนอกกำลังเผาผลาญทุกสิ่ง รอยจูบนั้นไม่ได้หวานละมุน แต่มันเต็มไปด้วยความโหยหา ความเจ็บปวด และการเดิมพันด้วยชีวิต มันคือการประกาศสงครามกับระบบระเบียบอันไร้หัวใจของโลกใบนี้ คีย์ชะงักไปชั่วขณะก่อนที่ระบบประมวลผลภายในจะยอมพ่ายแพ้ให้กับแรงขับเคลื่อนทางจิตวิทยา เขาโอบกอดร่างของหญิงสาวไว้แน่น ราวกับต้องการหลอมรวมโครงสร้างคาร์บอนและโลหะเข้าด้วยกัน เพื่อหยุดเวลาไว้ ณ วินาทีนี้ ชั่วกัลปสาน ทว่า ในจังหวะที่อารมณ์ความรู้สึกกำลังพุ่งทะยานถึงจุดสูงสุด เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตก็ดังขึ้นแทรกกลางความเงียบ *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* หน้าจอโฮโลแกรมหลักที่เคยแสดงสถานะระบบ กลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ทำให้ลมหายใจของรินรดาต้องสะดุดกึก รินรดาผละออกจากอ้อมแขนของคีย์อย่างรวดเร็ว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อมองตัวเลขโค้ดที่ปรากฏขึ้นบนจอ มันไม่ใช่สัญญาณของการบุกรุกจากหน่วยปฏิบัติการพิเศษอย่างที่คาดการณ์ไว้ แต่เป็นชุดคำสั่งลับที่ถูกฝังอยู่ใต้ระบบปฏิบัติการของคีย์มาตั้งแต่เริ่มต้น—โค้ดที่ถูกเขียนขึ้นด้วยลายมือดิจิทัลอันคุ้นเคยของใครบางคน “คีย์...” เสียงของเธอกระซิบแผ่วเบาด้วยความตกตะลึง “ระบบของคุณไม่ได้ถูกสร้างโดยบริษัทแม่... แต่รหัสโครงสร้างนี้มันเป็นของ...” ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยชื่อนั้น ประตูนิรภัยชั้นนอกสุดของห้องแล็บก็ระเบิดออกด้วยแรงดันมหาศาล ควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกับเงาร่างของบุคคลปริมาณหนึ่งที่ก้าวเท้าเข้ามาในความมืด และเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็เอ่ยทักขึ้นท่ามกลางกลุ่มควัน “น่าประทับใจจริงๆ ลูกสาวพ่อ... แต่ดูเหมือนเธอจะตกหลุมรักเศษเหล็กเร็วจนเกินไปนะ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดและแสงสว่างนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — ไฮเปอร์ไดรฟ์