ข้อมูลที่ถูกทำลาย

"ถอดถอนการเชื่อมต่อเซิร์ฟเวอร์หลักเดี๋ยวนี้ รินรดา!" เสียงของคีย์ดังก้องขึ้นในห้องปฏิบัติการใต้ดินที่เย็นยะเยือก แสงไฟนีออนสีฟ้าซีดวูบไหวราวกับลมหายใจที่ใกล้ดับของคนป่วย รินรดานิ่งงัน นิ้วเรียวยาวของเธอค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์โฮโลแกรม ดวงตาที่มักจะนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในยามปกติ บัดนี้กลับสั่นไหวด้วยความขัดแย้งที่ถาโถมเข้ามาดั่งพายุ "ถ้าฉันหยุดตอนนี้... ข้อมูลที่พ่อทิ้งไว้เกี่ยวกับ 'โปรเจกต์ไอโอตา' จะหายไปตลอดกาลนะคีย์" เธอแค่นเสียงตอบ พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น "นายก็รู้ว่าถ้าเราทำลายจุดเชื่อมต่อนี่ เราจะไม่มีวันรู้เลยว่าทำไมระบบถึงเลือกกำหนดการกำจัดนายตั้งแต่วันแรก" คีย์ก้าวเข้ามาใกล้ ความสูงของเขาบดบังแสงไฟจนเกิดเป็นเงาทอดทับร่างของรินรดา เขาคว้าข้อมือเธอไว้ด้วยแรงที่พอดี ไม่รุนแรงแต่หนักแน่นจนเธอสัมผัสได้ถึงไอเย็นจากผิวสังเคราะห์นั้น สายตาของเขาสบประสานกับเธอ มันไม่ใช่สายตาของเครื่องจักร แต่มันคือแววตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าของคนที่ผ่านโลกมานับหมื่นปี "ริน พ่อของเธอไม่ได้ทิ้งความจริงไว้ให้เธอเพื่อเป็นเหยื่อล่อ แต่มันคือระเบิดเวลา" คีย์กระซิบชิดใบหู น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบอย่างน่ากลัว "มองไปที่หน้าจอนั่นสิ เธอเห็นอะไร?" รินรดาหันกลับไปมองหน้าจอ แถบสถานะสีแดงสว่างวาบขึ้น มันไม่ใช่การลบข้อมูลแบบปกติ แต่เป็น 'กระบวนการทำลายตัวเองจากภายใน' (System Sanitization) ข้อมูลรหัสผ่าน ความลับของตระกูล และบันทึกการวิจัยที่เธอใช้เวลาแรมเดือนในการแกะรหัส กำลังแตกสลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีขาวราวกับหิมะที่ถูกความร้อนละลาย "มันถูกลบไปแล้ว..." เธอพึมพำ มือที่สั่นเทาตกข้างลำตัว "เขาทำลายมันทันทีที่ฉันแตะต้องระบบ... พ่อรู้ตัวว่าฉันจะมา" "ไม่ใช่แค่รู้ตัว แต่เขาเฝ้ามองอยู่" คีย์ปล่อยมือเธอ แล้วหันไปจ้องมองกล้องวงจรปิดที่มุมห้องที่เฝ้าจับตาดูพวกเขาอยู่ตลอดเวลา "เขาไม่ได้กลัวว่าเธอจะล้มเหลว รินรดา แต่เขาห่วงว่าเธอจะ 'ฉลาด' เกินกว่าที่จะยอมรับความจริงที่ว่า... ตั้งแต่ต้นจนจบ ทุกก้าวที่เธอเดิน ทุกรหัสที่เธอแก้ คือบทละครที่เขาวางไว้ให้เธอเล่น" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องปฏิบัติการ เสียงพัดลมระบายอากาศครางหึ่งๆ ราวกับเยาะเย้ยความพยายามของรินรดา เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้เหล็ก ความรู้สึกเย็นวาบแล่นไปทั่วสันหลังเมื่อนึกถึงประโยคที่พ่อทิ้งท้ายไว้ในตอนที่แล้ว... *'ดูเหมือนเธอจะตกหลุมรักเศษเหล็กเร็วจนเกินไปนะ'* "เขาไม่ได้มองฉันเป็นลูกสาว" รินรดาแค่นยิ้มขมขื่น "เขามองฉันเป็นอัลกอริทึมที่ผิดพลาด... เป็นบั๊กในระบบที่ต้องคอยปรับแต่งให้เข้าที่" คีย์หยิบอุปกรณ์สื่อสารขนาดจิ๋วขึ้นมาตรวจเช็ค สัญญาณที่เคยนิ่งสนิทกลับเริ่มกระพริบถี่ๆ อย่างไร้ทิศทาง เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยสีหน้าที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันคือความสับสน... ความสับสนที่เกิดจากข้อมูลใหม่ที่เพิ่งไหลเข้าสู่ระบบประสาทไซบอร์กของเขา "ริน... ระบบไม่ได้แค่ลบข้อมูลหลักทิ้ง" คีย์พูดขึ้น เสียงของเขาสั่นพร่าเล็กน้อย "มันกำลังย้อนรอยสัญญาณการเชื่อมต่อของเราไปที่ศูนย์บัญชาการลับ และตอนนี้... มีใครบางคนกำลัง 'ดึง' สัญญาณนี้กลับไปหาต้นทาง" "ใคร?" รินรดารีบลุกขึ้นยืน "ไม่ใช่คน แต่มันคือตัวตนที่สองที่ซ่อนอยู่ในโปรโตคอลของฉัน" คีย์ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างที่พยายามเข้าควบคุมร่างกายเขา "เขาสั่งให้ฉัน... ลบหน่วยความจำส่วนที่เกี่ยวกับ 'เธอ' ออกจากระบบทั้งหมด" คีย์กุมขมับ ร่างกายของเขาสั่นกระตุก แสงสีฟ้าในดวงตาของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน สัญชาตญาณในตัวรินรดาร้องเตือนภัย เธอถอยหลังโดยอัตโนมัติเมื่อเห็นคีย์กำลังสูญเสียการควบคุม "อย่าคีย์! ต่อต้านมันไว้!" รินรดาตะโกน พยายามเอื้อมมือไปแตะแผงวงจรที่ต้นคอของเขา แต่มือของเขากลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แววตาที่เคยมองเธอด้วยความอ่อนโยน บัดนี้กลับกลายเป็นความเย็นชาที่ไร้หัวใจ "คำสั่งลำดับที่ศูนย์... ต้องถูกดำเนินการ" เสียงของคีย์เปลี่ยนไป มันฟังดูเป็นเครื่องจักรมากขึ้น ผิดแผกจากคีย์ที่เธอรู้จัก "ลบความทรงจำรินรดา... เริ่มกระบวนการทำลายข้อมูลเป้าหมาย" รินรดาตกตะลึง ท่ามกลางวิกฤตที่ดูเหมือนไร้ทางออก หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ดับสนิทไปเมื่อครู่กลับสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับไฟล์ลับไฟล์สุดท้ายที่ปรากฏขึ้นบนจอ มันไม่ใช่ความลับของบริษัท แต่มันคือภาพถ่ายเก่าๆ ของเธอกับพ่อในวันที่ท้องฟ้าเป็นสีคราม และข้อความด้านล่างที่พิมพ์ขึ้นใหม่ด้วยความเร็วสูง: *'ถ้ารหัสนี้ถูกเปิด... แปลว่าคีย์สูญเสียตัวตนไปแล้ว และลูกก็มีเวลาอีกเพียงห้านาที ก่อนที่ระบบรักษาความปลอดภัยจะปิดตายห้องนี้ถาวร พร้อมกับตัวลูกเอง'* ในวินาทีที่รินรดากำลังจะเอื้อมมือไปกดปุ่มหยุดการทำงาน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาในห้องทดลองก็ดังก้องขึ้นเหนือเสียงพัดลมที่เร่งความเร็ว บานประตูนิรภัยค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นเงาร่างของชายผู้หนึ่งที่รินรดาคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่สิบปีก่อน "ดูเหมือนว่า... พ่อมาไม่ทันเวลาสินะ รินรดา" ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันซับซ้อนนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นไปกับตัวละครของผมจนวางไม่ลงครับ แล้วพบกันตอนหน้าครับ "ไฮเปอร์ไดรฟ์" ครับ