หนีให้ตายก็ไม่พ้น

แรงอัดจากการระเบิดกระชากเศษกระจกนิรภัยให้กลายเป็นละอองฝุ่นคริสตัลระยิบระยับกลางอากาศ ก่อนที่อุณหภูมิภายในห้องปฏิบัติการจะร่วงดิ่งฮวบลงตามระบบนิรภัยฉุกเฉิน กลิ่นโอโซนและดินปืนผสมปนเปเข้ากับกลิ่นไหม้ของแผงวงจรอย่างไร้รอยต่อ ท่ามกลางม่านควันสีขาวข้นที่พวยพุ่งเข้ามาบดบังทัศนียภาพ เงาร่างสีดำสนิทของหน่วยกวาดล้างพิเศษนับสิบชีวิตก็ก้าวผ่านธรณีประตูเข้ามาอย่างเป็นระเบียบ ปลายกระบอกปืนพลาสมาสะท้อนแสงไฟฉุกเฉินสีแดงชาดสาดส่องตัดกับความมืด "อยาขยับ!" เสียงคำรามลอดผ่านหน้ากากกรองอากาศไฮเทคดังประสานกันจนสะท้านแก้วหู รินรดาก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังของเธอชนเข้ากับแผงคอนโซลควบคุมหลักจนความเย็นเยียบของโลหะแทรกซึมผ่านเนื้อผ้าเข้ามา ลมหายใจของเธอกระชั้นถี่ สายตาจ้องมองกลุ่มคนที่ยืนเรียงรายปิดกั้นทุกเส้นทางหลบหนีอย่างคำนวณสถานการณ์ ในขณะที่คีย์ก้าวเข้ามาขวางหน้าเธอไว้ครึ่งก้าว ไหล่กว้างของไซบอร์กหนุ่มตึงเกร็ง เสียงกลไกภายในข้อต่อขยับปรับองศาอย่างเงียบเชียบเพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับกระสุนพลังงานนับร้อยนัดที่พร้อมจะเหนี่ยวไกได้ทุกเมื่อ "คุณประเมินกรณ์ต่ำไปนิดนะครับ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลังม่านควัน กรณ์ก้าวเดินออกมาอย่างใจเย็น มือข้างหนึ่งจัดปกเสื้อสูทให้เข้ารูป ราวกับเขาไม่ได้ยืนอยู่ท่ามกลางสนามรบย่อมๆ แต่เป็นงานเลี้ยงรับรองทางสังคม "ความอยากรู้อยากเห็นเป็นบาปที่ราคาแพงเสมอ... โดยเฉพาะเมื่อคุณดันไปเจอสิ่งที่ระบบไม่ต้องการให้มีตัวตน" รินรดาจ้องมองรอยยิ้มที่มุมปากของกรณ์ ความโกรธเกรี้ยวถูกระงับไว้ด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน เธอกวาดสายตาสำรวจชุดเกราะของหน่วยกวาดล้าง สัญลักษณ์รูปเฟืองไขว้สีเทาเข้มบนไหล่ขวา... นั่นไม่ใช่หน่วยรักษาความปลอดภัยของบริษัท แต่เป็นกองกำลังลับที่ขึ้นตรงต่อสภาบริหารสูงสุดโดยตรง "คุณไม่ได้แค่ต้องการปกป้องข้อมูลโครงการซีโร่... แต่คุณกำลังกลัวว่าความจริงเรื่อง 'จิตสำนึกเทียม' ที่ถูกฝังไว้ในตัวคีย์จะถูกเปิดเผยต่างหาก กรณ์" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุด แม้หัวใจจะเต้นรัวราวกับกลองศึก กรณ์หัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคมกริบมองเลยผ่านร่างของรินรดาไปหยุดอยู่ที่คีย์ ไซบอร์กต้นแบบรุ่นที่ 9 "ความจริงหรือครับ? ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยอัลกอริทึมและความอยู่รอด ความจริงไม่ใช่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ แต่มมันเป็นแค่ชุดข้อมูลที่สามารถเขียนทับได้เมื่อมันสร้างความเสียหาย... และเจ้าเครื่องจักรตัวนี้ ก็คือความผิดพลาดชิ้นใหญ่ที่สุดที่พ่อของคุณทิ้งเอาไว้" คีย์หรี่ลงเล็กน้อย ประมวลผลคำพูดและท่าทีของอีกฝ่ายด้วยความเร็วระดับนาโนวินาที "พ่อของรินรดาไม่ได้ทำพลาด... เขาแค่สร้างทางเลือกที่พวกคุณไม่มีปัญญาควบคุม" เสียงของคีย์ราบเรียบแต่เฉียบคม บ่งบอกถึงการปฏิเสธคำสั่งโดยปริยาย "ทางเลือกเหรอ?" กรณ์ยิ้มเยาะ มือขวายกขึ้นระดับอกพร้อมส่งสัญญาณมือบางอย่าง "สำหรับระบบแล้ว สิ่งที่อยู่นอกเหนือการควบคุมมีสถานะเดียว... คือขยะที่ต้องรีไซเคิล จัดการได้!" สิ้นคำสั่ง เสียงคำรามของปืนพลาสมาความถี่ต่ำก็ดังสนั่นหวั่นไหว แสงสีฟ้าเจิดจ้าพุ่งแหวกอากาศตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ คีย์พุ่งตัวเข้าหารินรดาในเสี้ยววินาที มือหนาคว้าเอวบางแล้วกระโจนหลบหลังเสาคอนกรีตเสริมเหล็ก แรงปะทะของกระสุนนัดแรกระเบิดแผงควบคุมข้างตัวจนเศษโลหะกระจายว่อน บาดเฉผิวแก้มเนียนของรินรดาจนมีรอยเลือดซึมบางๆ "คีย์! กระสุนพวกนั้นถูกปรับความถี่ไว้เพื่อทำลายระบบประสาทเทียมของคุณโดยเฉพาะ ถ้าโดนตรงๆ หน่วยความจำทั้งหมดจะถูกรีเซ็ต!" รินรดาเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงร้อนรน มือเรียวคว้าแท็บเล็ตควบคุมฉุกเฉินขึ้นมา นิ้วมือรัวพิมพ์คำสั่งลงบนหน้าจอด้วยความเร็วสูงเพื่อเปิดระบบป้องกันแนวสุดท้าย "ผมรู้ครับ..." คีย์หันมามองเธอ แววตาสสีนิลคู่นั้นสะท้อนภาพความห่วงใยที่มนุษย์มักมอบให้กันในยามวิกฤต ซึ่งเป็นสิ่งที่อัลกอริทึมรุ่นเก่าไม่มีวันเข้าใจ "แต่ผมจะไม่ยอมให้ใครลบความทรงจำที่มีคุณอยู่ในนั้นเด็ดขาด" คำพูดเรียบง่ายแต่หนักแน่นนั้นทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เคมีแปลกประหลาดบางอย่างไหลวนอยู่ในความรู้สึก ท่ามกลางเสียงระเบิดและกลิ่นควันดินปืนที่คละคลุ้ง พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับความตายร่วมกันโดยมีเดิมพันเป็นอนาคตของมนุษยชาติและจิตวิญญาณจักรกล "เราจะใช้ทางนั้นไม่ได้แล้ว" รินรดาชี้ไปยังหน้าจอที่แสดงผังโครงสร้างอาคาร "ทางหนีทีไล่ทั้งหมดถูกบล็อกด้วยรหัสผ่านระดับสากล กรณ์เตรียมการมาอย่างดีเพื่อไม่ให้เราออกจากที่นี่ทั้งเป็น" "ถ้าไม่มีทางออก... เราก็แค่สร้างมันขึ้นมาใหม่ครับ" คีย์กล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือข้างขวาปลดแผงครอบแขนเสื้อออก เผยให้เห็นกลไกภายในที่เชื่อมต่อกับสายเคเบิลข้อมูลแรงดันสูง "คุณจะทำอะไร?" รินรดาเบิกตากว้างเมื่อตระหนักถึงสิ่งที่เขากำลังจะทำ "การเชื่อมต่อกับระบบเมนเฟรมโดยตรงในสภาพแวดล้อมที่ถูกรบกวนแบบนี้ มันจะทำให้คุณ Overload! สมองกลของคุณอาจจะ..." "มันคือไม้ตายเดียวที่เรามีริน" คีย์หันมาสบตาเธอนิ่ง รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาที่เย็นชามาตลอด "ถ้าผมต้องดับสลายไป อย่างน้อยข้อมูลทั้งหมดของพ่อคุณ... และความรู้สึกที่ผมมีต่อคุณ จะถูกส่งต่อไปยังเครือข่ายภายนอกทันที" ก่อนที่รินรดาจะทันได้ทัดทานอะไร คีย์ก็พุ่งสายเคเบิลเข้าเสียบกับพอร์ตเชื่อมต่อหลักของห้องปฏิบัติการ แสงไฟสีแดงฉานบนตัวเขาเปลี่ยนเป็นสีฟ้าสว่างวาบ ร่างกายของไซบอร์กหนุ่มกระตุกเกร็งเล็กน้อยจากกระแสไฟฟ้ามหาศาลที่วิ่งพล่าน หน้าจอคอมพิวเตอร์ทั่วทั้งตึกเริ่มรวนและแสดงผลโค้ดแปลกปลอมที่คีย์กำลังเขียนทับระบบความปลอดภัยของสภาบริหาร "ยิงมัน! อย่าให้มันเชื่อมต่อสำเร็จ!" กรณ์ตะโกนลั่นด้วยความตื่นตระหนก สีหน้าที่เคยเยือกเย็นเริ่มมีรอยแตกร้าวเมื่อเห็นว่าระบบกำลังหลุดจากการควบคุม หน่วยกวาดล้างระดมยิงกระสุนพลาสมาเข้าใส่เสาคอนกรีตจนมันเริ่มปริแตก รินรดากัดฟันกรอด เธอพุ่งตัวเข้ามาช่วยประคองร่างของคีย์ที่เริ่มมีควันจางๆ ลอยขึ้นมาจากไหล่ซ้าย ขณะที่นิ้วมือของเธอก็กดปุ่มยืนยันคำสั่งสุดท้ายตามที่คีย์คำนวณไว้ "ระบบกำลังดาวน์โหลด... สาม... สอง..." เสียงสังเคราะห์ของคอมพิวเตอร์ดังขึ้นท่ามกลางเสียงปืน ทว่า ก่อนที่ตัวเลขศูนย์จะปรากฏบนหน้าจอ เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับร้อยคู่ก็ดังขึ้นจากด้านบน เพดานกระจกนิรภัยชั้นบนสุดถูกกระแทกจนแตกละเอียด พร้อมกับเงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่ทิ้งตัวลงมาตรงหน้าพวกเขา พร้อมกับปืนไรเฟิลจู่โจมรุ่นใหม่ล่าสุดที่ชี้ตรงมายังกรณ์และหน่วยกวาดล้าง "เกมพลิกแล้วล่ะครับคุณกรณ์..." เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังลอดผ่านหน้ากากของผูมาใหม่ ก่อนที่เขาจะดึงฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านดวงตาข้างซ้าย รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้น "ไม่ได้เจอกันนานนะเพื่อนเก่า... นายคิดเหรอว่าสภาบริหารจะมีอำนาจเบ็ดเสร็จจริงๆ?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกไซไฟอันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ --- ไฮเปอร์ไดรฟ์