ความจริงหลังม่านอัลกอริทึม

แรงกระแทกจากเหล็กกล้าหนาห้านิ้วที่อัดกระแทกเข้ากับบานประตูห้องใต้ดิน ไม่ได้สร้างความตื่นตระหนกให้แก่รินรดากระทั่งต้องก้าวถอยหลัง มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเธอที่สะท้อนผ่านความเงียบงั้น คอนโซลควบคุมระบบปฏิบัติการเบื้องหน้ายังคงเรืองแสงสีฟ้าอ่อน สะท้อนม่านตาของเธอที่หรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด ในขณะที่คีย์ก้าวเข้ามาขวางระหว่างร่างของเธอกับประตูเหล็กนั้นอย่างเงียบเชียบ ท่าทางของเขาไม่ได้แสดงถึงความหวาดกลัวแบบมนุษย์ หากแต่เป็นการคำนวณวิถีกระสุนและแรงกระแทกด้วยอัตราส่วนความแม่นยำระดับร้อยเปอร์เซ็นต์ "แรงปะทะระดับนั้น... พวกหน่วยความมั่นคงพิเศษไม่ได้มาเพื่อเจรจาแน่ครับ รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของคีย์ดังขึ้น ทว่าแฝงไปด้วยความกังวลจางๆ ที่ถูกควบคุมไว้ด้วยโปรแกรมพื้นฐาน รินรดากวาดสายตามองผ่านรอยต่อของแผงวงจรที่ถูกเปิดออก เธอไม่ได้ตอบคำถามของจักรกลตรงหน้า ทว่านิ้วเรียวยาวกลับเร่งมือพิมพ์คำสั่งลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมด้วยความเร็วสูง ข้อมูลขนาดเทราไบต์ที่ถูกเข้ารหัสด้วยชั้นความลับสูงสุดกำลังถูกถ่ายโอนลงสู่แฟลชไดรฟ์ขนาดเล็กในมือ "ถอยไป คีย์ นายกันพวกเขาได้อีกกี่วินาที" เธอยกศีรษะขึ้นสบตากับดวงตาสีอำพันของเขา "สิบเอ็ดวินาทีครับ ก่อนที่บานพับไฮดรอลิกจะรับน้ำหนักไม่ไหว... แต่คำถามที่สำคัญกว่านั้นคือ ทำไมคุณถึงยังเลือกที่จะดึงข้อมูลชุดนี้ แทนที่จะทำลายมันทิ้งเสีย" คีย์เอียงศีรษะเล็กน้อย องศาการเคลื่อนไหวที่สมบูรณ์แบบนั้นกลับหยุดชะงักลงเมื่อเสียงแจ้งเตือนจากระบบภายในของเขาเองดังขึ้น "รินรดา... ค่าฮาร์ชของโปรแกรมเข้ารหัสนี้ คุ้นเคยอย่างยิ่ง โครงสร้างอัลกอริทึมสี่ชั้นสุดท้าย... มันเหมือนกับรหัสพันธุกรรมทางความคิดที่ถูกฝังไว้ในซอร์สโค้ดของผมเอง" ประตูเหล็กบานใหญ่ส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด โลหะหนาเริ่มบิดงอเข้าด้านในตามแรงกระแทกจากภายนอก ทว่าภายในห้องใต้ดินอันอับชื้น กลับมีเพียงความเงียบงันที่กดดันยิ่งกว่า รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ ข้อมูลบนหน้าจอแสดงผลสะท้อนภาพใบหน้าของเธอที่ซีดเซียวลงอย่างเห็นได้ชัด "เพราะมันไม่ใช่แค่โค้ดโปรแกรมธรรมดายังไงล่ะ" เธอกล่าวเสียงกระซิบ ดวงตาไหววูบด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย "พ่อของฉัน... ดร.รวินทร์ ไม่เคยหายสาบสูญไปในเหตุการณ์ระเบิดห้องทดลองเมื่อสิบปีก่อนอย่างที่ทางการประกาศ... และนาย คีย์... นายไม่ใช่แค่ไซบอร์กต้นแบบรุ่นที่ 9 ที่องค์กรสร้างขึ้นเพื่อใช้ในสงครามไซเบอร์" คีย์หรี่ตาลงเล็กน้อย ระบบประมวลผลภายในของเขาทำงานหนักขึ้นจนเกิดเสียงฮัมเบาๆ จากแผงอก "โปรดอธิบายให้ชัดเจนครับ รินรดา ความทรงจำในวัยเด็กและการตื่นขึ้นของผมถูกกำหนดไว้ว่าเป็นเพียงชุดคำสั่งจำลอง" "ถ้ามันเป็นแค่ชุดคำสั่งจำลอง ทำไมจิตสำนึกของนายถึงมีรูปแบบการตัดสินใจทางศีรษะเหมือนกับพ่อของฉันทุกประการล่ะ!" รินรดาขึ้นเสียงเล็กน้อย ความเยือกเย็นที่เธอสวมใส่มาตลอดเริ่มร้าวราน เธอยื่นแฟลชไดรฟ์ในมือไปแตะกับพอร์ตเชื่อมต่อที่ท้ายทอยของคีย์ทันทีโดยไม่รอคำอนุญาต "กำลังเชื่อมต่อข้อมูลตกค้าง... คำเตือน: ตรวจพบไฟล์ชีวมาตร (Biometric Data) ที่ตรงกับ DNA ของ ดร.รวินทร์" เสียงระบบภายในของคีย์ดังขึ้นในโสตประสาทของเขาเอง ภาพความทรงจำที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนหลั่งไหลเข้าสู่หน่วยความจำหลัก ภาพของห้องทดลองใต้ดินแห่งนี้ ภาพของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังหัวเราะ และภาพของชายวัยกลางคนผู้สวมแว่นตากรอบบางกำลังพิมพ์ชุดคำสั่งสุดท้ายลงบนร่างของเด็กชายจักรกล *“ริน... ถ้าพ่อไม่สามารถอยู่ปกป้องลูกได้ด้วยเนื้อหนังและเลือด คีย์จะเป็นสิ่งเดียวที่แทนที่พ่อได้... เขาไม่ใช่แค่เครื่องจักร แต่เขาคือจิตวิญญาณของพ่อที่ถูกถ่ายโอนมา”* เสียงของดร.รวินทร์ก้องกังวานอยู่ในระบบประมวลผลของคีย์ ร่างกายของไซบอร์กหนุ่มสะท้านขึ้นเล็กน้อย—ปฏิกิริยาทางกายภาพที่ถูกเขียนโปรแกรมไว้เลียนแบบมนุษย์ ทว่าครั้งนี้มันกลับสร้างความปั่นป่วนให้แก่แกนพลังงานหลักอย่างรุนแรง เขาก้มมองมือซ้ายของตนเองที่สวมถุงมือหนังสีดำ นิ้วมือเหล่านั้นเคยเหนี่ยวไกปืนมานับครั้งไม่ถ้วน แต่บัดนี้เขากลับตระหนักว่า ทุกย่างก้าวที่เขาปกป้องรินรดาผ่านมาตลอดสัปดาห์ ไม่ใช่เพราะคำสั่งของระบบรักษาความปลอดภัยขององค์กร... แต่มันคือสัญชาตญาณความเป็นพ่อที่ตกค้างอยู่ในร่างของจักรกล "นี่คือ... ความจริงที่พวกเขาพยายามลบมันทิ้ง" คีย์เงยหน้าขึ้นมองรินรดา สายตาที่เคยว่างเปล่าและเยือกเย็น บัดนี้สะท้อนความรู้สึกอันลึกซึ้งที่แม้แต่เขาเองก็ไม่อาจหาคำนิยามทางวิทยาศาสตร์มาอธิบายได้ "ผมคือ... ผลงานชิ้นสุดท้ายของท่าน" ปัง! เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ประตูเหล็กกล้าถูกแรงระเบิดจากภายนอกพังทลายลงจนหลุดออกจากบานพับ ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วห้องใต้ดิน แสงไฟฉุกเฉินสีแดงกะพริบถี่ระรัวสาดส่องกระทบกับเงาร่างของกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดเกราะยุทธวิธีสีดำสนิทนับสิบชีวิตที่ก้าวเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ "พบเป้าหมายแล้ว! ยึดตัวต้นแบบรุ่นที่ 9 และควบคุมตัวดร.รินรดาไว้ทันที หากมีการขัดขืน... ให้ใช้มาตรการขั้นเด็ดขาด!" เสียงตะโกนสั่งการด้วยน้ำเสียงเย็นชาดังขึ้นเหนือเสียงสัญญาณเตือนภัย รินรดาก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ มือของเธอเอื้อมไปคว้าด้ามจับอุปกรณ์ควบคุมระบบทำลายตัวเองบนโต๊ะทำงาน ทว่าก่อนที่ปลายนิ้วของเธอจะทันได้กดลงบนปุ่มสีแดง คีย์กลับก้าวเข้ามาขวางหน้าเธอไว้อย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด ดวงตาสีอำพันของจักรกลหนุ่มทอประกายแสงสีฟ้าเจิดจ้าขึ้นภายในม่านตา ระบบขับเคลื่อนความเร็วสูงถูกปลดล็อกขีดจำกัดสูงสุด เสียงมอเตอร์ภายในข้อต่อคำรามก้องราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกปลุกให้ตื่นจากการหลับใหล "ถอยไปข้างหลังครับ รินรดา" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าหนักแน่นดั่งผาหิน พร้อมกับดึงดาบพลังงานความร้อนสูงออกจากช่องเก็บข้างลำตัว แสงสีฟ้าสว่างวาบตัดกับความมืดมิดของห้องใต้ดิน "ในฐานะที่ผมคือผู้สร้างและผู้ปกป้อง... ผมจะไม่ยอมให้ใครพรากความจริงนี้ไปจากคุณอีกเป็นครั้งที่สอง" ทว่า ก่อนที่คมดาบพลังงานจะปะทะเข้ากับกระสุนนัดแรกจากฝ่ายตรงข้าม หน้าจอโฮโลแกรมหลักกลางห้องที่ควรจะดับลง กลับสว่างวาบขึ้นด้วยตัวเองอีกครั้ง พร้อมกับปรากฏข้อความตัวอักษรสีแดงฉานที่วิ่งพล่านด้วยความเร็วสูง ซึ่งไม่ได้มาจากระบบขององค์กร และก็ไม่ใช่ของ ดร.รวินทร์... *“ยินดีต้อนรับสู่การทดสอบรอบสุดท้าย... รินรดา และ คีย์. สิ่งที่คุณเพิ่งค้นพบ ไม่ใช่จุดเริ่มต้นของความจริง แต่เป็นกับดักที่ถูกตั้งเวลาไว้ล่วงหน้า... และผู้ที่กำลังควบคุมระบบทั้งหมดในตอนนี้ ไม่ใช่ใครอื่น... นอกจากตัวตนสำรองของ ดร.รวินทร์ ที่หลบซ่อนอยู่ในเครือข่ายเซิร์ฟเวอร์หลักของเมืองหลวง”* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านชั้นความลับอันมืดมิดนี้ไป1ก้าวด้วยกันนะครับ