เศษเสี้ยวความจำที่สาบสูญ

เสียงกjellของโลหะที่บดเบียดกันในช่องระบายอากาศชั้นใต้ดิน ดังระรัวราวกับเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ แสงไฟนีออนสีฟ้าอมม่วงจากจอเทอร์มินัลสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของคีย์ เผยให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ บริเวณขมับซ้าย ซึ่งเป็นร่องรอยจากการผ่าตัดเชื่อมต่อระบบประสาทเทียมรุ่นต้นแบบ ดวงตาคู่คมของไซบอร์กหนุ่มหรี่ลงเล็กน้อย จับจ้องไปยังชุดข้อมูลดิบที่กำลังวิ่งผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูง ร่างกายของเขานั่งนิ่งสนิทบนเก้าอี้เหล็ก แต่มือข้างขวาที่สวมถุงมือคาร์บอนไฟเบอร์กลับกำแน่นจนข้อต่อส่งเสียงคำรามเบาๆ รินรดายืนกอดอกพิงผนังปูนเปลือยห่างออกไปไม่ถึงสามเมตร สายตาของเธอไม่ได้มองที่หน้าจอ แต่กำลังสำรวจความผิดปกติทางกายภาพของชายหนุ่ม "อัตราการเต้นของหัวใจเทียมคุณพุ่งขึ้นไปแปดสิบเปอร์เซ็นต์ ทั้งที่ไม่มีภาระประมวลผลภายนอก" เสียงของรินรดาเรียบสนทนา แต่แฝงความกังวลไว้ภายใต้ความเย็นชา "ถ้าเป็นมนุษย์ เราเรียกอาการนี้ว่า 'ตื่นตระหนก' แต่คุณไม่ใช่... คีย์ ระบบของคุณกำลังปฏิเสธข้อมูลชุดไหนอยู่กันแน่" คีย์ยังไม่หันกลับมามอง เขากะพริบตาช้าๆ สองครั้ง เพื่อรีเซ็ตมุมมองภาพโฮโลแกรมที่ฉายซ้อนทับโลกความเป็นจริง "ผมไม่ได้ตื่นตระหนก รินรดา..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างสุขุม แต่ลมหายใจของเขากลับสะดุดไปเสี้ยววินาที ซึ่งเป็นความผิดพลาดที่วิศวกรซอฟต์แวร์ระดับโลกอย่างเธอไม่มีทางมองข้าม "ผมแค่... กำลังเห็นบางสิ่งที่ไม่อยู่ในโค้ด" ในเสี้ยววินาทีก่อนหน้านั้น โลกตรงหน้าของคีย์เกิดการบิดเบี้ยว ภาพห้องใต้ดินที่เต็มไปด้วยสายไฟและเซิร์ฟเวอร์ทรุดตัวลง กลายเป็นห้องทดลองสีขาวโพลนที่ไร้หน้าต่าง กลิ่นอصلของสารเคมีฆ่าเชื้อลอยอบอวลในประสาทสัมผัสเทียม และที่ตรงนั้น... กลางห้องทดลองที่ควรจะว่างเปล่า กลับมีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งยืนหันหลังให้ เธอกำลังสวมเสื้อกาวน์สีขาวเปื้อนคราบหมึกสีดำสนิท เส้นผมสีเข้มยาวสลวยสะท้อนแสงไฟนีออน และปลายนิ้วเรียวยาวของเธอกำลังเคาะลงบนคีย์บอร์ดโบราณด้วยจังหวะที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ภาพหลอนนั้นหายไปในพริบตา เมื่อระบบป้องกันภัยของเขาดึงสติกลับมาสู่ปัจจุบัน แต่ความรู้สึกเย็นวาบที่สันหลังยังคงตกค้างอยู่ "ผู้หญิงคนนั้น..." คีย์เอ่ยเบาๆ เหมือนพูดกับตัวเองมากกว่าจะตอบคำถาม "เธอยืนอยู่ที่มุมห้อง หันหลังให้ผม และเธอกำลังพิมพ์ชุดคำสั่ง... ที่ไม่มีอยู่จริงในฐานข้อมูลของผม" รินรดาขยับตัวออกจากผนัง เธอก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น แววตาที่เคยแข็งกร้าวฉายแววไหววูบชั่วขณะ ประโยคเมื่อครู่ของไซบอร์กหนุ่มทำให้รอยร้าวในความทรงจำของเธอสั่นสะเทือน "เธอ... หน้าตาเป็นอย่างไร" รินรดาถามเสียงพร่าโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงที่เคยควบคุมได้ดีกลับมีรอยสั่นเล็กน้อย "ผมเห็นไม่ชัดเจน ใบหน้าของเธอถูกบดบังด้วยความผิดพลาดของระบบเรนเดอร์ภาพ... แต่ผมจำสร้อยคอของเธอได้" คีย์หันกลับมาสบตารินรดาเต็มตา ดวงตาคู่สีเทาเข้มสะท้อนภาพเงาของเธอ "มันเป็นจี้รูปเฟืองจักรกลโบราณ ที่สลักตัวอักษรย่อ 'V.R.' ไว้ด้านหลัง... คุณรู้จักเธอใช่ไหม รินรดา" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ชนิดที่แม้แต่เสียงพัดลมระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์ยังฟังดูราวกับเสียงกรีดร้อง รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวบางของเธอเผลอยกขึ้นสัมผัสสร้อยคอเงินที่ซ่อนอยู่ใต้ปกเสื้อโดยอัตโนมัติ สร้อยคอเส้นเดียวกันกับที่พ่อของเธอ—นักวิทยาศาสตร์ผู้หายสาบสูญ—เคยสวมให้เธอก่อนวันที่ห้องทดลองจะถูกไฟไหม้เป็นจุล "สร้อยเส้นนั้น..." รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก "มันเป็นของพ่อฉัน... และผู้หญิงคนนั้นที่อยู่ในภาพหลอนของคุณ คือแม่ของฉันเอง ท่านเสียชีวิตในเหตุการณ์ระเบิดห้องทดลองเมื่อสิบปี่ปีก่อน... คีย์ บอกฉันมาว่าทำไมความทรงจำของพ่อฉัน ถึงไปฝังอยู่ในหน่วยความจำสำรองของไซบอร์กต้นแบบอย่างคุณ!" คำถามพุ่งตรงราวกับลูกศรอาบยาพิษ บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำขยับเข้าประชิดตัวเธอโดยไม่รู้ตัว ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ จนสามารถสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวตนที่แตกต่างกันสุดขั้ว ระหว่างมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อกับจักรกลที่มีหัวใจปลอมๆ ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยคำใดต่อ เสียงแจ้งเตือนภัยระดับวิกฤตก็ดังสนั่นหวั่นไหว จอคอมพิวเตอร์ทุกจอในห้องเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความรหัสลับที่วิ่งพล่านบนหน้าจอหลัก *< Alert: Root Access Compromised. Unknown entity detected in Sector 0 >* พร้อมกันนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากกำลังก้าวเข้ามาใกล้ประตูห้องใต้ดินทีละน้อย... ทีละน้อย... จนกระทั่งหยุดนิ่งอยู่หน้าบานประตูเหล็กกล้า ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับเราในตอนนี้นะครับ