ข้อตกลงลับใต้เงาตึกร้าง

"ถ้าคุณคิดว่ารหัสผ่านระดับชั้น 'Obsidian' ของบริษัทไซเบอร์เทคจะถูกแคร็กได้ด้วยการวนลูปอัลกอริทึมพื้นฐานแบบที่รินรดาเคยทำในแล็บมหาวิทยาลัย... คุณก็กำลังประเมินศัตรูของเราต่ำเกินไปครับ คีย์" เสียงเรียบเย็นของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของตึกร้างเขตโซนสีแดง กลิ่นสนิมเหล็กและฝุ่นละอองเก่าแก่ลอยอบอวลในอากาศ เธอไม่ได้หันไปมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกอยู่ตรงมุมมืดของห้อง เธอจดจ่ออยู่กับการรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดโฮโลแกรมที่ฉายแสงสีฟ้าสลัวออกมาตัดกับความมืดมิด คีย์ก้าวเท้าออกมาจากเงา เสียงฝีเท้าของเขาเบาราวกับไร้ตัวตน ดวงตาจักรกลสีเงินวาวโรจน์ขึ้นเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับสู่ความนิ่งสงบตามปกติ "ผมไม่ได้ประเมินพวกเขาต่ำไปครับรินรดา ผมแค่กำลังประเมินว่า 'ความเสี่ยง' ที่เรากำลังจะทำอยู่ มันคุ้มค่ากับ 'อดีต' ที่คุณตามหาอยู่หรือเปล่า" รินรดาชะงักนิ้วไปเสี้ยววินาที ก่อนจะเค้นหัวเราะในลำคอ "คุณมีระบบประมวลผลความคุ้มค่าที่สมบูรณ์แบบ แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่งนะคีย์ มนุษย์ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยตรรกะ เราขับเคลื่อนด้วยความแค้นและคำตอบที่ยังค้างคา" "ความแค้นเป็นพลังงานที่มีประสิทธิภาพ แต่มักนำไปสู่ความล้มเหลวในการตัดสินใจเสมอ" คีย์ขยับเข้ามาใกล้จนรินรดาสัมผัสได้ถึงไอความเย็นจากแผ่นหลังของเขา "บอกมาสิ ว่าแผนสำรองของคุณคืออะไร หากการเจาะฐานข้อมูลรอบนี้ทำให้เครือข่ายความมั่นคงของเมืองตรวจพบตำแหน่งเราภายใน 120 วินาที" รินรดาเลิกคิ้วมองจอโฮโลแกรมที่แสดงโครงสร้างตรรกะซับซ้อนของไซเบอร์เทค "แผนสำรองคือการทำให้คุณพังพินาศไปพร้อมกับความลับพวกนี้ไงครับ ถามแปลกๆ" คีย์ขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่แทบมองไม่เห็นแต่ทว่าทรงพลัง "งั้นเราก็มีเป้าหมายเดียวกันแล้วสินะครับ" ทั้งคู่เข้าสู่ภาวะสงครามดิจิทัลทันที รินรดาเริ่มปลดล็อกเลเยอร์ป้องกันระดับแรกด้วยการแทรกซึมผ่านช่องโหว่ที่เธอค้นพบจากการวิเคราะห์พฤติกรรมอัลกอริทึมของบริษัทนี้มาตลอดสามปี เธอไม่เพียงแค่แฮ็ก แต่มันคือการ "ล่อหลอก" ให้ระบบป้องกันของไซเบอร์เทคเปิดทางให้ราวกับเป็นการเข้าสู่ระบบของเจ้าหน้าที่ระดับสูง คีย์ทำหน้าที่เป็นแนวหน้าในการปะทะกับระบบ Firewall ดุจกำแพงเพชรของบริษัทมหาอำนาจ นิ้วมือของเขากลายสภาพเป็นสายเชื่อมต่อข้อมูลที่แทรกซึมเข้าไปในพอร์ตควบคุมของตึก เขากำลังใช้ความสามารถของ 'ต้นแบบรุ่นที่ 9' ในการเลียนแบบสัญญาณชีพของประธานบริหารบริษัทเพื่อตบตาเซ็นเซอร์ชีวภาพ "อีก 10 วินาที ระบบจะตรวจพบความผิดปกติที่พอร์ต 404" คีย์รายงานด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท "รินรดา... ถ้าเราได้สิ่งที่ต้องการแล้ว เราต้องทิ้งทุกอย่างที่นี่ทันที" "ฉันรู้แล้วน่า!" รินรดากัดฟันแน่น เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นบนหน้าผาก ในหน้าจอหลัก ข้อมูลมหาศาลเริ่มไหลทะลักออกมา มันไม่ใช่แค่รายชื่อโครงการธรรมดา แต่มันคือโปรเจกต์ 'Rebirth' ที่ระบุชื่อพ่อของเธออยู่ในรายชื่อผู้ทดลองที่ถูกลบออกจากสารบบโลก วินาทีนั้นเอง จอแสดงผลทุกจอในห้องก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เสียงไซเรนที่ไร้เสียงแต่สั่นสะเทือนไปถึงโสตประสาทของคีย์ดังขึ้น ระบบป้องกันถูกกระตุ้นอย่างรุนแรง "มีคนดักรอเราอยู่" คีย์กล่าวเสียงต่ำพลางดึงรินรดาให้ถอยห่างจากจุดเชื่อมต่อ "ไม่ใช่ระบบอัตโนมัติ แต่เป็นโปรแกรม 'ล่าสังหาร' ที่ถูกเขียนขึ้นโดยใครบางคนที่คุ้นเคยกับการแฮ็กของคุณเป็นอย่างดี" รินรดาสะดุ้งโหยง เธอเห็นคำสั่งในโค้ดที่วิ่งผ่านหน้าจอ มันคือลายเซ็นการเขียนซอฟต์แวร์ที่เธอเห็นมาตลอดชีวิต... ลายเซ็นของพ่อเธอ "เป็นไปไม่ได้..." เธอพึมพำ "รินรดา ถอยออกมา!" คีย์ตะโกนพร้อมกับผลักเธอออกไปด้านข้าง ทันใดนั้น กระแสไฟฟ้าความเข้มสูงก็พุ่งทะลุจากแผงควบคุมเข้าใส่จุดที่เธอยืนอยู่เมื่อครู่จนเกิดระเบิดเล็กๆ ท่ามกลางกลุ่มควันและประกายไฟที่ยังคงปะทุ รินรดาหยิบแฟลชไดรฟ์ที่บรรจุข้อมูลดิบออกมาได้ทันเวลา แต่นัยน์ตาของเธอยังคงเบิกค้างด้วยความตื่นตะลึง เมื่อข้อมูลส่วนหนึ่งบนหน้าจอแตกตัวออกมาเป็นข้อความทิ้งท้ายที่ถูกฝังไว้ด้วยรหัสส่วนตัวที่เธอใช้คุยกับพ่อในวัยเด็ก *‘ยินดีด้วยลูกรัก... แต่นี่เป็นเพียงแค่กับดักชั้นแรกเท่านั้น และคนที่ส่งเธอมารับข้อมูลนี้ ก็คือคนเดียวกับที่สั่งปิดปากพ่อตลอดกาล’* รินรดาหันขวับไปมองคีย์ที่ยืนอยู่ในความมืด แสงไฟสีแดงสลับขาวกระทบใบหน้าครึ่งซีกของเขาจนดูน่าสะพรึงกลัว เธอเพิ่งตระหนักได้ว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา คีย์ไม่เคยพลาดการโจมตีใดๆ ของระบบได้แม่นยำขนาดนี้ และเขาไม่เคยบอกเธอเลยว่า... ใครกันแน่ที่เป็นคนมอบหมายภารกิจนี้ให้เขาทำ "คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหม คีย์?" รินรดาถามเสียงสั่น แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและเสียใจ "คุณรู้อยู่แล้วว่าใครส่งเรามา และคุณก็รู้อยู่แล้วว่านี่คือหลุมพราง" คีย์ขยับเข้ามาใกล้เธออีกก้าว ความสุขุมหายไปเหลือเพียงรอยยิ้มที่ดูเยือกเย็นและคาดเดาไม่ได้ "ผมไม่ได้บอกคุณ... เพราะผมเองก็เป็นส่วนหนึ่งของรหัสที่ใช้ปิดปากเขาเหมือนกันครับ" เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนติดอาวุธนับสิบก้าวเข้ามาล้อมรอบตึกร้างแห่งนี้ พร้อมกับเสียงปืนที่ขึ้นลำอย่างพร้อมเพรียงจากภายนอก ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านชั้นความลับอันมืดมิดนี้ไปอีกก้าวด้วยกันนะครับ ด้วยความเคารพ ไฮเปอร์ไดรฟ์