จังหวะหัวใจที่ถูกโปรแกรม

เสียงกระดิ่งเตือนความปลอดภัยคลื่นความถี่ต่ำ ดังขึ้นเป็นจังหวะที่สี่ในรอบหนึ่งนาที บ่งบอกถึงระดับออกซิเจนในห้องนิรภัยใต้ดินที่กำลังลดลงทีละน้อย ทว่าความกดดันนั้นยังเทียบไม่ได้เลยกับความเงียบงันที่คั่นกลางระหว่างคนทั้งสอง รินรดานั่งอยู่บนลังโลหะเก่า ปลายเรียวของนิ้วมือข้างหนึ่งยังคงแตะค้างอยู่บนแผงวงจรสำรองของคีย์ แสงสีฟ้าอ่อนจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบดวงตาคู่คมที่ฉายแววครุ่นคิด เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ เพื่อขับไล่ความอึดอัดที่เกาะกุมอยู่ในทรวงอก “คุณกำลังคำนวณความน่าจะเป็นที่จะรอดชีวิตจากห้องนี้ หรือกำลังประเมินอัตราความผิดพลาดของฉันกันแน่ครับ คีย์” รินรดาเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยในระดับที่ไม่อาจซ่อนพ้นจากระบบประสาทเทียมของชายหนุ่ม คีย์ยืนพิงผนังเหล็กกล้า ร่างกายสูงใหญ่ในชุดยูนิฟอร์มเข้ารูปนิ่งสนิท ราวกับรูปปั้นสลักจากโลหะชั้นดี เขามองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แววตาคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าของเธอที่เปื้อนคราบเขม่าควันเล็กน้อย มันไม่ใช่สายตาของเครื่องจักรที่ไร้หัวใจ แต่เป็นความลึกล้ำที่ชวนให้รู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงสู่ก้นบึงมหาสมุทร “ผมไม่ได้คำนวณความน่าจะเป็นเรื่องการรอดชีวิตครับ ริน” คีย์ตอบ เสียงทุ้มต่ำกังวานในความเงียบ “เพราะระบบระบุไว้ชัดเจนแล้วว่า ศาสตราจารย์รวินทร์ผู้เป็นพ่อของคุณ ไม่เคยออกแบบห้องนี้ให้มีทางออกสำรอง... เขาสร้างมันขึ้นมาเพื่อเป็นสุสานสำหรับความลับของโครงการอัลกอริทึมชั่วนิรันดร์ตั้งแต่แรก” ชื่อของพ่อทำให้หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ รินรดากัดริมฝีปากแน่น เธอย่อมรู้ความจริงข้อนี้ดี แต่มันเจ็บปวดทุกครั้งที่มีคนนำมาตอกย้ำ โดยเฉพาะจากปากของไซบอร์กที่มีความทรงจำของมนุษย์คนอื่นหลงเหลืออยู่—ความทรงจำที่เธอสงสัยมาตลอดว่า อาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับบิดาของเธอ “คุณพูดราวกับรู้จักพ่อฉันดีเสียยิ่งกว่าตัวฉันเสียอีก” เธอหันไปสบตาเขา แววตาดุดันขึ้นเล็กน้อยเพื่อปกปิดความเปราะบางที่กำลังกัดกินภายใน “เขาก็แค่... นักวิทยาศาสตร์ผู้บ้าคลั่งที่ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง รวมถึงลูกสาวของเขาด้วย” “มนุษย์มักมองคนที่ตนรักผ่านม่านหมอกของความคาดหวังเสมอครับ” คีย์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ชิดขึ้นทีละน้อย ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือเพียงก้าวเดียว กลิ่นอายเฉพาะตัวของโอโซนและน้ำมันเครื่องจางๆ ลอยปะปนกับกลิ่นกายอุ่นๆ ของเขา ความใกล้ชิดนี้ทรงพลังเสียจนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจ “แต่ถ้าคุณลองถอดสมการความเกลียดชังออกไป คุณจะเห็นว่าทุกบรรทัดโค้ดที่เขาทิ้งไว้... ถูกเขียนขึ้นด้วยความห่วงใยที่มีต่อคุณทั้งสิ้น” ปลายนิ้วมือข้างหนึ่งของคีย์ยื่นออกมาอย่างเชื่องช้า เขาสัมผัสเข้าที่ปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างขมับของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสจากมือของไซบอร์กไม่ได้เย็นเยียบอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับอุ่นร้อนราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงดันต่ำวิ่งผ่านผิวเนื้อ รินรดารู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ สมองส่วนเหตุผลสั่งให้ถอยห่าง แต่สัญชาตญาณลึกๆ กลับโหยหาความอบอุ่นที่แปลกประหลาดนี้ “คีย์...” เธอครางชื่อเขาแผ่วเบา ราวกับเสียงกระซิบในความฝัน ขณะที่ดวงตาสีดำสนิทของชายหนุ่มจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ สะท้อนภาพเงาของเธอที่กำลังสั่นเทา “จังหวะหัวใจของคุณเต้นผิดปกติไปหนึ่งร้อยสี่สิบมิลลิวินาทีแล้วนะครับ ริน” คีย์กระซิบชิดริมหู เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย “อัลกอริทึมของผมถูกโปรแกรมให้ปกป้องคุณจากอันตรายภายนอก... แต่ระบบกลับไม่เคยเตรียมการรับมือกับความรู้สึกที่เกิดขึ้น เมื่อผมได้ยืนอยู่ใกล้คุณในระยะประชิดแบบนี้เลย” คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของสิ่งประดิษฐ์ทางเทคโนโลยี ทำให้โลกรอบตัวของวิศวกรสาวหยุดหมุน เธอยอมรับกับตัวเองในวินาทีนั้นเองว่า กำแพงน้ำแข็งที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปิดกั้นโลกภายนอกตลอดหลายปี พังทลายลงอย่างไม่เป็นท่าภายใต้แรงโน้มถ่วงของไซบอร์กหนุ่มตรงหน้า มือเรียวของรินรดายกขึ้นวางทาบบนแผ่นอกแกร่งของคีย์ บริเวณใต้ผิวหนังเทียมนั้น มีเสียงการทำงานของเครื่องจักรกลขนาดจิ๋วที่กำลังเร่งจังหวะสอดรับกับอัตราการเต้นของหัวใจมนุษย์ ทั้งสองโลก—โลกของตรรกะและโลกของอารมณ์—กำลังหลอมรวมเข้าหากันอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความเร่าร้อนทางจิตวิญญาณ เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง พร้อมกับเสียงโลหะหนักหน่วงที่กระแทกเข้ากับประตูด้านนอกอย่างรุนแรง “พวกมันตามมาเจอแล้วครับ” คีย์ชักมือกลับอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเขากลับมาเรียบเฉยและเยือกเย็นดังเดิม แววตาเปลี่ยนเป็นประกายสีแดงก่ำของการเตรียมพร้อมรบในโหมดป้องกันสูงสุด รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับมา เธอหันกลับไปมองหน้าจอโฮโลแกรมที่กระพริบเตือน และในเสี้ยววินาทีก่อนที่ระบบจะตัดเข้าสู่โหมดฉุกเฉิน นิ้วของเธอก็แตะลงบนไฟล์ข้อมูลลับชิ้นสุดท้ายที่ซ่อนอยู่ใต้ฐานข้อมูลหลักของพ่อ หน้าจอแสดงผลไฟล์เอกสารลับสุดยอดที่ถูกเข้ารหัสไว้ด้วยรหัสพันธุกรรมของเธอเอง ชื่อไฟล์คือ *'Project_Genesis_2.0'* และด้านล่างสุดของหน้าจอ ปรากฏภาพถ่ายจำลองสามมิติของบุคคลที่เธอคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน—บุคคลที่กำลังยืนอยู่เบื้องหลังองค์กรเงาทั้งหมดในเวลานี้ รันรดาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบสิ้นสติ เมื่อตระหนักได้ว่าผู้ที่กำลังพังประตูเข้ามาเพื่อฆ่าพวกเขาในวินาทีนี้... คือชายผู้ให้กำเนิดเธอเอง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านชั้นความลับอันมืดมิดนี้ไปอีกก้าวด้วยกันนะครับ ด้วยความเคารพ ไฮเปอร์ไดรฟ์