บทที่ 24

“หลักฐานชิ้นนี้ไม่ได้อยู่ในสำนวนคดีตั้งแต่วันแรก อัยการวิชาญ... คุณคิดจริงๆ หรือว่าความยุติธรรมจะถูกปิดตายได้ด้วยการตัดทอนกระดาษไม่กี่แผ่น?” ผมวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะไม้ขัดเงาใจกลางห้องพิจารณาคดี เสียงของผมก้องกังวานด้วยจังหวะที่หนักแน่นและเรียบนิ่ง แววตาของอัยการวิชาญที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้สั่นไหวไปชั่ววูบ แต่เขาก็รีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยอย่างรวดเร็วราวกับหน้ากากที่ฝึกฝนมานับครั้งไม่ถ้วน “ทนายรณภพ อย่าพยายามเล่นตลกในศาลสูง” วิชาญแค่นยิ้ม มุมปากของเขาเหยียดออกอย่างดูแคลน “ศาลมีลำดับขั้นตอน คุณกำลังพยายามนำเสนอสิ่งที่นอกเหนือจากบันทึกการจับกุม นี่คือการละเมิดกระบวนการทางกฎหมายที่ชัดเจนที่สุด” ผมไม่ได้ตอบโต้ด้วยการขึ้นเสียง ผมเพียงแค่ประสานมือเข้าหากันช้าๆ สังเกตเห็นรอยเหงื่อเม็ดเล็กที่ซึมออกมาบนขมับของศัตรูตัวฉกาจ ความเงียบในห้องพิจารณาคดีขณะนี้หนักอึ้งราวกับอากาศที่สูบออกไปจนหมดสิ้น ลูกขุนต่างขยับตัวด้วยความสนใจ สายตาหลายคู่จับจ้องมาที่ผมด้วยความคาดหวัง นี่คือจุดเปลี่ยนที่ผมรอคอยมานาน ในจังหวะนั้นเอง สายตาของผมเหลือบไปเห็นสารวัตรศิรินทร์ที่ยืนกอดอกอยู่ตรงมุมห้องด้านหลัง เธอกำลังพยักหน้าให้ผมเพียงเล็กน้อย มันเป็นสัญญาณที่เงียบเชียบแต่ทรงพลังที่สุด—หลักฐานชิ้นสำคัญในซองนั้นคือจุดตายที่ผมขุดขึ้นมาจากหลุมศพของอดีตที่ทุกคนพยายามกลบฝัง “ความยุติธรรมไม่ได้มีไว้เพื่อตอบสนองความต้องการของอัยการผู้ทรงเกียรติท่านใดท่านหนึ่ง แต่มันมีไว้เพื่อแก้ไขความผิดพลาดที่ถูกจงใจสร้างขึ้น” ผมเปิดซองและหยิบภาพถ่ายชุดหนึ่งออกมาวางเรียงบนโต๊ะ “ภาพถ่ายชุดนี้ถูกส่งมาที่บ้านของผมเมื่อคืนนี้ ผ่านช่องทางที่แม้แต่ตำรวจหน่วยสืบสวนพิเศษยังตามหาตัวผู้ส่งไม่พบ... คุณจำสถานที่ในภาพนี้ได้ไหมครับ ท่านอัยการ?” วิชาญชะงักไป ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่น่าขนลุก มันคือภาพห้องลับในคฤหาสน์ของนักการเมืองผู้มีอิทธิพล ซึ่งเชื่อมโยงโดยตรงกับเส้นทางการเงินของวิชาญที่ผมเฝ้าติดตามมาตลอดสามปีที่ผ่านมา “มันเป็นภาพตัดต่อ” วิชาญเอ่ยเสียงเรียบ แต่เสียงของเขาเริ่มสั่นพร่า “งั้นลองดูนี่ครับ... บันทึกการโอนเงินจากบัญชีลับที่ถูกปิดไปเมื่อสองชั่วโมงก่อนหน้าที่คดีนี้จะเริ่ม” ผมโน้มตัวเข้าไปใกล้เขาจนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความเน่าเฟะภายใน “คุณคิดว่าศาลจะมองว่านี่เป็นภาพตัดต่อด้วยไหมครับ ถ้าผมเชิญผู้เชี่ยวชาญด้านนิติวิทยาศาสตร์ดิจิทัลระดับประเทศมาขึ้นให้การในวันพรุ่งนี้?” บรรยากาศในศาลเริ่มร้อนระอุขึ้นทันที เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังอื้ออึงจนผู้พิพากษาต้องเคาะค้อนไม้เพื่อควบคุมความสงบ ผมสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นแรงในอก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความรู้สึกของการได้ทวงความแค้นให้พ่อที่ตายจากไปอย่างไม่ได้รับความเป็นธรรม ความเจ็บปวดในอดีตกำลังถูกแปรเปลี่ยนเป็นอาวุธที่ผมใช้ฟาดฟันศัตรูให้ย่อยยับ ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะก้าวไปอีกก้าวเพื่อปิดเกม ศิรินทร์ก็เดินก้าวเข้ามาใกล้ผมแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนผมต้องชะงัก “รณภพ... หยุดก่อน” เธอคว้าแขนเสื้อผมไว้แน่น “อย่าเปิดเผยรายชื่อคนในเอกสารนั้นตอนนี้... มีคนแอบตามคุณมาตั้งแต่ที่จอดรถ และมันไม่ใช่แค่คนของวิชาญ” ผมหันไปมองเธอ สายตาของศิรินทร์เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ในฐานะทนายความที่เผชิญหน้ากับความตายมานับครั้งไม่ถ้วน ผมรู้ดีว่าสัญชาตญาณของเธอคือสิ่งที่เชื่อถือได้เสมอ แต่ผมก้าวมาไกลเกินกว่าจะหันหลังกลับแล้ว วิชาญแสยะยิ้มที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความบางอย่าง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผมด้วยแววตาของผู้ที่ถือไพ่ตายเหนือกว่า “คุณชนะผมในศาลนี้ได้ รณภพ แต่คนที่จะตัดสินชีวิตคุณจริงๆ ไม่ได้นั่งอยู่บนบัลลังก์นั่นหรอกครับ” วิชาญกระซิบเบาๆ แต่ชัดเจนจนผมขนลุก “หันไปมองที่ประตูห้องพิจารณาคดีสิ... ดูว่าใครกำลังเดินเข้ามาหาคุณ” ผมค่อยๆ หันไปตามสัญชาตญาณ ประตูไม้บานใหญ่ค่อยๆ แง้มออก เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก้าวเข้ามาในห้อง ผู้ชายในชุดสูทสีดำสนิทที่ดูคุ้นตาจนหัวใจผมแทบหยุดเต้นหยุดลงที่หน้าประตู เขาคนนั้นถอดหมวกออกเผยให้เห็นใบหน้าที่ทุกคนในห้องนี้ต้องรู้จักดี... มันคือชายที่ผมคิดว่าตายไปตั้งแต่วันที่คดีของพ่อผมถูกปิดลงเมื่อยี่สิบปีก่อน พ่อของผม... ยืนอยู่ตรงนั้น ในสภาพที่ไม่แก่ลงไปเลยสักนิด พร้อมกับปืนที่เล็งตรงมาที่ผมโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเป็นสักขีพยานในเส้นทางที่เต็มไปด้วยหยามหยันนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ