บทที่ 23

"คุณกำลังเล่นกับไฟ อัยการวิชาญ และผมเกรงว่ามือของคุณอาจจะพองจนไม่เหลือที่ว่างให้หยิบปากกามาเซ็นฟ้องใครได้อีก" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงด้วยกระแสกดดันที่ทำให้อากาศในห้องรับรองหลังศาลดูเบาบางลง ผมวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้ขัดมัน เสียงดัง *ปึก* ที่เกิดขึ้นนั้นหนักแน่นพอที่จะหยุดบทสนทนาโอ้อวดของชายตรงหน้าได้ชะงัก อัยการวิชาญเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นทองคำนั้นฉายชัดถึงความเย่อหยิ่ง เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง "รณภพ... ทนายความที่ชอบอ้างถึงความยุติธรรมในคัมภีร์กฎหมาย แต่กลับลืมไปว่าในโลกแห่งความเป็นจริง ผู้ชนะเท่านั้นคือผู้ร่างกฎหมาย" วิชานขยับเนกไทให้เข้าที่ "หลักฐานที่เธอถืออยู่นั่นมันก็แค่กระดาษเปื้อนหมึกที่ใครก็ปลอมแปลงขึ้นมาได้ ไม่ต่างจากที่พ่อเธอเคยพยายามทำไว้เมื่อยี่สิบปีก่อน สุดท้ายก็จบลงที่เชือกเส้นเดียวใต้เพดาน... น่าสมเพชจริงๆ" ผมไม่โต้ตอบ แต่ความเงียบของผมคือเครื่องมือที่ทรงพลังที่สุด ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา เห็นความสั่นไหวชั่ววูบที่เขามีต่อชื่อ 'พ่อ' ของผม มันเป็นจุดอ่อนที่ผมเฝ้าสังเกตมาตลอดสี่ปีของการเป็นทนายความ "คดีนี้ไม่มีที่ว่างให้เรื่องส่วนตัวเข้ามาแทรกแซงหรอกครับท่านอัยการ" ผมตอบพลางหยิบภาพถ่ายใบหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ "แต่สิ่งที่อยู่ในภาพนี้ คือสิ่งที่อธิบายได้ว่าทำไมพยานปากสำคัญของท่านถึงเพิ่งถอนคำให้การเมื่อสองชั่วโมงก่อน" วิชาญชะงักไปครู่หนึ่ง เขายื่นมือมาคว้าภาพถ่ายไปดู ใบหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนจากความมั่นใจเป็นความตึงเครียด เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ อย่างเห็นได้ชัด "ไอ้สารวัตรศิรินทร์... มันล้ำเส้นเกินไปแล้ว" เขาคำรามผ่านไรฟัน "ไม่ใช่การล้ำเส้นหรอกครับ แต่มันคือการทำหน้าที่ของตำรวจที่ยังหลงเหลือเกียรติยศไว้ ในขณะที่ท่านกำลังพยายามฝังเกียรติยศนั้นลงในหลุมศพที่ท่านขุดไว้ให้จำเลยคนนี้" ผมหมุนตัวเดินออกมาจากห้องนั้น ทิ้งให้เขาจมอยู่กับความกังวลที่เริ่มกัดกินใจ ภายนอกโถงทางเดินของศาลเงียบเหงา แสงไฟสีส้มสลัวส่องกระทบพื้นหินอ่อนจนเกิดเป็นเงาทอดยาว ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความจากสารวัตรศิรินทร์เด้งขึ้นมาทันที *‘พบที่อยู่คนร้ายตัวจริงแล้ว รณภพ... แต่มันไม่ใช่อย่างที่เราคิด เขาไม่ได้อยู่เพียงลำพัง และเขากำลังรอพบคุณที่สถานที่เดียวกับที่พ่อของคุณเคยไปในคืนก่อนเกิดโศกนาฏกรรมครั้งนั้น’* หัวใจของผมกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นผ่านกระดูกสันหลัง ความทรงจำในวัยเด็กเกี่ยวกับภาพพ่อที่ดูเศร้าหมองผุดขึ้นมาราวกับภาพหลอน สถานที่นั้น... มันคือห้องเช่าซอมซ่อในเขตท่าเรือที่ถูกทิ้งร้างมาหลายสิบปี ผมรีบก้าวออกจากศาลทันทีโดยไม่สนใจเสียงเรียกของเสมียนทนายที่วิ่งตามมา รถยนต์ส่วนตัวของผมแล่นฝ่าสายฝนที่เริ่มตกลงมาอย่างหนักในยามบ่าย ทัศนวิสัยพร่าเลือน แต่ความตั้งใจของผมชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด หากนี่คือจุดเริ่มต้นของการจบเรื่องราวทั้งหมด ผมก็พร้อมที่จะเดิมพันด้วยชีวิต เมื่อผมไปถึงท่าเรือร้าง บรรยากาศเงียบงันจนน่าอึดอัด ผมค่อยๆ ก้าวเท้าลงจากรถ มือกระชับเสื้อสูทแน่น กลิ่นอายของน้ำเค็มผสมกับความอับชื้นเตะเข้าจมูก ผมเดินตามพิกัดที่ศิรินทร์ส่งมาจนมาถึงโกดังหลังเก่าที่ดูเหมือนจะพังทลายได้ทุกเมื่อ ประตูไม้บานใหญ่เปิดอ้าออก ผมสาวเท้าเข้าไปข้างใน แสงตะเกียงน้ำมันสลัวๆ เผยให้เห็นร่างหนึ่งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้กลางห้อง ผมชักปืนที่ติดตัวไว้ออกมาโดยสัญชาตญาณ แม้ผมจะเป็นทนาย แต่โลกใบนี้สอนให้ผมรู้ว่า บางครั้งกฎหมายก็ไม่สามารถปกป้องเราได้หากเราไม่รู้จักปกป้องตนเอง "รณภพ..." เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากเงามืด ชายชราคนนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แสงไฟกระทบใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขา ผมแทบหยุดหายใจ ใบหน้านั้น... มันคือใบหน้าเดียวกับที่อยู่ในแฟ้มคดีลับของพ่อผม คนที่ถูกระบุว่าตายไปแล้วเมื่อยี่สิบปีก่อน "คุณ... คุณเป็นใคร" ผมถาม เสียงของผมสั่นเล็กน้อยด้วยความตื่นตระหนก ชายคนนั้นยิ้มที่มุมปากอย่างอ่อนแรง ก่อนจะเลื่อนเอกสารฉบับหนึ่งมาตรงหน้าผม เอกสารที่ประทับตราลับสุดยอดของสำนักงานอัยการสูงสุด และชื่อที่ปรากฏอยู่ใต้ลายเซ็นในเอกสารนั้น ไม่ใช่อัยการวิชาญ แต่เป็นชื่อของคนที่ผมไว้ใจที่สุดในชีวิต "ลูกชาย... คนที่นายตามหามาตลอด ไม่ได้มีแค่คนเดียวหรอกนะ แต่มันคือการสืบทอดบัลลังก์เลือดของพ่อเธอเองต่างหาก" เขายื่นรูปถ่ายใบสุดท้ายมาให้ มันเป็นรูปที่ถ่ายเมื่อวานนี้ ในรูปนั้นศิรินทร์กำลังยืนคุยกับฆาตกรตัวจริง... และเธอกำลังรับเงินจากมือของคนคนนั้นด้วยรอยยิ้ม ผมยืนนิ่งราวกับถูกสาป ความจริงที่ผมไขว่คว้ามาตลอดกำลังพลิกกลับมาทิ่มแทงใจตัวเองจนเลือดซึม ผมขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางกฎหมายที่เต็มไปด้วยหยามหยันนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ